»Podyskutuj na forum: Manchester United vs Chelsea

Mecz rozpoczynał się o 15, jednak już od wczesnego popołudnia w mieście dało się odczuć futbolową atmosferę radosnego wyczekiwania. Na niemalże każdej stacji metra tłoczyły się grupki kibiców przywdzianych w czerwone bądź też niebieskie barwy. Wszędzie panowały hałas i ożywienie, z których przy odrobinie wysiłku można było wyłowić klubowe pieśni śpiewane przez fanów obu ekip. Zdawać się mogło, że na mecz spieszył cały Londyn – miejscowi kibice The Blues, turyści (w znakomitej części Azjaci), a także liczni goście z Manchesteru. Metro na linii Baker Street–Wembley Park przez pół dnia dowoziło kibiców z różnych części miasta do piłkarskiej świątyni wszystkich Anglików.

Po pewnym zamieszaniu związanym z miastową komunikacją, w końcu udało nam się dotrzeć na miejsce przeznaczenia. Wychodząc ze stacji metra, naszym oczom ukazała się rzeka niebiesko-czerwonych sylwetek. Nie chcąc tracić czasu (i tak byliśmy na styk, mecz miał się niebawem rozpocząć), puściliśmy się z prądem kibicowskiego potoku i popłynęliśmy w stronę samego Wembley. Po drodze obskoczyła nas grupa podejrzanych cwaniaczków, których propozycja wprawiła nas w osłupienie. Zamachali nam przed nosem biletami. Mieli akurat trzy wolne wejściówki! I to na sektor kibiców United! Niestety, nie mielimy dość gotówki :-(. Jednak cena obniżyła się zaskakująco szybko. Nasza entuzjastyczna reakcja była dla nich wiarygodna, a oni zdawali sobie sprawę, że na 20 minut przed meczem, nikt już od nich może tych biletów nie kupić. Za trzy wejściówki chcieli już tylko 200 funtów, które zdołaliśmy uzbierać. Zanim dobiliśmy transakcji, niespodziewana konsternacja. Koniki przestrzegają, że jest to nielegalne i bilety wręczą nam na uboczu. W naszym obozie nastąpiła gorączkowa narada. Czy te bilety aby na pewno są prawdziwe? Jednak zdrowy rozsądek na szczęście nie odgrywał znaczącej roli w naszym zachowaniu.

Z wejściówkami w ręku, a także dużymi obawami zmierzaliśmy w kierunku wejścia. Za chwilę miało się okazać czy jesteśmy fuksiarzami roku, czy też pierwszymi palantami, co dali w bramie 1000 zł za 3 kolorowe świstki papieru. Gdy pierwszy z nas wkładał wejściówkę do czytnika, obawialiśmy się, że zaświeci czerwona lampka oznaczająca ni mniej, nie więcej, że zostaliśmy zrobieni w bambuko. Jednak nic takiego się nie stało, zamigotało zielone światełko! Weszliśmy na Wembley! W pośpiechu odszukaliśmy własne miejsca, po drodze odbywając jeszcze krótką dyskusję z ochroniarzami na temat zakazu używania aparatów fotograficznych. Jak się jednak okazało, tego dziwnego przepisu nikt nie respektował, więc i my pozwoliliśmy sobie go ominąć, czego rezultaty możecie oglądać w galerii pod tekstem.

Kiedy znaleźliśmy w końcu nasze krzesełka, piłkarze obu ekip zdążyli już wyjść na murawę. Zobaczyłem jak stoją od lewej: Ferguson, Berbatov, Nani, Evra, Park, O’Shea, Evans, Fletcher, Rooney, Foster, Carrick, Ferdinand. Może nie byli na wyciągnięcie ręki (mieliśmy miejsca niemalże w ostatnim rzędzie), jednak z całą pewnością nigdy nie znajdowałem się tak blisko Czerwonych Diabłów.

Kiedy spiker zapowiedział, że nastąpi oddanie hołdu zmarłemu niedawno sir Bobby’emu Robsonowi, cały stadion wstał i po minucie ciszy rozległy się gromkie brawa. Na telebimach puszczono kompilację z bramkami legendy reprezentacji Anglii. Kibice Manchesteru United przez cały czas głośno klaskali. W tym hałasie nie słyszałem, jak zachowali się fani The Blues, ale podejrzewam, że podobnie. Po chwili wspomnienia, odbyła się prezentacja piłkarzy obu ekip. Podczas gdy na telebimach wyświetlały się kolejne nazwiska Czerwonych Diabłów, kibice wokół mnie ciepło witali swoich ulubieńców. Z kolei w czasie prezentacji jedenastki Chelsea rozlegało się głośne buczenie, jedynie John Terry został potraktowany ulgowo.

Zawodnicy rozbiegli po boisku i rozbrzmiał pierwszy gwizdek doświadczonego Chrisa Foya. Z początku gra była nieco chaotyczna i miałem czas przyjrzeć się bliżej kibicom zgromadzonym na trybunach. Publika robiła niesamowite wrażenie, choć sam doping nie był tak gorący, jak podczas niektórych spotkań Lecha Poznań, na których od czasu do czasu bywam. Jednak trzeba przyznać, że huku 86 tysięcy gardeł (sic!) nie da się porównać z niczym innym i zapewne na meczach naszej Ekstraklasy nie spotkamy się z taką sytuacją jeszcze długo.

Sam mecz znacznie odbiegał od tego, co zwykle mogę śledzić w telewizji. Dryblingi nie wyglądały na tyle efektownie, szarże Rooneya nie robiły takiego wrażenia, podobnie parady bramkarzy. Jednak mimo tego, widowisko było przednie, szczególnie po strzale Naniego, który otworzył wynik spotkania. Zgromadzeni kibice, którzy nie zobaczyli gola mieli okazję obejrzeć powtórki na dwóch olbrzymich telebimach umiejscowionych na trybunach za bramkami. Z sektora Manchesteru United raz za razem rozlegały się klubowe przyśpiewki oraz głośne brawa lub buczenie, w zależności od sytuacji.

Już przed przerwą, pół stadionu zaczęło ciągnąć do wyjść w celu zakupienia piwa, posiłku lub udania się do toalety. Kiedy w przerwie opuściliśmy trybuny i weszliśmy do części bufetowej, brodziliśmy niemalże po kostki w piwie. Każdy kibic delektował się złotym trunkiem i zajadał smakołyki ze stadionowego baru. W przerwie zagłębiłem się w lekturze programu meczowego. Muszę w tym miejscu nadmienić, że program meczowy w Anglii znacznie odbiega od polskich standardów i to zarówno pod względem ceny (5 funtów), jaki i objętości, gdyż liczy sobie aż 66 stron.

Na drugą połowę wróciliśmy w dobrych humorach i pełni nadziei na końcowy sukces Czerwonych Diabłów. Niestety, boisko brutalnie zweryfikowało nasze (a właściwie głównie moje) oczekiwania. The Blues szybko wyrównali za sprawą trafienia Ricardo Carvalho, który notabene został później wybrany piłkarzem meczu. Natomiast druga bramka, strzelona przez Franka Lamparda, wzbudziła mnóstwo kontrowersji. Nie tylko dlatego, że nie było do końca widać, czy piłka przekroczyła linię bramkową czy nie (futbolówka turlała się w okolicach linii) , ale głównie z powodu Evry, który zwijał się z bólu na drugim końcu murawy. Czerwona część trybun przeklinała pod adresem Chelsea, bądź sędziego i prawdę mówiąc, był to jedyny moment, kiedy poczułem klimat podobny do tego spotykanego na meczach Ekstraklasy. Te chwilowe momenty werbalnej agresji, nie przekładały się jednak w rękoczyny, a ochroniarze postury strażników parkingowych wyglądali przez cały mecz na znudzonych.

Na pięć minut przed końcem spotkania, fani Czerwonych Diabłów zaczęli opuszczać miejsca i wychodzić ze stadionu. Potok ludzi płynął w stronę wąskich przejść i tylko niskiej przepustowości korytarzy niektórzy zawdzięczają to, że mogli obejrzeć comeback United. W ostatniej minucie spotkania, nie kto inny jak Wayne Rooney uciszył świętujących kibiców The Blues. Cóż to była za radość! Ludzie w czerwonych koszulkach padali sobie w objęcia, zaś po chwili rozległo się głośne „Glory, glory Man United”.

Karnych oczekiwałem z pewnym niepokojem. W końcu Ben Foster nie jest znanym poskramiaczem napastników. No i niestety, angielski golkiper nie obronił żadnej jedenastki. Chociaż trzeba zaznaczyć, że wina leży także po stronie jego kolegów z drużyny, którzy strzelali niemiłosiernie słabo. W czwartej serii rzutów karnych Salomon Kalou trafił do siatki i to niebieska część Wembley mogła cieszyć się ze zwycięstwa. Większość fanów Czerwonych Diabłów opuściła stadion przed koronacją rywala, jednak ja zostałem do samego końca i miałem jeszcze okazję zobaczyć, jak piłkarze United dziękowali publiczności za doping.

Kiedy udaliśmy się w końcu do wyjścia, zastanawialiśmy się, ile czasu zajmie nam powrót do centrum Londynu. W końcu na stadionie było zgromadzonych ponad 85 tysięcy kibiców. Jednak wszystko odbyło się szybko i sprawnie, organizacja była pierwszorzędna. Policja w pełni kontrolowała tłum i mimo, że fani United oraz Chelsea wracali razem, nie dochodziło do żadnych incydentów. Kiedy w końcu dostaliśmy się na stację metra, rzuciliśmy jeszcze ostatni raz okiem w stronę Wembley i wróciliśmy do hotelu. Cóż to był za dzień!

Autorzy zdjęć: Mikołaj Szoszkiewicz, Krzysztof Szoszkiewicz, Łukasz Szoszkiewicz

Chelsea FC, Community Shield, Manchester United,

» Podyskutuj na forum: Premier League 2009/2010

Paradoksalnie, zamiast czekać już w blokach startowych, obie ekipy walczą z mnożącymi się wciąż problemami. Sezon tuż, tuż, a wszystko wskazuje na to, że zarówno mistrz, jak i wicemistrz Anglii, rozpoczną walkę na krajowym podwórku w mocno okrojonym składzie. Na Old Trafford z problemami zdrowotnymi zmagają się przede wszystkim zawodnicy z destrukcji: Nemanja Vidic, Gary Neville, Wes Brown, Rafael da Silva, a także Edwin van der Sar. Niewiele lepiej sytuacja wygląda na Anfield, gdzie na urazy narzekają także gracze formacji defensywnej , Daniel Agger i Martin Skrtel, a w ostatnim meczu z Atletico po kwadransie gry boisko musiał opuścić filar obrony, Jamie Carragher (kontuzja podobno nie jest poważna). Trzeba przy tym pamiętać, że Benitez nie ma już w odwodzie Samiego Hyypii, który przeniósł się do Bayeru Leverkusen. Można więc oczekiwać, że w pierwszych tygodniach nowego sezonu szkoleniowcy obu ekip będą eksperymentowali z zestawieniem defensywy. Na chwilę obecną mimo wszystko w lepszej sytuacji znajduje się szkocki menedżer Czerwonych Diabłów, który może liczyć na solidnych zmienników – Johna O’Shea oraz Jonny’ego Evansa. Natomiast Rafa ma twardy orzech do zgryzienia.

Problemy kadrowe nie ograniczają się tylko do kontuzjowanych graczy. Obie drużyny straciły w letnim okienku transferowym swoje czołowe postacie – The Reds opuścił Xabi Alonso, z kolei z Old Trafford odszedł Cristiano Ronaldo. Ponadto Rafa Benitez stracił jeszcze m.in. Alvaro Arbeloę (na jego miejsce zjawił się Glen Johnson), Andreę Dossenę oraz, wspomnianego już, Samiego Hyypię. Nieco lepiej wygląda sytuacja sir Alexa Fergusona, który oprócz portugalskiego skrzydłowego pozbył się ze składu w zasadzie tylko Carlosa Teveza. Jestem ciekaw, jak menedżerowie zrównoważą brak swoich pierwszoplanowych postaci. O ile można przypuszczać, że rolę Ronaldo w Manchesterze United przejmie Antonio Valencia, o tyle ciężko stwierdzić, jak Benitez zestawi środek pola pod nieobecność Alonso. Po sprzedaży Hiszpana na Anfield zawitał włoski pomocnik Alberto Aquilani, jednak piłkarz dochodzi do siebie po operacji prawej kostki i nie wiadomo, kiedy będzie gotowy do gry. A nawet, jeśli już wróci na murawę, ciężko przewidzieć, jak długo będą go omijały kolejne kontuzje. Futbolowi eksperci na Wyspach wyliczyli, że 25-latek w ciągu ostatnich trzech sezonów Serie A rozegrał tylko 73 mecze, więc zdrowy rozsądek nakazuje przygotować alternatywne ustawienie drużyny, bez Włocha w podstawowej jedenastce.

Największym atutem, jaki przemawia za tym, że Czerwone Diabły zrzucą Liverpool z ich pieprzonej grzędy, jest osoba sir Alexa Fergusona. Szkot wciąż jest głodny sukcesów i zdeterminowany, aby uczynić swoją drużynę najbardziej utytułowanym zespołem w Anglii. Szczególnie teraz, kiedy The Reds zdają się być jednym z głównych pretendentów do tytułu. Legendarny menedżer ma niepowtarzalną okazję, aby po raz kolejny zapisać się złotymi zgłoskami w klubowej kronice i, przede wszystkim, zamknąć usta wszystkim fanom z Anfield, którzy jeszcze szczycą się swoim rekordem. Rafa Benitez, moim zdaniem, nie ma w sobie na tyle charyzmy, aby poprowadzić swoich podopiecznych do, można rzec, historycznego tytułu, bo pierwszego od 20 lat. Tym bardziej, że konkurencja w tym sezonie będzie nie mniejsza niż rok temu – oprócz Wielkiej Czwórki, do walki o czołowe lokaty włączą się być może ekipy Tottenhamu, Manchesteru City, Aston Villi oraz Evertonu (choć zapewne skończy się na szumnych zapowiedziach…).

Wymieniając pretendentów do tytułu nie należy także zapominać o stołecznej Chelsea. Trudno przewidzieć, jak będzie się prezentowała drużyna The Blues pod skrzydłami Carlo Ancelottiego, jednak niewykluczone, że to włoski szkoleniowiec będzie świętował na finiszu ligi i tym samym pogodzi menedżerów z Old Trafford i Anfield. Ze Stamford Bridge jak na razie nie ubyło żadne istotne ogniwo, a w ramach przedsezonowych wzmocnień do klubu zawitali Zhirkov oraz Sturridge. Na przeciętnym zjadaczu chleba te nazwiska może nie robią wielkiego wrażenia, jednak myślę, że przy odrobinie szczęścia, nowe nabytki Ancelottiego rozbłysną futbolową gwiazdą już niebawem.

Wracając jednak do rywalizacji, Manchesteru United z Liverpoolem FC, wygląda na to, że w nadchodzącym sezonie to sir Alex Ferguson będzie rozdawał karty. W zbliżającym się ku końcowi okienku transferowym, żadna z drużyn nie wzmocniła się zanadto, można więc oczekiwać, że obie ekipy będą prezentowały podobny poziom jak przed rokiem. A jako, że w minionych rozgrywkach to Czerwone Diabły wyprzedziły The Reds, można oczekiwać, że podobnie zakończy się sezon 2009/2010. Pytanie tylko, czy ktoś inny nie wyprzedzi Manchesteru United? Carlo Ancelotti na pewno ma ochotę, aby po kilku latach posuchy w Mediolanie, w końcu zaznać smaku klubowego trofeum. Nie wolno także zapominać o nowej jakości ilości w postaci Manchesteru City. Może to szejkowie pogodzą dzielących wspólną grzędę Fergusona i Beniteza.

Liverpool, Rafael Benitez, Sir Alex Ferguson,

To, co Wenger osiągnął w ostatnich latach, to tak jakby ktoś pobił najlepsze ekipy w Formule 1 za pomocą samochodu skleconego we własnej szopie.

Geoff Shreeves

Z drugiej strony, można zapytać, dlaczego Wegner tak skąpi pieniędzy na nowych, klasowych zawodników? Przecież po sprzedaży Adebayora i Toure za około 40 milionów funtów, szkoleniowiec dysponuje pokaźnym budżetem transferowym. Tymczasem, liga już za pasem, a na Emirates Stadium na próżno doszukiwać się wzmocnień, ba, Kanonierzy znowu się osłabili, szczególnie za sprawą sprzedaży filaru swojej defensywy. Miejsce reprezentanta Wybrzeża Kości Słoniowej zajmie zapewne Thomas Vermaelen, który został niedawno zakupiony z Ajaxu Amsterdam. Trudno nazwać taką „wymianę” wzmocnieniem zespołu, wszak Toure był jednym z najlepszych obrońców ligi. A jeszcze nie tak dawno, Wenger zapowiadał, że jego priorytetem będzie zatrzymanie obecnej kadry. Niestety, Arsenal stracił dwie gwiazdy, a w ich miejsce nie sprowadzono zawodników, którzy mogliby z marszu wskoczyć do pierwszej jedenastki. Co więcej, można oczekiwać, że menedżer Kanonierów nie ulegnie letniej gorączce transferowej i zdeponuje zaoszczędzone pieniądze w klubowej kasie.

Obserwując poczynania francuskiego szkoleniowiec Arsenalu na rynku transferowym, odnoszę czasami wrażenie, że próbuje on iść pod prąd współczesnej piłki. Wenger próbuje udowodnić światu, że do osiągnięcia sukcesu nie są wcale potrzebne wielkie pieniądze – wystarczy tylko trochę cierpliwości ze strony zarządu i konsekwencji w realizowaniu wizji u trenera.

W Anglii ludzie myślą, że receptą na wszystkie problemy jest kupowanie nowych piłkarzy. Wierzę, że najważniejszym celem dla nas będzie ciężka praca na treningach, poprawienie tego, co mamy do poprawienia oraz wiara w naszych piłkarzy.

Arsene Wenger

Czytając takie wypowiedzi, zdaje mi się, że Wenger jest niczym samotny rewolwerowiec, który jako jeden z nielicznych pozostał wierny starym zasadom. Francuz nie uległ presji sukcesu za wszelką cenę, wciąż realizuje własną wizją drużyny i przede wszystkim nie gna za lukratywnymi ofertami kontraktów. A warto dodać, że kusił go sam diabeł Florentino Perez, ba, hiszpański biznesmen umieścił podobno nazwisko menedżera Kanonierów na szczycie swojej listy życzeń. W pewnym momencie wydawało się nawet, że Wenger być może obejmie stery w Madrycie, a wszystko za sprawą wywiadu dla francuskiej telewizji TF1. Podczas rozmowy z dziennikarzami Arsene stwierdził, że o pracy na Santiago Bernabeu marzy każdy trener. A więc, czyżby i on zamierzał kiedyś zasiąść na najgorętszym stołku w Europie? We wspomnianym wywiadzie, z jego ust padło także tajemnicze stwierdzenie „Zwykle dotrzymuję umów [kontraktów – przyp.aut.]”. Wielu fanów Arsenalu zastanawiało się zapewne, co menedżer miał na myśli mówiąc „zwykle”… Wydarzenia ostatnich tygodni pokazały jednak, że na chwilę obecną nic nie wskazuje na to, aby 59-letni szkoleniowiec miał zamiar opuszczać Londyn. Trener stołecznej drużyny zapowiedział, że chce doprowadzić do końca projekt, który zapoczątkował.

Ten projekt [Arsenal – przyp.aut.] jest w konstrukcji i chcę go doprowadzić do końca. Odczuwam radość, gdy widzę, jak gra mój zespół.

Arsene Wenger

Wypowiadając te słowa, menedżer Kanonierów oczywiście miał na myśli przebudowę swojego zespołu. Co więc będzie potem, kiedy szkoleniowiec uzna, że transformacja jego drużyny dobiegła końca? Tego nikt nie może przewidzieć, jednak wątpię, aby Francuz marzył o angażu na Santiago Bernabeu, gdzie ostatnią osobą, która ma w klubie coś do gadania, jest menedżer.

Poza tym, wydaje mi się, że Wenger zwyczajnie nie pasuje do klubu pokroju Realu i Perezowej koncepcji tworzenia drugiej generacji Galacticos. Na Santiago Bernabeu liczą się przede wszystkim przepych i blichtr, ilość gwiazd w składzie, a także zyski ze sprzedaży koszulek. Nawet sam Francuz w rozmowie, w której tłumaczył, dlaczego odrzucił ofertę Królewskich, stwierdził, że Real Madryt to „futbolowe show”. Arsene zapewne zrozumiał, że jego wizja zespołu znacznie odbiega od wyobrażenia prezesa Los Blancos i ciężko będzie obu stronom uzyskać satysfakcjonujący kompromis.

Kim więc jest Wenger? Francuzowi chyba najbliżej do idealisty. Szkoleniowiec Kanonierów wciąż wierzy, że grupka młodych chłopaków może zawojować piłkarski świat i z powodzeniem przeciwstawiać się zespołom naszpikowanym gwiazdami. Ostatnie chude lata na Emirates Stadium wskazują na to, że wizja menedżera jest chyba utopijna, jednak mam nadzieję, że Wenger nie zaprzestanie swojej pracy i niebawem wrócą czasy, kiedy to całe Wyspy elektryzowały się rywalizacją Kanonierów z Manchesterem United. Kto wie, może już niebawem?

Arsenal Londyn, Arsene Wenger, pieniądze,

Według angielskiego dziennika The Guardian, przeciętny piłkarz w Premier League zarabia obecnie 1,1 miliona funtów na rok. Z momentem wejścia w życie nowych przepisów, przeciętny zawodnik będzie musiał oddawać ponad 100 tysięcy funtów więcej. Jeżeli zajrzymy piłkarzom w kontrakty, łatwo można obliczyć, że Rooney pozbędzie się w ten sposób 450 tysięcy funtów, Lampard 560 tysięcy funtów, a Robinho aż 700 tysięcy funtów! Jak widać, w grę wchodzą znaczne sumy, więc bardzo możliwe, że zawodnicy kierujący się przede wszystkim portfelami, zaczną uciekać z Wysp Brytyjskich. No, chyba, że każdy klub znajdzie sobie jakiegoś szejka złotodajną krowę, z której będzie mógł doić pieniądze na pokrycie budżetu płacowego.

A jak uciekać to tylko do Hiszpanii. W kraju Florentino Pereza obowiązuje specyficzny system podatkowy, który ulgowo traktuje nierezydentów (a więc osoby mieszkające poza granicami kraju) i pozwala im przez pierwsze 5 lat pobytu w Hiszpanii na opłacanie podatku od dochodów wysokości 24%. Dopiero po tym okresie, osoby korzystające z tego przywileju zaczyna obowiązywać normalny podatek (w wysokości 43% dla tych najlepiej zarabiających). Jak na dłoni widać więc, że na Półwyspie Iberyjskim zawodnik może zarobić niemalże dwa razy więcej niż w Anglii. A przypominam, że różnica ta jeszcze się pogłębi wraz z wejściem nowych stawek podatkowych w kraju Albionu z początkiem przyszłego roku. Kto wie, być może będziemy świadkami futbolowej emigracji z Wysp Brytyjskich?

Skoro już przy emigracji jesteśmy, całkiem niedawno dało się zaobserwować transferowy ruch na linii Rosja – Reszta Świata. Najsilniejsze ligi w Europie szeroko otworzyły drzwi dla przybyszów ze wschodu i w rezultacie na Wyspach pojawili się np. Pawluczenko, Arszawin czy Zhirkov. Przenosiny do Anglii były dla nich niewątpliwie awansem sportowym, jednak wiązały się także z pewną obniżką zarobków. Swoje zaniepokojenie angielskimi podatkami wyraził ostatnio zawodnik Arsenalu Londyn, Andriej Arszawin. Portfel Rosjanina dość boleśnie odczuł zmianę drużyny zimą tego roku. Kiedy Andriej grał w swoim ojczystym kraju, musiał oddawać tylko 13% klubowej pensji. Wyobraźcie sobie jego zdziwienie, kiedy dowiedział się, że na Wyspach stawka podatkowa jest trzykrotnie wyższa.

Mam problem ze swoim kontraktem. Wyniknęły pewne niuanse związane z opodatkowaniem. W rezultacie dostaję mniej pieniędzy, niż oczekiwałem [48 tys. zamiast ok. 70 tys. funtów – przyp. aut.]. Sytuacja nie jest krytyczna, ale i tak trzeba to naprawić. Aktualnie pracuje nad tym mój agent. Moja rada dla innych Rosjan, którzy mogą przenieść się tu latem, to większe staranność przy ustalaniu kontraktu.

Andriej Arszawin

Jeszcze gorzej maluje się finansowa sytuacja przeciętnego zawodnika we Włoszech. Wszystko dlatego, że na Półwyspie Apenińskim najbogatsi muszą oddawać aż 43% swoich dochodów. W związku z tym, konta bankowe Kaki oraz Ibrahimovica na pewno odczują zmianę klubowych barw swoich właścicieli. Podobnie wygląda sytuacja Karima Benzemy, który we Francji musiał oddawać aż 40% własnych zarobków. Być może niebawem tym finansowym szlakiem prowadzącym na Półwysep Iberyjski podążą Xabi Alonso, a także Franck Ribery, który również musi oddawać lwią część swojej pensji.

Jak widać, Hiszpania jest prawdziwym rajem finansowym dla zawodników, przynajmniej przez pierwsze pięć lat pobytu. Niskie podatki są zapewne silnym argumentem Florentino Pereza w negocjacjach kontraktowych z kolejnymi gwiazdorami. Hiszpański biznesmen zapewne już zaciera ręce w związku z podwyżką podatkową, jaka ma zacząć obowiązywać w kwietniu przyszłego roku w Anglii. Wówczas to część piłkarzy może zapałać nagłą chęcią przeprowadzki. Uchwała o zwiększeniu obciążeń podatkowych w kraju Albionu będzie także korzystna dla klubów z reszty Europy, gdyż pojawi się przed nimi szansa na dogonienie najbogatszej ligi świata. A jeżeli nie na dogonienie, to przynajmniej na zmniejszenie dystansu, jaki zdążył się ostatnimi czasy wytworzyć.

Ciężko ocenić już teraz, jak działania brytyjskiego rządu odbiją się na Premiership. Wiele będzie zależało od tego, jak zareagują angielskie zespoły (bądź, w niektórych przypadkach, ich właściciele), a także, jak wykorzystają tę sytuację kluby zza granicy. Ważne zadanie spoczywa także w rękach menedżerów, aby ci prowadzili rozsądną politykę transferową i płacową, pozwalającą zakontraktować zawodników gwarantujących sukcesy na szczeblu międzynarodowym. Na chwilę obecną można jedynie zacytować klasyka: „tylko Bóg zna przyszłość” i mieć nadzieję, że ta przyszłość będzie się malowała w różowych kolorach.

pieniądze, Premier League, Premiership, Primera Division,

Jak na razie, Fergie ściągnął na Old Trafford Antonio Valencię oraz Michaela Owena (więcej o naszych nowych nabytkach, przeczytacie tekście „Świetne ruchy sir Alexa”). Ekwadorczyk kosztował około 15 milionów funtów, z kolei Anglik przybył na zasadzie wolnego transferu. Wszystko wskazuje na to, że niebawem do ekipy mistrza Anglii dołączy także utalentowany skrzydłowy z Bordeaux, Gabriel Obertan. Cena za Francuza ma wynieść, według różnych źródeł, od 3 do 8 milionów funtów. Wygląda więc na to, że sir Alex nie zamierza łatać dziur w składzie zawodnikami z tej najwyższej i zarazem najdroższej półki.

Choć początkowo byłem dość sceptycznie nastawiony do naszych posunięć na rynku transferowym, o tyle teraz zaczynam wierzyć, że Ferguson nie sprowadza kogo popadnie (i kogo zostawił Real Madryt), a zawodników, których wcześniej sobie upatrzył. Można więc sądzić, że szkocki menedżer ma już ułożoną w głowie wizję nowej drużyny i wie kogo mu jeszcze brakuje, aby mógł swoje plany wprowadzić w życie.

Oczywiście nawet taki futbolowy wyjadacz, jak sir Alex, czasami miewał gorsze transferowe pomysły i nie należy wykluczać, że podobną wpadkę zaliczy tego lata. Wystarczy wspomnieć kupno za ponad 3,5 miliona funtów Erica Djemby-Djemby, który zjawił się w Manchesterze sześć lat temu, aby zostać następcą Roya Keane’a. Kameruńczyk, który do dzisiaj pozostaje synonimem niewypału transferowego, obecnie gra w ekipie wicemistrza Danii, drużynie Odense Boldklub i być może będziemy mieli okazję obejrzeć go na murawie w ramach przyszłorocznego Pucharu UEFA. Równie kiepską decyzją było sprowadzenia Klebersona, który przybywał do Manchesteru w celu zastąpienia innego piłkarza-wpadki, Juana Sebastiana Verona. Brazylijczyk, na którego wyłożono 6,5 miliona funtów, po dwóch latach został oddany do Besiktasu Stambuł za zaledwie połowę tej kwoty. Na przestrzeni swojej 23-letniej kariery w United, szkocki menedżer popełnił jeszcze kilka transferowych błędów (David Bellion, Massimo Taibi) jednak ogólny rozrachunek z całą pewnością wychodzi Fergiemu na plus, więc bądźmy dobrej myśli.

Z moich pobieżnych obliczeń wynika, że w razie zakontraktowania Obertana, zarząd Manchesteru United wciąż będzie miał około 75 milionów funtów na transfery, więc niewykluczone, że jakiś gwiazdor jednak zawita na Old Trafford. Z drugiej strony, po ewentualnym zakupie piłkarza Bordeaux, więcej wzmocnień (o ile sprowadzenie Francuza można nazwać wzmocnieniem) nie będzie raczej potrzebnych. Tym samym, być może dojdzie do paradoksalnej sytuacji, kiedy to więcej od Fergusona wyda, słynący z oszczędności, Arsene Wenger. Na chwilę obecną, menedżer Kanonierów sprowadził tylko Thomasa Vermaelena (około 12 milionów funtów), jednak wszystko wskazuje na to, że niebawem na Emirates Stadium zawita, tak długo wyczekiwany przez kibiców, defensywny pomocnik. Potencjalnymi kandydatami na tę pozycję są Lorik Cana (około 10 milionów funtów) oraz Felipe Melo (według różnych źródeł od 17 do 21,5 miliona funtów).

Mimo, że wierzę w doświadczenie i transferową intuicję Fergusona, czasem nie mogę oprzeć się wrażeniu, że zawodnicy pokroju Owena są tak zwanymi półśrodkami, a więc rozwiązaniami na krótka metę. O ile w Valencii można jeszcze pokładać pewne nadzieje (choć w Nanim również pokładano…), o tyle transfer angielskiego snajpera był dość dziwnym posunięciem ze strony szkockiego menedżera. Podobnie ma się rzecz z przymierzanym do gry w Manchesterze Gabrielem Obertanem, który swego czasu został okrzyknięty wielkim talentem francuskiej piłki i, choć talentu nikt mu nie zabrał, jego kariera stanęła w miejscu. Na przestrzeni ostatnich dwóch lat Francuz występował coraz rzadziej w pierwszej jedenastce drużyny, aż w końcu zimą tego roku, Laurent Blanc zdecydował się oddać swojego podopiecznego na wypożyczenie do FC Lorient. Najwyraźniej szkoleniowiec ekipy mistrza Francji nie widzi dla Obertana miejsca w składzie, ciekaw więc jestem, jaką rolę zamierza powierzyć mu Ferguson w, bądź co bądź, jednej z najlepszych drużyn na świecie.

Co jeszcze wykombinuje Boss w trakcie okienka transferowego? Kto zawita na Old Trafford, a kto opuści piekiełko? Będziemy świadkami jakiegoś głośnego transferu? A może wręcz przeciwnie, Ferguson wyłowi kogoś za marne grosze i sprzeda za kilka lat do Realu Madryt inkasując w zamian kilkanaście milionów funtów? Na niektóre z tych pytań odpowiedź poznamy już niebawem, we wrześniu, na inne po zakończonym sezonie lub dopiero za kilka lat. Jednak już teraz możemy stwierdzić, że to okienko transferowe będzie szczególne, zarówno dla kibiców, jak i samego sir Alexa, który musi załatać dziury w składzie i zniwelować stratę Criatiano Ronaldo. Na wykonanie zadania ma jeszcze niemalże dwa miesiące, a więc sporo czasu. Miejmy nadzieję, że wykorzysta go jak najlepiej, a efekty jego ruchów transferowych ujrzymy już w nadchodzących rozgrywkach ligowych oraz europejskich.

Sir Alex Ferguson, transfery,

W drugim roku gry w United, po meczu z Liverpoolem, trener zacząć pomijać mnie przy ustalaniu wyjściowego składu. (…) Nie czułem wsparcia ze strony zarządu, po tym jak klub kupił Berbatowa. Byłem odpowiedzialny za konkretne prace boiskowe, a po jego przyjściu to on został wyznaczony do zadań, które ja miałem wykonywać.

Carlos Tevez

O ile początkowo współczułem Carlosowi, że ten został odsunięty na boczny tor w momencie przyjścia Bułgara, o tyle pod koniec sezonu, Argentyńczyk dostawał więcej okazji, za co odwdzięczał się bramkami w meczach przeciwko Porto, Wigan czy Manchestrowi City. W rezultacie, na finiszu sezonu okazało się, że obaj napastnicy przebywali na boisku mniej więcej tyle samo czasu (Tevez – 3352 min., z kolei Berbatov – 3239 min.). Należy jednak zauważyć, że Dimitar grał zdecydowanie więcej w spotkaniach Premiership (2567 min.), podczas gdy Carlos w tych samych rozgrywkach spędził na murawie zaledwie 1859 min. Jak się można więc domyślać, Bułgar najwięcej bramek zdobył w ramach ligi (9 goli), natomiast Argentyńczyk najczęściej strzelał w mało prestiżowym Carling Cup (6 goli). Łącznie, we wszystkich rozgrywkach obaj zawodnicy uzyskali podobną ilość trafień – Carlito znajdował drogę do siatki rywali 15-krotnie, z kolei Berba zanotował jedną bramkę mniej. Porównując obu zawodników, ich wpływ na sukcesy (i porażki) Manchesteru United w zeszłym sezonie, proponuję rzucić okiem na resztę statystyk (tabelka zawiera dane obejmujące tylko spotkania ligowe).

Oczywiście to nic więcej, jak tylko suche liczby, jednak gołym okiem widać, że przebywając na boisku, Berbatov dostawał od Fergusona inne zadania niż Argentyńczyk. Bułgar miał rozgrywać (o czym przekonywał we wpisie „O taktyce gadka krótka” mój redakcyjny kolega, polecam przeczytać), z kolei Carlito, jak dobrze pamiętamy, otrzymywał zgoła inne polecenia – miał naciskać rywali, zmuszać obrońców do błędu i atakować. Występy obu zawodników były więc teoretycznie uzależnione od przeciwników, z którymi przyszło się mierzyć Czerwonym Diabłom. Ale tylko teoretycznie, bo jak się zaraz okaże, źródło problemów Teveza leży gdzie indziej.

Sir Alex przez cały sezon miał do dyspozycji praktycznie trójkę nominalnych napastników (po ostateczne rozwiązania np. w osobie Machedy sięgał niezwykle rzadko), spośród których tylko Wayne Rooney miał pewne miejsce w składzie. O ile początkowo Anglikowi partnerował Berbatov, o tyle w drugiej połowie sezonu Bułgara dopadła obniżka formy. Bardzo wyraziście widać to na poniższej grafice:

Można się było spodziewać, że w obliczu kiepskiej dyspozycji bułgarskiego napastnika, Tevez powróci do pierwszego składu. Choć Argentyńczyk rzeczywiście grał więcej, nie posadził definitywnie swojego rywala na ławce rezerwowych. Powód? Po pierwsze, naszej drużynie brakowało rozgrywającego, którego przez okrągły rok zastępował właśnie Berba. Drugim powodem jest, moim zdaniem, osoba Ronaldo. Choć Portugalczyk jest nominalnym skrzydłowym, de facto, w większości spotkań, był on naszym jedynym napastnikiem. Ferguson, znając dobrze strzeleckie możliwości Cristiano, dopasował pod niego taktykę, w związku z czym Dimitar musiał zająć się rozgrywaniem piłki, natomiast Rooney coraz częściej był rzucany na lewą flankę, gdzie wspomagał Evrę. Teraz Ronaldo w Manchesterze już nie ma, więc nie ulega wątpliwości, że Czerwone Diabły będą musiały nieco zmienić ustawienie, a sir Alex poprzydziela niebawem nowe zadania swoim podopiecznym.

Kilka dni temu w mediach pojawiła się informacja, że szkocki menedżer zgodził się zapłacić ponad 25 milionów funtów, aby pozyskać kartę zawodniczą Teveza od konsorcjum MSI. Argentyńczyk miał także dostać podwyżkę i wówczas zostałby jednym z najlepiej opłacanych zawodników na Old Trafford. Nie ulega wątpliwości, że Ferguson widział dla niego miejsce w składzie, ponieważ kto by oferował takie pieniądze za rezerwowego? Jeżeli sir Alex był tak zdeterminowany, że wyłożył sporą część swojego budżetu transferowego, pewne jest, że ma zaufanie do umiejętności Carlito i widzi dla niego miejsce w klubie. Dlaczego więc Apacz ogłosił odejście z United? Przecież ma wszystko – wsparcie od strony fanów, trenera, niemałe pieniądze i, przede wszystkim, jednego rywala mniej w walce o pierwsza jedenastkę.

Mam wrażenie, że Carlos doszukał się źródła swoich problemów nie tam, gdzie powinien. To nie Berbatov, a Ronaldo ograniczał potencjał każdego ofensywnego piłkarza. O ile jeszcze dwa lata temu, kiedy Bułgara na Old Trafford jeszcze nie było, Ferguson wystawiał w pierwszym składzie zarówno Rooneya, Ronaldo, jak i Teveza, o tyle przybycie Dimitara spowodowało obranie innej taktyki przez doświadczonego szkoleniowca. Niewątpliwie, taktyka ta była – co jest jak najbardziej zrozumiałe – ustawiona pod Ronaldo, więc, jak by nie patrzeć, to przez Portugalczyka, Carlos musiał grzać ławę. Oczywiście, gdyby nie przyszedł Dimitar, sprawa wyglądałaby nieco inaczej, ale trudno było oczekiwać, że przez najbliższe kilka(naście) lat, Fergie będzie miał zamiar zatrudniać tylko dwóch porządnych napastników, gotowych do boju o najcenniejsze futbolowe trofea.

Inna sprawa, że w pierwszej części sezonu Tevez znajdował się w zdecydowanie najsłabszej dyspozycji spośród wszystkich naszych napastników. Kiedy Bebratova dopadła obniżka formy, Argentyńczyk częściej pojawiał się na murawie, więc w przekroju całego sezonu, podstaw do narzekania na brak gry czy faworyzowanie Berby przez trenera, Apacz nie ma. Wraz z Bułgarem spędzili na murawie tyle samo czasu, Dimitar częściej grał w Premiership, jednak w Lidze Mistrzów grali już po równo. Carlos miał okazję się wykazać, pod koniec rozgrywek, zarówno tych krajowych, jak i europejskich i trzeba przyznać, że nawet mu się to udało.

Mam wrażenie, że Apacz przestraszył się rywalizacji o miejsce w pierwszej jedenastce. W obliczu odejścia Ronaldo, wielce prawdopodobne jest, że Ferguson znalazłby miejsce na boisku dla całej trójki napastników i każdy byłby zadowolony (no, chyba, że znowu komuś przyszłoby grać na nowej pozycji…). Carlito najwyraźniej liczył, że już zawsze na Old Trafford będzie występowało tylko dwóch snajperów, tak jak to było w sezonie 2007/2008. Jednak w takim klubie, jak Manchester United, nie ma nic za darmo i trzeba nieustannie walczyć o miejsce w pierwszej jedenastce. Ciekawe, czy następnym, który się o tym przekona będzie Karim Benzema?

Carlos Tevez, Dimitar Berbatov,

You can dive – Po prostu nurkuj!

Program rozrywkowy, w którym 15 uczestników rywalizuje ze sobą w symulowaniu fauli i kontuzji. W każdym odcinku, decyzją jury, odpada jeden nurek. Zwycięzca programu otrzymuje darmowy kurs nurkowania głębinowego oraz bon zniżkowy na zakupy w CR7. Występy uczestników „You can dive” oceniają Cristiano Ronaldo, Steven Gerrard i brazylijski golkiper Dida. Wśród uczestników pierwszej edycji znajdują się między innymi Emmerson Acuna, Rivaldo oraz, zdaniem ekspertów murowany faworyt, Knut Fostervold.

15:10 do Madrytu

Remake kultowego westernu z 1957 roku. Drobny farmer Florentino Perez decyduje się przetransportować z Manchesteru do Madrytu legendarnego naciągacza, Cristiano Ronaldo, który został schwytany po tym, jak podczas pojedynku rewolwerowego chciał oszukać rywala i sekundanta. Florentino podjął się tego zadania licząc na nagrodę pieniężną oraz prawa do sprzedaży broni sygnowanej nazwiskiem legendarnego „Crisa Żelworwerowca”. Jednak portugalski rzezimieszek przejrzał Pereza i rozpoczyna z nim psychologiczną gierkę, próbując wyłudzić od niego pokaźną sumkę (200 tys. funtów tygodniówki przez 6 lat) oraz zatrzymać większość praw do swojego wizerunku. Ronaldo ma niewiele czasu, gdyż o 15:10 odjeżdża ostatni pociąg do Madrytu…

Penatrator

Przeróbka popularnego programu „Penetratorzy”, znanego ze stacji MTV. W każdym odcinku, specjalny wysłannik VIVA Ronaldo przeszukuje jedno pomieszczenie domu Portugalczyka, zaglądając we wszystkie zakamarki i prezentując telewidzom prawdziwe życie piłkarskiego gwiazdora. Aby Cristiano nie zdążył posprzątać po imprezie i ukryć swoich brudnych majtek, penetrator miał zjawiać się niespodziewanie, jednak zaprzestano tego zwyczaju, ponieważ ucierpiało na tym życie seksualne zawodnika (podobno nie lubi, gdy mu się przeszkadza w trakcie). Poniżej możecie obejrzeć krótką zajawkę nowego programu. W dniu prezentacji Ronaldo na Santiago Bernabeu, stacja planuje wyemitować specjalny odcinek programu, w którym to prezenterką będzie Nereida Gallardo i spenetruje ona… samego Crisa!

Nurkowanie na ekranie

Program instruktażowy, z którego dowiecie się między innymi, jak wpływać na decyzje arbitrów poprzez symulowanie groźnych kontuzji, spektakularnych upadków oraz efektownych zderzeń z rywalem. Doświadczeni i utytułowani specjaliści powiedzą wam także, jakich sztuczek lepiej unikać. Dzięki „Nurkowaniu na ekranie” staniecie się lepszymi piłkarzami nurkami i od tej chwili nie oprze się wam już żaden sędzia. Autorzy programu zadbali również o przedstawienie psychicznej strony problemu – dowiecie się, jak radzić sobie z presją i ignorować wyzwiska padające pod waszym adresem z ust zażenowanych kibiców. A oto próbka możliwości pomysłodawcy i producenta serii:

VIVA Zakupy: Przegląd żeli

Na początku każdego odcinka, prezentowany jest reportaż poświęcony żelowi jednego producenta. Dziennikarze wnikliwe badają efekt, jakość oraz cenę. Następnie, telewidzowie mogą dzwonić do studia i dzielić się swoimi doświadczeniami z omawianym kosmetykiem. Na podstawie opinii reporterów oraz ocen widzów, tworzony jest ranking żeli, który producenci uaktualniają po każdym odcinku. Ostatnie hity, które zawojowały kosmetyczną listę przebojów to żel masujący włosy oraz wodoodporny żel Diving Proof, dzięki któremu możesz nurkować nie martwiąc się o swoją fryzurę!

Program na dzień 22 czerwca:

07:00 – VIVA Zakupy: Przegląd żeli – program interaktywny
07:30 – Nurkowanie na ekranie – program instruktażowy
08:30 – Dzień Dobry CR7 – program poranny
09:30 – Zagrożenia XXI wieku: Samoopalacze – film dokumentalny
10:00 – Przedszkole pani Krystyny – program dla początkujących
11:00 – Galacticos - telenowela hiszpańska
11:30 – Diabeł ubiera się w CR7 – magazyn mody
12:00 – W 80 milionów dookoła świata: Madryt – program podróżniczy
12:30 – Madera 2003 – festiwal piosenki portugalskiej
13:20 – Teatr im. Ronaldspeare’a: „To move or not to move” – teatr telewizji
15:00 – Zbuntowany Diabeł – telenowela portugalska
15:30 – Łowienie na klatę – program dla samotnych mężczyzn
16:00 – Igrzyska olimpijskie: Nurki do wody (wieża 10 m) – relacja na żywo
17:00 – 10 z 10 – teleturniej
18:00 – Penetrator – reality show
19:00 – Wieczorynka: Misie Żelusie
19:30 – Real News – program informacyjny
20:00 – SUPERKINO: 15:10 do Madrytu – western
21:50 – You can dive! Po prosu nurkuj – program rozrywkowy
22:45 – Jak dobrze wyglądać nago? – reality show
23:15 – Kino Mocne: Żelminator – film s-f
01:00 – Ptak(i) – horror
02:25 – One night with Paris – film erotyczny
03:40 – Ronaldo i 40 rozbójczniek – program nocny [+18]

Obecnie, miano najbardziej skomercjalizowanego zawodnika należy do innego byłego ulubieńca publiczności z Old Trafford, Davida Beckhama. Angielski prawoskrzydłowy wraz ze swoją żoną Victorią są chyba najdroższymi powierzchniami reklamowymi na świecie. Ich ugruntowana pozycja w świecie showbiznesu, sprawia, że kolejni producenci markowych ubrań wydają krocie na reklamę na ciele Becksa czy Posh Spice. Jak na razie, Cristiano Ronaldo nie może się pod tym względem równać z angielskim małżeństwem, jednak kto wie, czy Portugalczyk nie przejmie w przyszłości schedy po państwu Beckhamach. Potencjał na pewno ma, pozostaje tylko pytanie, czy będzie chciał go spożytkować w taki sposób? A może Ronaldo właśnie czyta Redloga i planuje założenie własnej stacji?

Za pomoc w przygotowaniu wpisu dziękuję Radziowi.

Cristiano Ronaldo, film,

Tak, moi drodzy, dzisiaj jest szczególna okazja, która zdarza się niezwykle rzadko, bo tylko raz na tysiąc blogowych notek. Tą okazją jest… tysięczny wpis na Redlogu! Nie zamierzam Was oszukiwać – nasza redakcja zapomniała o tym wiekopomnym wydarzeniu ze względu na bałagan w panelu. Jednak, jak to zwykle bywa, ktoś sobie w ostatnim momencie przypomniał i postanowił w tej sprawie zadziałać. Trzeba było znaleźć „chętnego”, który naskrobie dla Was coś patetycznego i pokaże, jaki to Redlog jest kozacki. Jako, że spóźniłem się na zwołane z tego powodu, nadzwyczajne zebranie redakcyjne, to właśnie ja zostałem wybranym chętnym do napisania tysięcznej notki.

Blogerzy na Redlogu raczą Was tekstami już od kwietnia 2007 roku, a więc ponad dwa lata. Jak dobrze pamiętacie, przez ten okres, blog przeżywał wiele wzlotów i upadków. Jako, że we wpisach jubileuszowych zwykle pisze się o wzlotach, postaram się Was zaskoczyć i napisać o naszych upadkach. Choć z wierzchu nasz serwis wygląda na ułożony i regularnie prowadzony, w redakcyjnym panelu maluje się sytuacja zgoła odwrotna. Nasz Ojciec Dyrektor, Radzio, oddał w nasze ręce najnowsze zdobycze techniki, abyśmy tylko prowadzili dokładny terminarz, kto kiedy publikuje swój tekst. Mimo tego, do dzisiaj najczęściej powtarzanym zdaniem przez Naczelnego jest „zajmijcie, proszę, terminy w panelu”. Czasem prośby wystarczają, jednak czasem nie (na szczęście do rękoczynów nie doszło… jeszcze). Kiedy czujemy, że cierpliwość Radzia jest na wyczerpaniu, ratuje nas zwykle nasza redakcyjna koleżanka, Michalina. Słodka mina Kota w Butach ze Shreka, sprawia, że Naczelny się rozczula i szybko zapomina o niezajętych terminach.

Nasz blog, podobnie jak większość serwisów sportowych w sieci, musiał odpierać liczne ataki hakerów. Cóż to były za bitwy! Z jednej strony hordy bezwzględnych hakerów, niczym orkowie z Władcy Pierścieni, zaś z drugiej grupka wątłych, ale jakże walecznych, redaktorów broniąca się w Redlogowym Jarze (jakby ktoś nie załapał, było to nawiązanie do Helmowego Jaru). Kiedy wrogowie byli tuż, tuż, kiedy już mieli wysadzić naszego bloga w powietrze, zawsze nadchodził z odsieczą, na białym rumaku, z laptopem pod pachą, nasz Wódz, Radosław Ognistobrody (szkoda, że nie jest siwy, jak Gandalf :-( ). Tak, tak, to jemu zawdzięczacie, że Redlog nadal pozostaje niezdobytą cyfrową twierdzą. Nawiasem mówiąc, przerwy w działaniu serwisu, które miały miejsce parę tygodni temu, były właśnie wynikiem naszych starć z hakerami. Oczywiście wyszliśmy z nich zwycięsko.

Materiałem na osobny artykuł, ba, na całą książkę, jest kwestia zebrań redakcyjnych. Jako, że chyba nigdy na łamach naszego bloga o nich nie informowaliśmy, napiszę słów kilka, bo uwierzcie, że warto. Mówiąc „zebranie redakcji”, każdy myśli o poważnym spotkaniu wszystkich blogujących w jednym miejscu, o jednej porze w celu omówienia pewnych spraw. U nas sprawa wygląda inaczej, rzekłbym, że nasze zebrania redakcyjne są raczej parodią niżeli rzeczywistymi obradami. Zasadniczo, każde spotkanie redakcyjne ma taki sam przebieg: przez pierwsze piętnaście minut Radzio próbuje zapanować nad chaosem, jaki panuje na czacie, a po kwadransie sobie odpuszcza. Znany ze swej stanowczości Naczelny, jeszcze nigdy nie wygrał z nami podczas obrad i do głosu dopuszczany jest dość rzadko. A warto dodać, że w ponad dwuletniej historii Redloga, ani razu nie udało się zebrać kompletu autorów np. wczoraj było nas tylko sześciu. Liczba dość skromna, ale jak widać, wystarczająca do wyznaczenia chętnego na napisanie jubileuszowej notki. Na uwagę zasługuje również atmosfera, która panuje podczas prawie każdego spotkania (prawie, bo czasem zdarzy się „męska rozmowa” z szefostwem). Abyście mogli to pojąć, musielibyście przeczytać fragment czatu redakcyjnego. Wczoraj pojawił się nawet taki pomysł, jednak nie zdecydowaliśmy się na publikację fragmentów naszej rozmowy, bojąc się, że wówczas wizerunek Redloga, jako poważnego medium, pozostałby tylko miłym wspomnieniem.

Na szczęście szefostwo czuwa nad ostatecznym kształtem serwisu i pilnuje, abyśmy rośli w siłę. Warto wspomnieć, że nasz Ojciec Dyrektor ma swoich pomocników, tak zwaną prawą i lewą rękę – Michalinę oraz Wiktora Marczyka. Ich rolę można porównać do roli Rurka w słynnym już klipie z udziałem Kamila Durczoka. Z tą różnicą, że nasz Naczelny rzadko brudzi stół farbą, bo stół ma zwykle zawalony książkami do nauki studiowania (student informatyki na zacnym wydziale EAIiE elitarnej uczelni AGH, sami rozumiecie). No i nie przeklina tyle co zwykle, gdyż, ogranicza go limit znaków w SMS-ach bądź na Blipie.

Skoro już przy Naczelnym jesteśmy, muszę się przyznać, że aż do wczoraj miałem go za typowego informatyka, który już dawno zapomniał do czego służy pióro, a zamiast czytać poezję godzinami przesiaduje na bashu. Kiedy kilka godzin temu dodawałem tekst do panelu, Radzio od razu wtargnął do wpisu i zaczął coś zmieniać… Michalina, z którą akurat rozmawiałem zdążyła krzyknąć tylko „zabrać mu klawiaturę!”. Nie zabrałem. Nie miałem jak. Kiedy ponownie ujrzałem swój tekst, nie mogłem uwierzyć własnym oczom. Normalnie, Mickiewicz tu był, nie Radzio! A jednak. Wszystkie poszlaki wskazują, że to jednak nasz Naczelny tchnął ducha w ten tekst. Chylę czoła przed naszym redlogowym wieszczem, gdyż w kilka sekund wymyślił rym, nad którymi pół redakcji głowiło się przez cały wieczór (radziową poezję możecie podziwiać w ostatnim wersie inwokacji).

I tu dobiega końca tysięczna notka. Chciałem nieco obnażyć Redloga i pokazać Wam, drodzy Czytelnicy, że nie samymi artykułami żyje ten serwis. Tworzy go grupka naprawdę fantastycznych ludzi, których łączy przede wszystkim miłość do jednego klubu, Manchesteru United. Mimo że nikt z nas nie jest doskonały, już od dwóch lat potrafimy dogadać się i raczyć Was codziennie nowymi tekstami. Ja, z tego miejsca, chciałbym życzyć Redlogowi, a także redakcyjnym koleżankom i kolegom następnych 1000 notek. Kto wie, może znowu zostanę wytypowany, jako chętny do napisania jubileuszowego wpisu?

PS Wybaczcie, jeśli notka była troszkę nieskładna, ale powstawała na gorąco, pod wpływem chwili (a w zasadzie pod wpływem telefonu od Michaliny). Jeżeli się Wam podobało, podziękowania kierujcie do Prezesowej. A jeżeli nie, to skargi też do Prezesowej;-).

PS2 Podbudowany moim porównaniem do Mickiewicza, Naczelny postanowił dać upust drzemiącej w nim wenie. W związku z tym możecie od dzisiaj śledzić na Redlogu nowy kanał RSS RTR (Radosna Twórczość Radzia). Oto próbka możliwości naszego wieszcza:

Oda do bloga Redloga

Na Redloga, hej na bloga!
Kto dziś nie widział diabelskiego loga
Niech wbije zaraz na Redloga
Uraczą Was teksty w sieci najlepsze
Dni staną się dzięki temu barwniejsze

Łuki będzie sobie z innych żartował
Radzio trudne algorytmy analizował
A w międzyczasie pisał fraszki
I bawił się w słowne igraszki

Wiktor M. poganiać redakcję będzie
Pewnie wygłosi następne orędzie
Wszystko to po to, aby codziennie
Teksty pojawiały się obszernie

Może nie jestem Mickiewicz
Ale jest pierwsza w nocy
a wokół mnie książek dzicz
Bo mam sesję, kur.. pomocy!

Radzio

redakcja, redlog,

Nie ulega wątpliwości, że spadek klubu do Championship niesie ze sobą szereg konsekwencji, przede wszystkim tych finansowych. Mniejsze wpływy do klubowej kasy, konieczność obniżki cen biletów (w końcu kiedyś płaciło się za pojedynki ze światową czołówką, a teraz…), mniej kupowanych gadżetów i wreszcie – niższe kwoty za sprzedaż praw telewizyjnych. Problem ten nie dotyczy w aż tak dużym stopniu zespołu WBA, gdyż podopieczni Tony’ego Mowbraya nie zdążyli jeszcze uzależnić się od pieniędzy spływających do klubu za grę w Premiership. Jednak Newcastle United oraz Middlesbrough, przyzwyczajone do sporych funduszy, muszą teraz zacząć oszczędzać. Tym samym można się spodziewać, że kilku czołowych zawodników relegowanych drużyn opuści swoich dotychczasowych pracodawców i powróci do Premier League. Można rzec, że będzie prawdziwa wyprzedaż. A więc na zakupy!

Tuncay Sanli (Middlesbrough)

Turecki napastnik w minionym sezonie zdobył 7 bramek w 33 ligowych spotkaniach i został tym samym najlepszym strzelcem drużyny (swoją drogą, świadczy to o nędzy formacji ofensywnej Boro). Tuncay zdobył także szereg klubowych nagród z wyróżnieniem dla najlepszego gracza drużyny na czele. W głosowaniu kibiców, piłkarz otrzymał ponad 75% głosów. Mimo spadku Middlesbrough do Championship, 27-letni zawodnik nie jest rozchwytywany przez kluby z najwyższej klasy rozgrywkowej, choć jeszcze pod koniec zeszłego roku, za kadencji Scolariego, mówiło się o zainteresowaniu ze strony Chelsea.

Zainteresowanie: Fulham

Stewart Downing (Middlesbrough)

Mimo że niespełna 25-letni skrzydłowy ma kontrakt ważny aż do 2013 roku, jest niemal pewne, że opuści Riverside Stadium jeszcze tego lata. Usługami reprezentanta Anglii są zainteresowane kluby ze ścisłej czołówki Premiership, a w lutym o Downinga pytał nawet Juventus Turyn, szukający następcy Pavla Nedveda. Włodarze Middlesbrough wyceniają swojego wychowanka na około 12 milionów funtów. W dobie wielomilionowych transferów, trzeba przyznać, że są to grosze.

Zainteresowanie: Liverpool, Tottenham, Aston Villa, Manchester City, Portsmouth, Juventus Turyn

Matthew Bates (Middlesbrough)

Niespełna 23-letni środkowy obrońca jest wychowankiem Boro. W zakończonym sezonie rozegrał 20 spotkań, w których ustrzelił jedną bramkę. Karierę utalentowanego Anglika, jak na razie zatrzymuje wciąż odnawiająca się kontuzja kolana. Mimo młodego wieku, były reprezentant Anglii U-20, przeszedł już trzy operacje. Z tego powodu, mimo iż zadebiutował w barwach Middlesbrough już w grudniu 2004 roku, dotychczas rozegrał tylko 45 spotkań. Zawodnik z Riverside był już trzykrotnie wypożyczany do słabszych zespołów, aby zdobywać boiskowe doświadczenie, jednak większość tego okresu spędził na leczeniu kolejnych dolegliwości. Mimo wątłego zdrowia, Bates pozostaje w sferze zainteresowań ekip z Premiership.

Zainteresowanie: Everton, Wigan Athletic, West Ham United

Gary O’Neil (Middlesbrough)

Angielski pomocnik jest wyceniany na około 5 milionów funtów, a najpoważniejsze zainteresowanie usługami 26-letniego zawodnika przejawia londyńskie Fulham. W minionym sezonie O’Neil wystąpił w 29 spotkaniach swojej drużyny, zdobywając w nich 4 bramki, a także zaliczając jedną asystę. Jeszcze kilka lat temu piłkarz ten był wiodącą postacią reprezentacji Anglii U-21, jednak jego kariera nie potoczyła się tak, jak by to sobie wymarzył i obecnie stara się o transfer do klubu z najwyższej klasy rozgrywkowej.

Zainteresowanie: Fulham, Portsmouth, Stoke City

Obafemi Martins (Newcastle United)

Kiedy występował jeszcze w barwach Interu Mediolan, wróżono mu wielką karierę. Nigeryjczyk zapewne nigdy nie przypuszczał, że przyjdzie mu grać w drugoligowym klubie. Przechodząc za ponad 10 milionów funtów z ekipy Nerazzurrich do Newcastle United otrzymał po Alanie Shearerze koszulkę z legendarnym numerem 9. O ile pierwszy sezon w barwach Srok miał dosyć udany, o tyle później było już tylko gorzej. I tak, w minionych rozgrywkach ligowych, Martins ustrzelił w 24 występach tylko 8 bramek. Mimo zainteresowania jego osobą, sam zawodnik zadeklarował, że chce zostać w klubie i pomóc w powrocie do Premiership.

Zainteresowanie: Fiorentina

Michael Owen (Newcastle United)

Tego pana chyba nie trzeba nikomu przedstawiać. Wybitny gracz, zmarnowany talent, człowiek-kontuzja. Odchodząc z Liverpoolu do Realu Madryt, marzył o sukcesie w Lidze Mistrzów. Jak na ironię, po odejściu Owena z Anfield, zespół The Reds sięgnął po najważniejsze klubowe trofeum, z kolei Królewscy odpadli już w 1/8 finału rozgrywek. Po roku Anglik wrócił na Wyspy, tym razem do Newcastle, jednak do dzisiaj jest cieniem samego siebie i nie potrafi powrócić do optymalnej dyspozycji. Mimo wszystko, nadal jest wyróżniającym się zawodnikiem Srok, a w minionych rozgrywkach ligowych był nawet najlepszym strzelcem drużyny (8 bramek). Nazwisko napastnika pada głównie w kontekście klubów angielskich, pojawiały się nawet informacje o ewentualnym powrocie Michaela na Anfield. W jednym z wywiadów kapitan The Reds, Steven Gerrard, powiedział, że chętnie przywita reprezentacyjnego kolegę z powrotem w Liverpoolu.

Zainteresowanie: Aston Villa, AS Roma, Everton, Liverpool, Celtic Glasgow, Manchester City

Alan Smith (Newcastle United)

Był zawodnik Czerwonych Diabłów nie potrafił się odnaleźć w ekipie Srok. Może trudno w to uwierzyć, ale Smith podczas swojego dwuletniego pobytu na St James’ Park nie zdobył ani jednej bramki w meczach ligowych, a zaliczył ich przez ten okres już 39. Ostatni sezon był dla Anglika stracony – ze względu na kontuzję wystąpił tylko w 6 spotkaniach. Mimo marnych statystyk (i jeszcze marniejszego zdrowia), wciąż pojawiają się plotki na temat przyszłości 27-letniego piłkarza. Szczególne zainteresowanie zakontraktowaniem słynącego z waleczności napastnika przejawiają drużyny Wigan, Blackburn Rovers oraz Evertonu i jeżeli Alan gdzieś odejdzie, to zapewne do którejś z tych trzech drużyn.

Zainteresowanie: Blackburn Rovers, Everton, Wigan Athletic, Middlesbrough, Hull City

Jonas Gutierrez (Newcastle United)

Argentyński skrzydłowy przyszedł do ekipy Srok latem zeszłego roku i jego ligowy debiut przypadł na mecz z Manchestrem United. Po zremisowanym 1:1 spotkaniu, jeden z dziennikarzy BBC stwierdził, że Gutierrez zaliczył najlepszy debiut spośród wszystkich nowicjuszy w Premier League. W swoim pierwszym sezonie, Jonas wystąpił w 30 spotkaniach, nie strzelając żadnej bramki. W tym samym czasie, zawodnik regularnie dostawał powołanie do narodowej kadry i obecnie ma na swoim koncie już 11 spotkań, a podczas towarzyskiego meczu z Francją w lutym 2009 roku zdobył swojego pierwszego gola dla reprezentacji. Jak się można domyślić, 25-letni skrzydłowy nie narzeka na brak ofert. O skrzydłowego pytali już przedstawiciele m.in. świeżo upieczonego mistrza Niemiec.

Zainteresowanie: Wolfsburg, Tottenham

Sebastien Bassong (Newcastle United)

Jeszcze w czasie trwania ligowych rozgrywek, mówiło się o zainteresowaniu Kameruńczykiem ze strony działaczy Arsenalu. Obrońca trafił na St James’ Park latem 2008 roku z francuskiego klubu FC Metz za 500 tysięcy funtów. W swoim pierwszym sezonie w ekipie Srok, był wyróżniającą się postacią i kibice zdecydowali się przyznać mu w głosowaniu nagrodę dla gracza sezonu. W jednym z wywiadów, zawodnik wspominał, że chce opuścić Newcastle, ponieważ kolegom z drużyny nie zależało na utrzymaniu zespołu w lidze. Bassong powiedział, że był rozczarowany, kiedy wszedł do klubowej szatni po degradacji i zobaczył, że prawie żaden piłkarz nie był przejęty spadkiem. Możemy się spodziewać, że kameruński defensor powróci na boiska Premiership, gdyż na brak ofert nie narzeka.

Zainteresowanie: Arsenal, Sunderland

Joey Barton (Newcastle United)

Jeżeli Chuck Norris boi się jakiegoś piłkarza, to jest nim z pewnością Joey. W jego przypadku, określenie „bad boy” nie wystarcza. Angielski pomocnik zasłynął ze swojego trudnego charakteru i agresji zarówno na murawie, jak i poza nią. Podczas jednego z treningów, jeszcze za czasu gry w Manchesterze City, pobił kolegę, skutkiem czego z hukiem wyleciał z zespołu The Citizens. Niechcianego Bartona przygarnęło Newcastle, sam zawodnik obiecał poprawę, jednak, jak zwykle, na obietnicach się skończyło… Po przegranym meczu z Liverpoolu w maju tego roku, Anglik skrytykował Alana Shearera, że ten jest „gównianym menedżerem” i obrał „gównianą taktykę”. Jak się można domyślić niezrównoważony pomocnik jest na wylocie. Cena okazyjna (mówi się o kwocie w granicach 2 milionów funtów), więc zainteresowanych nie brakuje.

Zainteresowanie: Bolton, Portsmouth, Blackburn Rovers, Tottenham, Wigan Athletic

Steven Taylor (Newcastle United)

Angielski obrońca w zeszłym sezonie wystąpił w 27 spotkaniach, strzelając w nich aż 4 bramki. Jednak trudno chwalić kogokolwiek z formacji defensywnej, skoro jego drużyna straciła w minionych rozgrywkach ligowych aż 59 goli. Wychowanek Newcastle, mimo słabszego sezonu, znajduje się w orbicie zainteresowań kilku zespołów z Premiership i wielce prawdopodobne, że wkrótce zmieni klubowe barwy. Dla Anglika perspektywa gry w Championship, jest co najmniej nieatrakcyjna. Tym bardziej, że 23-letni piłkarz ociera się o grę w reprezentacji Anglii (dostał nawet powołanie na mecz z Niemcami, ale ostatecznie na murawie się nie pojawił) i jeżeli zamierza wyjechać na zbliżający się Mundial, powinien czym prędzej przekonać do siebie Fabio Cappello. W tym celu, najlepiej przenieść się do jakiegoś pierwszoligowca, gdyż szansa powołania na MŚ, przy grze na zapleczu Premier League, jest nikła.

Zainteresowanie: Tottenham, West Ham United

Chris Brunt (West Bromwich Albion)

Jedyny w tym zestawieniu zawodnik relegowanego beniaminka, czyli drużyny WBA. Reprezentant Irlandii Północnej, z dorobkiem 8 goli, został najlepszym strzelcem swojego zespołu. Swego czasu, brytyjski skrzydłowy przebywał nawet na testach w Manchesterze United, jednak od dwóch lat reprezentuje barwy klubu ze środkowej Anglii i być może zostanie w zespole, aby po raz kolejny pomóc w awansie do Premiership. Na razie zainteresowanie usługami 24-latka przejawiają drużyny Fulham i Celticu Glasgow. Możliwość występów w europejskich pucharach prawdopodobnie skusi Brunta na zmianę pracodawcy. Pytanie tylko, czy włodarze The Cottagers lub The Bhoys, będą w stanie wyłożyć na skrzydłowego około 4 miliony funtów.

Zainteresowanie: Fulham, Celtic Glasgow

Jak widać, wcale nie trzeba wydawać grubych milionów, aby wzmocnić kadrę. Oczywiście nie wszyscy wymienieni przeze mnie gracze nadają się do zespołów z czołówki tabeli, jednak jednego z nich przyjąłbym na Old Trafford z otwartymi ramionami. Tym zawodnikiem jest Tuncay Sanli. Zawodnik Boro, moim zdaniem, świetnie nadaje się na trzeciego napastnika, który swoimi wejściami z ławki mógłby dawać pozytywnego kopa całej drużynie. Swoje strzeleckie umiejętności pokazywał zarówno w reprezentacji, jak i na boiskach Premiership – bramki Turka mieliście okazję oglądać w redlogowych plebiscytach na najładniejsze gole kolejki (pamiętacie tę efektowną przewrotkę w meczu z Aston Villą?). W zakończonym sezonie, Tuncay wyróżniał się na tle kolegów zespołu i myślę, że mając na boisku zdecydowanie lepszych partnerów pokazałby pełnię swoich możliwości. Potencjalny transfer nieszablonowego napastnika z pewnością nie kosztowałby nas góry złota, którą można zainwestować wówczas w Ashleya Younga i Francka Ribery’ego ;-).

Middlesbrough, Newcastle United, transfery, Tuncay Sanli, West Bromwich Albion,

Kariera

Dariusz Szpakowski, urodzony 15 maja 1951 roku w Warszawie, w połowie lat 70. ukończył stołeczną Akademię Wychowania Fizycznego. Co ciekawe, w młodości nie trenował wcale piłki nożnej, a koszykówkę – występował w Legii Warszawa, która święciła wtedy triumfy na krajowych parkietach.

Kiedy zrezygnował z kariery koszykarza, zdecydował się zająć dziennikarstwem sportowym. Swoje pierwsze kroki stawiał w Polskim Radiu, gdzie rozpoczął pracę w 1976 roku. Szpakowski do dzisiaj uważa, że praca w rozgłośni dała mu najlepszą szkołę komentatorstwa i ukształtowała, jako sprawozdawcę sportowego – długie transmisje nauczyły go sprawnego posługiwania się polszczyzną, odpowiedniej intonacji i umiejętnego budowania efektu dramaturgii. W jednym z wywiadów, wspomniał, że podczas pracy w radiu zetknął się z tzw. komórką językową, która szkoliła komentatorów. Pracownicy tejże komórki sprawowali pieczę nad językiem dziennikarskim – dbali, aby relacjonujący poprawnie wymawiali wyrazy, dawali liczne wskazówki dotyczące prowadzenia audycji itp.

Pamiętam, gdy czytałem tekst, a realizator, pan Stanisław Młynarczyk, spytał mnie, czy jestem Anglikiem.
- Jak to? – zapytałem.
- No bo mówi pan jes, a w polskim języku brzmi to jest.

Dariusz Szpakowski

Jak widać, szkolenia językowe, praca nad wymową (nie chodzi tutaj tylko o wymowę nazwisk, bo jak wiemy, z tym jest różnie) i intonacją przyniosła skutki, gdyż Szpakowski komentuje mecze z powodzeniem już od ponad 30 lat. A warto dodać, że wciąż zyskuje nowe rzesze fanów, dla których transmisja bez głosu ulubionego komentatora traci połowę na swojej wartości.

Swoją przygodę z radiem zakończył po sześciu latach. W 1982 roku przeniósł się do Telewizji Polskiej, w której pracuje do dziś, mimo że nie raz proponowano mu przejście do konkurencji. Wśród stacji zainteresowanych zatrudnieniem Szpakowskiego były m.in. Polsat, TVN, a nawet proponowano mu powierzenie funkcji szefa redakcji sportowej Canal+.

Pierwszy poważny zgrzyt podczas pracy w TVP nastąpił dopiero w 2002 roku, kiedy to ówczesny szef sportu, Janusz Basałaj, odsunął dziennikarza od komentowania meczów. Kariera Szpakowskiego w telewizji zatrzymała się na niespełna dwa lata. W tym czasie Basałaj próbował wykreować następcę doświadczonego sprawozdawcy, od czasu do czasu samemu relacjonując piłkarskie spotkania. Wówczas to na Woronicza pojawili się Maciej Iwański i Tomasz Jasina, jednak nie zdołali oni zastąpić Szpakowskiego. Pod koniec 2004 roku, Basałaj zrezygnował z funkcji szefa sportu TVP po krytyce, jaka spadła na niego i innych komentatorów pracujących przy relacjonowaniu Igrzysk Olimpijskich w Atenach. Zanim jednak złożył dymisję, zdążył dogadać się ze Szpakowskim i niebawem, ku uciesze wielu kibiców, legendarny już komentator powrócił do regularnej pracy w telewizji.

Idąc z duchem czasu, Szpakowski w 2006 roku użyczył swojego głosu najnowszej odsłonie piłkarskiej gry z serii FIFA. Wraz z Włodzimierzem Szaranowiczem przez kilkanaście dni nagrywali komentarz do popularnego futbolowego symulatora. Mimo natłoku pracy, sam dziennikarz bardzo miło wspomina tamten okres:

Myślę, że miłe było to, że to właśnie nam zaproponowano wgranie głosu do najpopularniejszej tego typu gry na świecie. To jakaś forma docenienia tego, co w komentatorce osiągnęliśmy. Nagrywamy już piątą edycję. To zupełnie inne wyzwanie niż komentowanie. To taki komentarz wirtualny. Nagrywasz poszczególne sentencje, które w grze wybiera komputer. Nie oglądasz meczu. Siedzisz w radiowym studiu, uruchamiasz wyobraźnię, albo przypominasz sobie prawdziwe piłkarskie spektakle. Nigdy w swojej komentatorskiej karierze nie krzyczałem tyle razy „Gol”, co w tej grze. Trzeba było nagrać trzy tysiące nazwisk razy trzy. Dlaczego razy trzy? Chodzi o różne natężenie głosu, w zależności od miejsca zawodnika na boisku. Na pewno bardzo przydatna w tej przygodzie była praca w radiu.

Dariusz Szpakowski

Choć w młodości uprawiał koszykówkę (później także troszkę komentował), z czasem wyspecjalizował się w piłce nożnej. Poza tym relacjonował również hokej, kolarstwo, pływanie, kajakarstwo i wioślarstwo. Podczas swojej dziennikarskiej kariery ośmiokrotnie był wysłannikiem na piłkarskich Mistrzostwach Świata, od kilku lat regularnie komentuje mecze reprezentacji Polski, a także Ligę Mistrzów (wygląda na to, że niestety od przyszłego sezonu będzie musiał zrezygnować z przyjemności relacjonowania rozgrywek o najcenniejsze klubowe trofeum w Europie). Dzisiaj, po ponad 30 latach pracy jako komentator sportowy, stał się żywą legendą dziennikarstwa sportowego. O jego silnej pozycji i wielkim autorytecie najlepiej świadczy przydomek, jaki nadali mu młodsi koledzy z redakcji TVP – zwracają się do niego „Legendarny”.

Dariusz Szpakowski o kolegach po fachu

Podczas swojej kariery wzorował się na Bogdanie Tuszyńskim, a także Janie Ciszewskim. Jak sam wspomina, kiedy oglądając transmisję z meczu piłkarskiego, za mikrofonem nie było Ciszewskiego, relacja traciła na swojej wartości, niknął gdzieś ten specyficzny, niepowtarzalny klimat. Jeżeli zamiarem Szpakowskiego było naśladowanie w tym względzie legendarnego komentatora, to trzeba przyznać, że mu się to udało. Aktualnie nie ma drugiego dziennikarza, który potrafi tak umiejętnie budować dramaturgię i oddać emocje swoim głosem.

Obecnie, spośród komentatorów piłkarskich, Szpakowski najbardziej ceni sobie Jacka Laskowskiego (Canal+) i Bożydara Iwanowa (Polsat Sport). Do ścisłej czołówki, jego zdaniem, należą także: Mateusz Borek (Polsat Sport, Eurosport), Maciej Iwański (TVP Sport), a także Tomasz Smokowski (Canal+).

Dariusz Szpakowski prywatnie i… filmowo

Najsłynniejszy dziś dziennikarz sportowy prywatnie sympatyzuje z piłkarskim klubem Legią Warszawa, której kibicuje od dzieciństwa. Niestety, pracując w TVP nie ma okazji do komentowania meczów Legionistów. W związku z niezwykle skromną sportową ofertą telewizji publicznej, Szpakowski ma sporo czasu, który stara się zagospodarować na różne sposoby.

Mało kto wie, ale popularny sprawozdawca wystąpił w kilku filmach – zaliczył krótkie epizody w „Piłkarskim Pokerze”, „Pięciu minutach przed gwizdkiem”, a także w mało znanej produkcji „Kżyrzacy 2” (mało znanej dlatego, że obrazu nigdy nie ukończono). Szpakowski najwyraźniej nie ma jednak wybujałych ambicji aktorskich, gdyż we wszystkich tych filmach występował w roli komentatora. Ponadto dziennikarz użyczał swojego głosu w kilku dobrze znanych serialach: „Klanie”, „Samym życiu” i „Złotopolskich”.

W powstawaniu „Złotopolskich” swój udział miała także żona Szpakowskiego – Grażyna Strachota, która jest aktorką teatralną i telewizyjną. Para ma dwie córki – starszą Julię (ur. 1993 r.) oraz młodszą Gabrielę (ur. 1999 r.). Ciekawe, czy dzieci pójdą w ślady ojca? Podczas czatu z internautami, na pytanie dlaczego kobiety nie komentują meczów piłkarskich, popularny dziennikarz odpowiedział „Może trzeba zrobić eksperyment…”. Swoją drogą, pytanie dotyczące kobiet-komentatorek, dało mi do myślenia. Przecież na Redlogu udziela się kilka internautek, które w futbolu są zorientowane lepiej niż niejeden dziennikarz/ekspert sportowy występujący w telewizji.

Mity i fakty, czyli co Szpakowski powiedział naprawdę

Po Internecie krąży mnóstwo śmiesznych cytatów, których autorstwo przypisuje się Szpakowskiemu. Przy okazji różnych wywiadów, dziennikarze często pytają znanego komentatora o lapsusy, jakie popełnia w trakcie transmisji. Jak się okazuje, część z nich ma niewiele wspólnego z prawdą – są wymysłem wybujałej wyobraźni kibiców np. „Włodek Smolarek krąży jak elektron koło jądra Zbyszka Bońka” czy też stwierdzenie „Szewińska ma nieświeżo w kroku” (Szpakowski nie mógł tego powiedzieć, gdyż w swojej karierze nigdy nie komentował lekkiej atletyki).

Komentator już wielokrotnie był pytany w wywiadach o swoje wpadki i, jak sam przyznaje, często mu się one przytrafiają, jednak takie jest ryzyko zawodowe. Podczas relacji, nawet mimo uprzedniego przygotowania, zdarzają się sytuacje, kiedy człowiek daje się ponieść emocjom i zapomina co mówi, gubi sens wypowiedzi czy przekręca nazwiska. W swojej długoletniej karierze, Szpakowski zaliczył kilka spektakularnych pomyłek, które na stałe weszły do kanonu futbolowych powiedzonek. Sam dziennikarz przyznaje, że czytając niektóre swoje wypowiedzi, nie dowierza własnym oczom i śmieje się z własnych błędów. Na koniec więc, chciałbym przytoczyć kilka „kwiatków” komentatorskich, które, jak by nie patrzeć, wzbogacają transmisję ;-).

Klasyki:

• Jezus Maria Boruc! – kiedy Boruc nie trafił w piłkę, Irlandia Pn. vs. Polska, 28.03.2009, Belfast
• Grecy przy piłce, a konkretnie Warzycha – podczas spotkania Panathinaikosu Ateny
• Puścił Bąka lewą stroną – o zagraniu do Jacka Bąka
• Montenegro Savicević -Szpakowski myślał, że słowo Montenegro (Czarnogórzec – określenie narodowości) jest imieniem zawodnika Dejana Savicevića
• Mecz Panathinaikosu z Olympiakosem, czyli świetna wojna – zamiast „(…) święta wojna”
• Podziwiam jego skromne warunki fizyczne.
• Następuje zmiana w drużynie Juventusu Toruń. Yyy… przepraszam, Dortmund. – podczas spotkania meczu Borussia Dortmund – Juventus Turyn
• Zawodnik polewa sobie wodę głową.
• Zizou, jak na drugie imię ma Zidane. – gwoli ścisłości, drugie imię Francuza brzmi Yazid, a Zizou jest jego przydomkiem
• Halo Warszawa! – ulubione sformułowanie Szpakowskiego, które pada bez względu na to, w jakim mieście znajduje się studio

Z serii poetyckich:

• Nasi piłkarze muszą bardzo antycypować gdzie spadnie piłka.
• Riquelme z pietyzmem ustawił piłkę.

Z serii matematycznych:

• Do końca meczu została godzina, czyli około 60 minut.
• Do końca pierwszej połowy pozostały sekundy… dokładnie cztery minuty… 360 sekund.

Części cytatów, które zamieściłem pod tekstem, autorstwo przypisuje Dariuszowi Szpakowskiemu, mimo że nie można w żadnych źródłach znaleźć oficjalnego potwierdzenia tych informacji. Jeżeli macie, drodzy Czytelnicy, możliwość weryfikacji zamieszczonych przeze mnie wypowiedzi, byłbym bardzo wdzięczny, gdybyście napisali to w komentarzach. Oczywiście, jeżeli na liście brakuje Wam jakiegoś kultowego stwierdzenia, również dajcie o tym znać w komentarzach, a poszerzymy nasz spis ;-).

Dariusz Szpakowski, komentatorzy sportowi,