Jonny Evans

Największą furorę w kończącym się sezonie zrobił chyba mimo wszystko Jonny Evans. Irlandczyk, który szlify w Premier League zbierał na wypożyczeniu w Sunderlandzie, grał nadspodziewanie często i w znakomitej większości meczów notował co najmniej solidne występy.  Tym samym udowodnił Sir Alexowi Fergusonowi, że ten słusznie postąpił sprzedając zeszłego lata niezbyt radzącego sobie na Wyspach Pique i robiąc miejsce właśnie dla Evansa. Postawa młodziutkiego stopera wywarła również spore wrażenie na kolegach z boiska – starszy z braci Evansów znalazł się bowiem wśród nominowanych na Młodego Piłkarza Roku w Premier League.

Statystyki: 27 meczów (24 od pierwszych minut), 0 bramek

Moja ocena: 7.5/10

Przyszły sezon: całkiem możliwe, że Jonny w przyszłym sezonie odegra jeszcze ważniejszą rolę niż we właśnie zakończonym. Problemy zdrowotne nie omijają Ferdinanda, a Vidić zdaje się ciągle nie może zapomnieć o katastrofalnym występie z Liverpoolem.

Rafael da Silva

Podobny zaszczyt, co Evansa, spotkał ledwie 18-letniego Rafaela Da Silvę. Brazylijczyk, jakby na przekór opinii jakoby był jedynie „przystawką” do swojego bardziej utalentowanego brata, przebojem wdarł się do pierwszego zespołu drużyny z Old Trafford. Fakt, że duża w tym zasługa kontuzji z jakimi zmagali się konkurenci Rafaela do gry na prawej stronie defensywy. Reprezentant młodzieżowej reprezentacji „Canarinhos” wykorzystał jednak w 100% szansę i obecnie już nikt nie wyobraża sobie, aby tego zawodnika zabrakło w przyszłym sezonie w Teatrze Marzeń. Wprawdzie dużo nauki przed nim, szczególnie jeśli chodzi o grę w destrukcji, ale wszystko wskazuje na to, że Gary Neville doczekał się godnego następcy.

Statystyki : 27  meczów (21 od pierwszych minut), 1 bramka

Moja ocena: 7/10

Przyszły sezon: jeśli do zdrowia wróci Brown, to można się spodziewać, że Brazylijczyk sezon zacznie jako co najwyżej rezerwowy prawy obrońca. Nie powinien jednak narzekać – okazji do podwyższenia swoich umiejętności na pewno będzie mieć sporo.

Darron Gibson

Trudno przypuszczać, aby następcą Paula Scholesa został Darron Gibson, ale 21-letni Irlandczyk udowodnił w tym sezonie, że w najbliższych latach manager United może mieć z niego pożytek. Po bezbarwnym okresie na wypożyczeniu w Wolverhampton Wolves, Gibson nieoczekiwanie wygrał rywalizację z Rodrigo Possebonem i dostał kilka szans w pierwszym zespole. Niejednokrotnie musiał występować na skrzydle, gdzie mimo wszystko nie radził sobie najgorzej. Pełnie swych umiejętności pokazywał jednak w sercu drugiej linii, a udany sezon zakończył piękną bramką w ostatniej kolejce Premier League z Hull City. Pomimo ostatnich doniesień wydaje się, że Gibson zostanie jeszcze przynajmniej jeden sezon na Old Trafford i powalczy o miejsce w pierwszej drużynie. Przykład Darrena Fletcher pokazał, że cierpliwość popłaca.

Statystyki : 14  meczów (9 od pierwszych minut), 3 bramki

Moja ocena: 6.5/10

Przyszły sezon: Darron śmiało będzie mógł biegać w koszulce z napisem „make it or break it”. Rola Scholesa oraz Giggsa powinna być jeszcze mniejsza niż w sezonie 08/09, ale z drugiej strony do kadry winien wrócić mimo wszystko stały bywalec gabinetów lekarskich Owen Hargreaves. Gibson będzie musiał pokazać, że warto na niego stawiać, bo w kolejce na swoją szansę czeka już kilku innych.

Danny Welbeck

Wcale niewykluczone, że krótszą drogę do częstych występów w drużynie z Diabłem na piersi miał będzie niespełna 19-letni Danny Welbeck.  Sir Alex Ferguson stwierdził nawet kilka miesięcy temu, że ten młodziutki snajper rodem z Manchesteru ma niemałe szanse na wyjazd na przyszłoroczny Mundial. Słowa być może trochę na wyrost, ale każdy kto widział w tym sezonie Welbecka wie, że stać go na wiele. Danny zanotował fantastyczny debiut w Premier League strzelając cudowną bramkę przeciwko Stoke City. Talent potwierdził w spotkaniu w ramach Pucharu Anglii z Derby County, gdzie idealnym strzałem w  róg bramki pokonał bramkarza gospodarzy.

Statystyki: 13 meczów (8 od pierwszych minut), 3 bramki

Moja ocena: 6.5/10

Przyszły sezon : wiele zależeć będzie od tego, czy po ewentualnym odejściu Carlosa Teveza sternicy United zdecydują się pozyskać innego napastnika. Jeśli nie, to Welbeck z pewnością dostanie całkiem sporo okazji do pokazania się Fabio Capello.  Nie można również zapominać, że 18-letni Anglik co najmniej przyzwoicie radzi sobie na skrzydle i niewykluczone, że to właśnie na tej pozycji w przyszłym sezonie będzie grał częściej. Szczególnie jeśli nadal w katastrofalnej dyspozycji będzie Nani.

Federico Macheda

Fenomenalne i niezwykle ważne trafienie w tym sezonie było za to dziełem Federico Machedy. Popularny „Kiko” zaliczył świetny debiut dając United 3 punkty w spotkaniu z Aston Villą. Był również autorem decydującego trafienia w spotkaniu z Sunderlandem. I pomyśleć, że ten sezon zaczynał jeszcze w drużynie U-18.

Statystyki:  5  meczów (2 od pierwszych minut), 2 bramki

Moja ocena: 6.5/10

Przyszły sezon: sytuacja niemal analogiczna jak w przypadku Danny’ego Welbecka. Rożnica polega jednak na tym, że Włoch występować może tylko na środku ataku.

Rodrigo Possebon

Tak udanego sezonu jak poprzednicy nie miał za to Rodrigo Possebon. Początek nie zwiastował niczego złego, bo naturalizowany Włoch dostał szansę już w pierwszym ligowym meczu z Newcastle United. Wszystko szło zgodnie z planem aż do spotkania w ramach Carling Cup z Middlesbrough. Wtedy to Rodrigo został ofiarą słynącego z bezkompromisowej gry stopera Boro – Pogatetza. Faul wyglądał paskudnie i aż dziw bierze, że kości młodzieżowego reprezentanta Azzurich ostały się całe. Rodrigo na boisko wrócił kilka tygodni później i…nie mógł się odnaleźć. Słabo radził sobie również w rezerwach i tego sezonu w żaden sposób nie może zaliczyć do udanych.

Statystyki:  8 meczów (3 od pierwszych minut), 0 bramek
Moja ocena: 5.5/10

Przyszły sezon: jeśli Rodrigo szybko się nie otrząśnie, to równie prędko jak stracił swoje miejsce w drużynie na rzecz Gibsona, może zostać prześcignięty w klubowej hierarchii przez Jamesa. Szczerze powiedziawszy ten scenariusz wydaje się póki co najbardziej prawdopodobny.

Norweg przez cały sezon mógł za to liczyć na młodszego z braci Evans – Corry’ego. Kapitan zespołu rezerw (pod nieobecność Chestera) poczynił na tyle duże postępy w ostatnich dwunastu miesiącach, że wyspiarskie media zaczęły nawet spekulować, że niebawem 18-letni zawodnik może dostać powołanie do seniorskiej kadry Irlandii Północnej. Co ciekawe, Corry przez większość sezonu grywał na środku defensywy, a we wcześniejszych sezonach zdecydowanie częściej widywaliśmy go w centrum drugiej linii.

W drugiej linii jak ryba w wodzie czuje się za to Tom Cleverley. Anglik po dobrym początku w rezerwach został wypożyczony do Leicester City, gdzie spisywał się na tyle dobrze, że po kilkunastu meczach dostał swoje pierwsze powołanie do kadry U-20. Niestety, ale ostatecznie w niej nie zadebiutował z powodu kontuzji ramienia, która wykluczyła 19-sto latka z gry do końca sezonu.

Kontuzje nie opuszczały również Jamesa Chestera. Anglik zdążył jednak zadebiutować w pierwszej drużynie United, a jego postawa w rezerwach w pierwszej części sezonu została doceniona na tyle, że Chester został wybrany Piłkarzem Roku Rezerw. Bardzo możliwe, że angielski stoper nie zagrzeje jednak miejsca w Teatrze Marzeń. Doskonale wiemy, jaka konkurencja jest na środku obrony, a na domiar złego dla Chestera, z wypożyczenia wraca zbierający świetne recenzje za grę w Plymouth Craig Cathcart.

Jeśli jesteśmy przy formacji defensywnej to warto wspomnieć o Richardzie Eckersley’u, który zaliczył kolejny solidny sezon. Trudno jednak przewidywać jak potoczy się przyszłość tego niezwykle ambitnego zawodnika, gdyż Ferguson na brak opcji na boku obrony narzekać nie może. Ot chociażby do dyspozycji Szkota będzie Fabio da Silva. Brazylijczyk pierwszy sezon w Anglii miał pechowy, raz po raz dawały znać o sobie kontuzje, ale kiedy był zdrowy radził sobie co najmniej dobrze.

Tylko niewiele lepiej swój pierwszy sezon na Wyspach wspominać będzie Davide Petrucci. Młodziutki Włoch pokazał w kilkunastu meczach akademii nieprzeciętny talent i podobnie jak James, został na stałe włączony do drużyny rezerw. Tam jednak wiele nie pograł, gdyż na kilka miesięcy wyeliminowała go kontuzja.

Jak widać talentów w Teatrze Marzeń nie brakuje. Kwestia tylko tego, czy manager w ogóle zechce dać im szanse i czy sami zawodnicy wykażą się wystarczającą cierpliwością.

Corry Evans, Craig Cathcart, Danny Welbeck, Darron Gibson, Davide Petrucci, Fabio da Silva, Federico Macheda, James Chester, Jonny Evans, Matty James, Ole Gunnar Solskjaer, Rafel da Silva, rezerwy, Richard Eckersley, Rodrigo Possebon, Tom Cleverley,

Po stokroć bardziej mnie bowiem interesuje pozycja Dymitara na boisku. Niemal wszystkim wydawało się, że to właśnie Bułagar będzie dowodził linią ataku. Nic bardziej mylnego! Fakt, jak wiele osób nie dostrzega tej – cytując klasyka – oczywistej oczywistości na tyle mnie ździwiła, że postanowiłem przytoczyć kilka ciekawych grafik. Przecież ilość asyst jaką może się pochwalić Berbatov w tym sezonie (8 asyst, co daje mu czwartą lokatę w całej lidze. Z liderami rankingu przegrywa jedynie o jedno podanie, które pozwoliło partnerom zdobyć bramkę) wcale nie musi być mocnym argumentem na to, że w wielu meczach “Berba” grał na pozycji “łącznika” pomocy z linią ataku.

Wracając jednak do wcześniej wspomnianych grafik. Jak dobrze wiemy ustawienie na papierze ma niewiele wspólnego z tym co można zaobserwować w trakcie meczu. Serwis ESPN umożliwia nam jednak ciekawy podgląd “średniej pozycji” zawodnika na przestrzeni całego spotkania. Z uwagi na moje lenistwo wybrałem do analizy losowo 8 ligowych meczów z udziałem Berbatova…

Arsenal – Manchester United 2:1

Bolton – Manchester United 0:1

MC – Manchester United 0:1

Tottenham – Manchester United 0:0

Manchester United – Stoke 5:0

Manchester United – WBA 4:0

WHU – Manchester United 0 :1

Manchester United – WHU 2:0

O wnioski chyba nietrudno. Warto odnotować, że nieważne z kim Berbatov (żeby nie było wątpliwości – kółeczko z numerem 9 na każdym z powyższych obrazków) grał w przodzie jego pozycja na boisku była podobna.

Dimitar Berbatov,

Nie chcę bawić się w księgowego zespołu z Old Trafford, ale chyba każdy z nas zadaje sobie pytanie „czy warto ?”. Mówimy przecież o ogromnej sumie pieniędzy, która powinna równać się przecież z niezbyt często spotykaną jakością gry. Dymitar Berbatov nie musiał występować nawet pół roku w Teatrze Marzeń, żeby przekonać kibiców „Czerwonych Diabłów”, że należy do zawodników zdolnych do magicznych zagrań. Asysta Bułgara przy bramce Ronaldo w spotkaniu z West Ham United z pewnością znajdzie się wśród najlepszych zagrań całego sezonu. Tymczasem Tevez gra już drugi sezon z Diabełkiem na piersi, a wciąż mówiąc o pozytywach w jego grze wymienia się przede wszystkim olbrzymią determinację. Oczywiście, ważna i ceniona cecha przede wszystkich wśród diabelskich fanów, ale czy to nie za mało jak na piłkarza wartego – według właścicieli jego zawodniczej karty – bagatela 30 mln. funtów?

Każdy ponoć wie, że idol kibiców „Młotów” potrafi kropnąć z dystansu. Niestety, nam pozostaje tylko wierzyć w te legendy, bo Carlos w barwach Manchesteru United zza 16-stki strzelił ledwie jedną bramkę (o ironio z WHU). Bilans taki sam jak w przypadku króla pola karnego Ruuda van Nistelrooy’a, który z tego powodu był obiektem kpin kibiców innych drużyn. Wracając do Teveza – nie mogę się oprzeć wrażeniu, że 24-letni Argentyńczyk po przeprowadzce na Wyspy Brytyjskie stanął w rozwoju. A być może poczynił nawet krok wstecz.

Gdy przypomnę sobie bowiem Teveza sprzed kilka lat, to widzę zawodnika potrafiącego przejść dryblingiem kilku rywali, błyskotliwego, któremu futbolówkę można było odebrać w większości wypadków tylko poprzez nieprzepisowe zagranie. Po transferze do United pozostała tylko ta ostatnia cecha. Z początku można to było tłumaczyć faktem, iż Carlos nie przepracował okresu przygotowawczego wraz z całą drużyną i z biegiem czasu będzie tylko lepiej. I było, ale wcale nie tak dużo jak chyba każdy oczekiwał. Nadal niestety mamy obraz Argentyńczyka, który wygląda jakby biegał na zaciągniętym hamulcu ręcznym. Z dogonieniem Teveza problemów chyba nie ma żaden obrońca z Premier League. Popularny „Apacz” sprinterem nie jest, ale nie jest również typem zawodnika, który na boisku widzi tyle co Wayne Rooney. Na domiar złego, Tevez – podobnie zresztą jak Rooney – nie zalicza się do specjalistów od strzelania bramek. Owszem, Argentyńczyk zaliczył w poprzednim sezonie kilka ważnych trafień, ale na swoim koncie ma równie kilka „wybitnych pudeł” (derby z MC, czy wyjazdowy mecz z Boltonem). Warto pamiętać, że „Apacz” strzelił w ubiegłym sezonie ledwie jedną bramkę więcej niż nękany kontuzjami Wayne Rooney. Jeśli zaś na tapetę weźmiemy asysty, to tutaj Tevez wypada jeszcze gorzej (8 podań po których koledzy skierowali piłkę do siatki, co przy 14-stu Rooney’a jest dorobkiem nie budzącym wielkiego uznania). Obecny sezon działa również na niekorzyść dla argentyńskiego internacjonała.

Co więc daje nam osoba Argentyńczyka, aby wydawać za niego prawdziwą fortunę? Na to pytanie staram sobie odpowiedzieć od dobrych kilku miesięcy, ale niestety bez efektu. Nie chcę niniejszym tekstem przekonywać, że Carlos Tevez złym piłkarzem jest. Nic z tych rzeczy – Argentyńczyk to nieprzeciętny zawodnik, który pewnie byłby gwiazdą w wielu innych zespołach. Jednak nie w United. Dla gorszej wersji Wayne’a Rooney’a nie ma miejsca w Teatrze Marzeń, a na pewno nie kosztem 30-stu milionów funtów. Na pewno nie teraz, kiedy na zapleczu pierwszej drużyny aż roi się od utalentowanych napastników. Wielki potencjał potwierdził niedawno Danny Welbeck, świetnie na wypożyczeniu radzi sobie Fraizer Campbell (wcale niemniej waleczny niż Tevez), zaś w akademii zachwycają Federico Macheda i Davide Petrucci. Nie zapominajmy, że jest również Manucho, który póki co – podobnie jak Tevez – straszy swoich przeciwników tylko wyglądem.

Wydaje mi się, że cierpliwość Carlosa jest na wykończeniu. Ambicje argentyńskiego napastnika zdają się sięgać wyżej niż ławka rezerwowych Manchesteru United, na którą jest po prostu skazany. Kwestią czasu pozostaje to, kiedy Tevez publicznie wyrazi swoje niezadowolenie ze statusu rezerwowego i zachęci innych europejskich gigantów do skorzystania z jego usług. Myślę, że dla samego zawodnika wyjechanie poza Wyspy Brytyjskie byłoby najlepszym rozwiązaniem. Manchester United na takim wyjściu również wiele by nie stracił.

Carlos Tevez,