Wracając do przemijania, JKM Alex Ferguson zbliża się do końca swojej niesamowitej drogi. Choć każdy z nas dałby się pociąć za kolejne dziesięć lat rządów Szkota na Old Trafford, to dzień w którym ogłosi zakończenie panowania nieuchronnie się zbliża, a jak zły będzie to dzień to chyba sobie jeszcze nie uświadamiacie (monarchista siedzi w każdym z nas). Człowiek, który może mówić o sobie „Manchester to Ja” potrzebuje dziedzica, tak samo jak niegdyś dziedzica potrzebował Król Słońce. Parszywego słowa d***kracja nie będę tu nawet używać, by nie obrazić majestatu. Choć są i tacy, którzy z chęcią zobaczyliby białe chusteczki na Old Trafford. I to nie transfer Ronaldo, ani przejęcie klubu przez Glazerów, czy narodziny Króla Eryka wywrze największy wpływ na nasz klub na najbliższe ćwierćwiecze, ale właśnie zmiana menadżera.

Pretendentów do tronu jest wielu – portugalski bufon Jose, francuski bawidamek Eric (już zawczasu okrzyknięty Królem), Gunnar – wiking z północy, Roy z zielonej wyspy, kilka poślednich książątek z Anglii – Bruce, Moyes i O’Neill. Potem cała chmara przypadkowych Holendrów, Włochów i przedstawicieli innych nacji, kreatur tak marnych, że nie wartych wspominania. Jednak kimże oni są przy Janie zwanym Białym, księciu de Bordeaux , który już w drugim roku swego panowania pokonał okrutnego tyrana z Lyonu, pod jarzmem którego Francja cierpiała siedem lat.

To pojechałem. Wracając do tonu mniej baśniowego. Tak, Laurent Blanc to mój faworyt jeśli chodzi o następstwo po sir Alexie Fergusonie. Zalet ma tak wiele, że pozostali kandydaci przy nim bledną. Dlatego o zaletach będzie dalej, a o wadach pozostałych kandydatów tak jakby przy okazji dla kontrastu ;) , coby Wam Jan Biały zajaśniał pełnym blaskiem.

Urodzenie, czyli legitymacja do władania. W przedbiegach odpada francuski książę. Cantona, który nie raz podkreślał swoją chęć do prowadzenia klubu, pomijając brak doświadczenia i obycia z menadżerką. Nie ma na dzień dzisiejszy nawet podstawowych uprawnień trenerskich, trzeba by jeszcze jakiegoś figuranta, który podpisywał by swoim nazwiskiem wszystkie decyzje i protokoły. Dobre chęci to chyba za mało na sterowanie tak gigantycznym klubem, United to blisko czterystu piłkarzy, trenerów, skautów i innych pracowników, którymi trzeba pokierować. To ludzie od dziesięciolatka marzącego o BMX na urodziny, po dostojnego sir Boby’ego Charltona. To gigantyczne zaplecze medyczne, sportowe i fizjologiczne, to wreszcie rokrocznie prawie 300 mln banknotów z wizerunkiem królowej i każdy z nich musi być wydany jedynie po przemyślanej decyzji. Ja wiem, że kibice United na każdym kroku zatruwają powietrze hasłem „ważne żeby trener był związany z United” – te koszałki opałki są tak głupie, że aż ciężko z nimi dyskutować, bo czy dwaj najwięksi tytani w naszej historii Matt Busby i Alex Ferguson, byli związani z klubem zanim zostali wyniesieni na pomniki?

Sprawdźcie w Wikipedii jaki to był ich związek z United zanim stali się legendami. Cantona wspaniały piłkarz i człowiek, śmierć United pod jego wodzą byłaby szlachetna i pełna heroizmu, tylko po co umierać skoro wygrywamy? Czy ktoś o zdrowych zmysłach odda gigantyczny klub w ręce kogoś, kto nigdy nie kierował nawet jedną sekcją piłkarską? Obłąkańcy oddali Newcastle… wyszło jak zwykle.

Cantona, jeśli chce wrócić do United, to ma czas, pora zakasać rękawy i poprowadzić jakiś klubik, coś osiągnąć, wygrać, powalczyć. Czegoś się nauczyć. Na razie robi w branży rozrywkowej.

Sukcesy w boju i doświadczenie. Kolejność nie przypadkowa. Ole Gunnar Solskjear, prowadzi drużynę rezerw, drugie miejsce w lidze rezerwowej, wynik fajny acz chyba mało przekonujący, do tego puchar, innych sukcesów trenerskich brak. Rezerwy a prowadzenie całego klubu to przepaść. Staż pracy: 1 rok. Mało. By myśleć na poważnie o prowadzeniu United, Ole musi jeszcze zdążyć posiedzieć choć jeden sezon obok Fergusona. Na olbrzymi plus Norwega trzeba zaliczyć coś, co nazwałbym odpowiedzialnością – dwie decyzje były zwiastunem jego olbrzymiej dojrzałości.

Najpierw grając w kratkę i łapiąc kontuzje Ole zrezygnował z grania (mam nadzieje, że Neville to czyta), później gdy Norwedzy zaproponowali mu prowadzenie kadry narodowej powiedział – „Nie, jeszcze nie czas” – jaki kontrast z tymi, którzy bez krzty zdolności rzucają się na każdą posadę. Roy Keane już lepiej, menadżerki mimo wszystko zasmakował, niewątpliwy sukces to awans Sunderlandu do Premier League i utrzymanie klubu. Ten sezon to niestety kompletna klapa, budżet w okolicach 50 mln F zebrany po to, by Sunderland bezpiecznie zakołował w środku tabeli nie spełnił zadania. Gdyby nie Szkot o włoskim nazwisku, katastrofa byłaby straszna. Nie chcę katastrof w United. Roy ciężko pracuje dalej, czekamy na wieści o Ipswich. Staż pracy: 2 lata, na naukę przy Fergusonie szans nie ma żadnych.

Kolejny – Bruce – o którym tak zawsze podkreślający konieczność zatrudnienia „ludzia związanego z klubem” kibice zapomnieli kompletnie, a szkoda. Najpierw tułaczka, potem Birmingham, tu od razu w pierwszym sezonie pracy awans do Premier League, potem spadek i na koniec po przebudowie zespołu ponowny awans. Potem trafił do Wigan ratować klub przed spadkiem, pierwszy mecz pod jego wodzą kończy długą serię bez wygranej, potem okazało się, że drużyna stała się niebezpieczna dla każdego. To pod wodzą Steve’a Wigan pierwszy raz w historii urwało punkt czwartemu klubowi z wielkiej czwórki (1:1 z Liverpoolem), do tego warto dodać świetne transfery, kilku zawodników sprowadzonych przez dawnego Diabła, którzy zrobili prawdziwą furorę na Wyspach – Palacios, Zaki czy Valencia. Facet ma nosa.

Z sezonu na sezon Wigan umacnia się w środku tabeli. \ten zakończony, był drugim najlepszym w historii klubu. Staż pracy: 8 lat, doświadczenie już niemałe, zaliczył upadek, na który odpowiedział wspaniałym wzlotem. Teraz znów zmiana klubu i Bruce staje przed zadaniem, na którym poległ Keane, czy da radę? Moim zdaniem bez problemu. Gdyby nie Janek, to właśnie Bruce byłby najlepszym kandydatem spośród tych, którzy zetknęli się z United. Kolejna dwójka będzie rozpatrywana razem przez wzgląd na podobne osiągnięcia. Moyes i O’Neil, Everton i Aston Villa, prawie wielka czwórka, prawie dobre występy w pucharze UEFA. Co można rzec o Moyesie – solidna i jeszcze raz solidna praca, dwukrotny awans do pucharu UEFA, z zespołu z dolnych stref tabeli stworzył drużynę stale lądującą pod koniec sezonu w okolicach 5-6 miejsca. Solidnie, ale bez rewelacji, brakuje jakiegoś triumfu, kilkanaście dni temu w finale FA Cup był blisko. Ale grający toporny futbol Everton nie poradził sobie z Chelsea.

Martina O’Neila wiek (57 lat) niestety dyskwalifikuje jako długofalowego trenera United, a takiego przecież chcemy. Wspaniałe lata w Celticu Glasgow, potem Aston Villa, zapowiadało się rewelacyjnie w tym sezonie, jednak brak rotacji i krótka ławka odbiła się czkawką pod koniec rozgrywek. Czyja to wina? Raczej nie Świętego Mikołaja, tylko tego misia, co przygotowywał zespół do sezonu. Wreszcie Jose Mourinho – tak, temu sukcesów nie brakuje. Doświadczenia też, złośliwcy tylko coś tam popiskują, że Porto w czasie trenerki Jose zamieszane było w łapówkarstwo, w Chelsea wydał na transfery tyle pieniędzy, że chyba prościej było kupić United, do Interu z kolei przyszedł na gotowe. Transfery raz mu wychodzą, a raz nie. Trenerką para się już 9 rok.

Na końcu kilka słów o Janku, który wkracza dopiero w trzeci rok swojej trenerskiej kariery. Krótko, ale sukcesy już są. Gdy obejmował Żyrondystów, klub kołatał się w okolicach szóstego miejsca Ligue 1, grając mało efektowną piłkę (39 zdobytych bramek, tyle samo miało relegowane do drugiej ligi Troyes, drugi spadkowicz miał łącznie 45 trafień). Warto dodać, że tamten sezon zakończył się szóstym z rzędu tytułem mistrzowskim dla Lyonu. Wtedy właśnie pojawił się Blanc, sezon 2007/08 zakończył się zdobyciem wicemistrzostwa kraju, do tego doszło Trophée des Champions. Jego zespół strzelił 65 bramek i zdobył o prawie 20 pkt więcej niż rok wcześniej (dokładnie 75).

Do tego oczywiście awans do Ligi Mistrzów i wybór Blanca na „menadżera sezonu”. Ale najlepsze miało nadejść, w sezonie 2008/09 Bordeaux w końcu zrzuciło Lyon z „pieprzonej grządki” i wygrało ligę po raz szósty w swojej historii, znowu poprawiając swój wynik punktowy (80). W sezonie klub nie przegrał żadnego spotkania na własnym boisku, gdy przegrywał na wyjedzie to, poza jednym wyjątkiem, tylko różnicą jednej bramki. Do tego nasz były obrońca dorzucił Puchar Ligi Francuskiej. Francuz po raz pierwszy wygrał wielki bój, taki sam jaki toczył jego mistrz, najpierw łamiąc dominację drużyn z Glasgow w Szkocji, a potem w Anglii krusząc potęgę Liverpoolu. Któryś z pozostałych kandydatów dokonał czegoś podobnego?

Bordeaux grało w tym sezonie piłkę ładną dla oka, a końcowy układ tabeli do złudzenia przypominał ten u sąsiadów zza kanału – tak jak United, drużyna mistrzów Francji nie lubi remisować, gra o wszystko, więc często wygrywa lub… przegrywa. Tak jak United, Francuzi mieli najwięcej zwycięstw w lidze i, podobnie jak w Anglii, za ich plecami wylądowali przeciwnicy, którzy przegrywali mniej spotkań (Liverpool i Marsylia). Niby nic, ale wydaje się, że Blanc zaszczepił swoim podopiecznym tę samą filozofię, którą poznał na Old Trafford. I na filozofii gry warto by się zatrzymać na dłuższą chwilę.

Wizja gry, a przede wszystkim umiejętności wprowadzenia jej w życie, decydują o tym, jak wygląda gra drużyny. I podkreślę jeszcze raz – nie wyobrażenie a rzeczywistość oddaje umiejętności menadżera. Co z tego gdy trener chce np. agresywnego podejścia, grania pressingiem czy rajdów skrzydłami, skoro nie potrafi nauczyć tego swoich piłkarzy, nie potrafi ich odpowiednio ustawić na boisku lub nie potrafi znaleźć odpowiednich do tego ludzi. Hasło wyborcze „czyny a nie (coś tam)” pasuje jak ulał. O dokonaniach Cantony, Ole czy Roya powiedzieć można raczej mało. Pierwszy z wiadomych względów wizję gry pewnie ma, nauczenia jej kogokolwiek nie miał nigdy okazji (wybaczcie to ciągłe przypominanie o brakach Eryka), Ole jest ograniczony ramami jakie wyznacza trenowanie rezerw, Roya można tłumaczyć ograniczeniami materiału ludzkiego w Sunderlandzie. Moyes i Everton to gra nieładna i toporna, wysocy napastnicy i obrońcy dobrze grający głową, największe zagrożenie sieją stałe fragmenty gry.

Sam Arteta mimo swojej finezji tego nie zmieni. Aston Villa i O’Neil (za wiekowy na United) to gra z kontry, do której idealnie nadaje się chyba najszybszy zawodnik na wyspach – Agbonlahor. Tak samo grał Celtic pod wodzą Martina a wcześniej Leicester- defensywa i kontry. Gdzie z tym pchać się do United? Wigan to futbol, można rzec, normalny i wyważony, zobaczymy jak pod wodzą Bruce’a zacznie grać Sunderland. Jose preferuje grę poukładaną, której siłą jest dobra obrona i defensywnie ustawiony środek pomocy. Im dalej do przodu tym gorzej. Zarzutem wobec prowadzonych przez niego drużyn zawsze była mało widowiskowa gra, za dużo sił poświęcał panowaniu nad środkiem pola kosztem ataku. Portugalczyk w Chelsea jak i w Interze próbował dodać skrzydeł swoim drużynom, wyszło słabo.

W Chelsea uratował go Joe Cole. W Interze kompletna katastrofa, dwaj skrzydłowi sprowadzeni przez Jose to kompletne niewypały – Queresma plącze się po Anglii a Mancini grzeje ławkę. Queresma zawsze był ofermą, co wiedzieli Ci, którzy go oglądali. Ale co się stało z dawnym zawodnikiem Romy? Przecież jeszcze sezon wcześniej grał kapitalnie. Może Jose po prostu nie potrafi korzystać ze skrzydłowych, bo ci wystają trochę poza ramy boiskowego schematu jaki preferuje Portugalczyk. Do tego gra jednym napastnikiem. A przecież my w United lubimy skrzydłowych i napastników, czyż nie? Chcecie regularnej gry w ustawieniu 4-5-1, gdzie skrzydłowi wcale nie będą skrzydłowymi, a w środku będzie grał najwyżej jeden pomocnik o bardziej ofensywnych umiejętnościach typu Lampard? To fajnie, ja wolę United z dwoma skrzydłowymi, nieraz z trójką napastników, potrafiącymi zrobić pod bramką przeciwnika taki kocioł jak nikt inny. Naprawdę są wśród Was tacy którzy chcą, żeby Jose okaleczył United?

For me, playing football means ­having the ball, conjuring moves, ­harnessing your strengths, posing problems to your opponents, scoring goals and ­taking risks. Obviously I want my team to win, but I also want them to play ball. That’s a state of mind, a fundamental principle, and Manchester United and Barcelona share it.

Kto tak ładnie powiedział o stylu gry jaki prezentuje? Oczywiście Laurent Blanc, a to co powiedział wcielił w życie w Bordeaux. Coś jeszcze na temat wizji gry i wprowadzenia jej w życie?

When I was a player my philosophy was always to play an attractive style. Even though I was a defender, I liked to play the ball whenever I could. I was lucky enough to work with some coaches who advocated that same style, especially sir Alex. For me it is a question of principle. I want my team to play with the same philosophy as me.

Z całej grupki potencjalnych trenerów tylko ten jeden ma taką wizję gry, jaka panuje na Old Trafford i tylko on potrafił ją wprowadzić w życie. I tylko on daje nam gwarancję, że United będzie grało tak, jak lubimy. Za trochę mniejsze pieniądze niż błogosławiony Jose. Bordeaux w tym sezonie to panowanie nad piłką i atak sunący za atakiem, raz środkiem, raz skrzydłem, raz po długim dograniu, kiedy indziej po szybkiej wymianie piłki, raz strzela Chamakh główką, raz Gourcuff lub Fernando z dystansu. Do wyboru do koloru, nigdy na remis. Obstawiam, że niewielu z Was wie, że nasz bohater nie przyszedł do United tylko po to, by przekazać swoje olbrzymie doświadczenie młodszym kolegom (głównie Ferdinandowi) i co mecz całować Bartheza w czoło, był również jedynym piłkarzem, z którym Sir Alex Ferguson konsultował taktykę i ustawienie zespołu przed każdym meczem. Z głupkami Ferguson o takich rzeczach raczej nie rozmawia.

Rozmawia z tymi, którzy mają wiedzę, umiejętności i własne pomysły, które on sam może wykorzystać. Co Blanc miał do zaoferowania Szkotowi i czego mógł się nauczyć, możemy tylko zgadywać, musieli coś o tym wiedzieć włodarze Bordeaux i rezultaty widać jak na dłoni. A pamiętajcie, że jeden z waszych ulubieńców, Roy Keane, wyleciał z zespołu za to właśnie, że zapomniał kim jest i przekroczył linię oddzielającą menadżera od piłkarzy. Francuzowi Ferguson na to pozwolił, a właściwie pozwalał i to kilka razy w miesiącu. O czym obecnie Panowie menadżerowie rozmawiają ze sobą co tydzień też nie wiemy, ale raczej nie o pogodzie. Do przekazywania Szkotowi namiarów na potencjalne francuskie nabytki też nie jest potrzebna cotygodniowa konferencja, a jednak o czymś dyskutują regularnie i długo, ciekawe o czym…

I am in contact with him a lot. We tell each other about our teams and talk about English and French players. His knowledge of players in France always astonishes me.

Na koniec kilka uwag, tym razem już wyjątkowo subiektywnych, odnoszących się głównie do charakteru. Ole jak wiadomo plusuje (czytaj wyżej). Eryk też jest super i zawsze robi się fajniej, gdy opowiada o United. Wtedy zawsze pojawia się ten błysk w oczach. Tylko kurczę, co dalej? Na razie kinematografia. Bruce zawsze pogodny i niedoceniony (dlatego go tak lubię), spokojny, bez żadnych wyskoków, zawodnicy go cenią, fajny diabeł, fajny gość. Z Royem Keanem sprawa ma się nieco inaczej, szczególnie jeśli ma być trenerem. To co czyniło go świetnym kapitanem, średnio sprawdza się w innej roli. Keane do drużyny wprowadza wręcz koszarowy dryl, zawodnicy Sunderlandu żalili się, że jest niedostępny i nie mogą z nim swobodnie porozmawiać.

Małe piwo gdy drużyna to w większości Wyspiarze, dzielący tę samą kulturę, nawyki i zachowania, nie mający problemów z aklimatyzacją. Co innego United czyli zlepek wszystkich możliwych narodowości, od małomównego Koreańczyka po zawsze roześmianego Francuza. Od jeszcze szesnastoletnich dzieciaków z Brazylii do grubo ponad trzydziestoletniego Holendra. Każdy z Was nie raz widział zdjęcia z treningów United – zawsze na luzie, dużo uśmiechów i żartów, psikusy można zrobić nawet Szkotowi, tylko jak to ujął Rio, można dostać pstryczka w ucho. W szatni też wesoło. Zapędzenie ich w koszary typu Keane’owego to koniec tego, co tak lubimy i co tak dobrze działa. To raz. A dwa – w United wciąż są zawodnicy, którzy z Royem grali, są też tacy, których gra z pewnością mu się nie podoba, wreszcie jakby nie patrzeć Irlandczyk z United został wyrzucony. Roy ma pewien bagaż doświadczeń, którego musi się pozbyć przed przybyciem na Old Trafford.

O Moyesie i O’Neilu (za stary) powiedzieć mogę mało. Wiem tylko, że ten pierwszy ma na pieńku z Rooneyem, a drugi nie potrafił zatrzymać w klubie swojego kapitana. Jeśli chodzi o rozeznanie na rynku transferowym, szczególnie tym międzynarodowym, obaj Panowie odstają i to bardzo, za bardzo. Pora na błogosławionego Jose, niestety póki był trenerem Chelsea dał się poznać jedynie jako buc i burak specjalnego przeznaczenia. Potem gdy już odszedł z The Blues, jego język stał się milszy dla ucha. Ale jego zachowanie i podejście to nie jest coś, co chcę widzieć na Old Trafford. Najlepszy klub świata nie potrzebuje bufona. Wolę takiego trenera, który nigdy nie rozpowiada głupot, za którego nie trzeba będzie się wstydzić, którego słów nie trzeba będzie interpretować niczym wierszy, żeby wykręcać kota ogonem. Poza tym kto na Old Trafford da mu co rok sto milionów funtów, by mógł dokonać jednego dobrego transferu i czterech tragicznych ?

Blanc, złego słowa o nim powiedzieć nie można, charyzmę ma. W czasie meczu zawsze skupiony i myślący. Udało mu się zatrzymać bez większych problemów zawodnika, na którego ostrzyły sobie zęby największe firmy w Europie. I diabła ma w sercu… a w kontrakcie klauzulę umożliwiającą odejście z klubu, jeśli pojawi się oferta od „wielkiego klubu”. Kto za jakiś czas powinien ją złożyć? Teraz już wiecie.

David Moyes, Eric Cantona, Jose Mourinho, Laurent Blanc, Martin O'Neill, Ole Gunnar Solskjaer, Roy Keane, Steve Bruce, trenerzy,

Tekst powstał, tradycyjnie już na podstawie przemyśleń i dyskusji, w której udział wzięli sebos_krk, michal85 oraz Kula.

Przed meczem

Czy jest sens tłumaczyć cały ciężar gatunkowy tego meczu ? Mistrz i Wicemistrz Anglii, Mistrz i Wicemistrz Europy. Drużyny, które naszym zdaniem stoczą w tym roku bój o mistrzostwo Anglii. Zeszłoroczna wygrana United mniej więcej w tym samym okresie nad Liverpoolem, wybiła podopiecznym Beniteza z głowy marzenia o mistrzostwie, a tamten mecz zapoczątkował marną serię spotkań Liverpoolu. Czy tym razem będzie podobnie ?

Wydaje się, że tak. Piłkarze Chelsea zostali właściwie znokautowani, szybko stracili wiarę w siebie i byli tylko cieniem świetnej drużyny sprzed roku, wielcy liderzy kompletnie zawiedli i schodzili z murawy ze spuszczonymi głowami. Luiz „Hackman” Scolari bezradnie przypatrywał się poczynaniom swoich piłkarzy. Jeden celny strzał to wszystko na co było stać piłkarzy z Londynu. A porażka z United to nie jedyny problem The Blues, głośno jest o nieporozumieniach w drużynie, kasa klubowa świeci pustkami, część graczy zgodziła się na obniżenie gaż. Do tego patrząc na wiek głównych postaci zespołu z Londynu, wydaje się, że niezbędna jest tam powolna ale kosztowna przebudowa składu. A pieniędzy brak. Quo Vadis Chelsea ?

United z kolei w końcu pokazał ten zabójczy futbol, który tak uwielbiamy, obrona opierająca się na geniuszu Vidica i precyzyjne wręcz chirurgiczne cięcia zadawane przeciwnikowi. Jose lekceważąco, stwierdził, że zespoły nic nie pokazały, my twierdzimy, że na tak grający Manchester nie ma na globie silnych. Nam ten mecz przypominał spotkanie z Barcą, przeciwnik niby gra, niby podaje i strzela, ma przewagę w posiadaniu piłki (momentami 80:20) a gdzieś nad tym wszystkim widać uśmiechniętego Fergusona …”niech się cieszą, nawet nie zauważą kiedy będzie za późno”. Gdy oglądałem mecz już po 20 minucie wiedziałem, że będzie dobrze, że to nasz dzień, nawet gdy Webb nie uznał bramki, i tak wiedziałem że to wygramy.

Jeszcze kilka słów o atmosferze spotkania, spodziewaliśmy się ostrej gry, wielu nieprzepisowych zagrań i sporej ilości boiskowego „buractwa” i nieczystej gry. Tymczasem na boisku na przeciw siebie stanęły dwie mistrzowskie jedenastki darzące się pełnym szacunkiem i to takim prawdziwym, nie tym gazetowym na potrzeby gawiedzi. tylko tym autentycznym, o którym nikogo nie trzeba zapewniać słowami. Tak jakby obie drużyny chciały sobie przekazać, „tak to Wy jesteście nam równi”. Cały mecz wręcz w szarmanckiej atmosferze, zarówno przy 0:0 jak 3:0, wile uśmiechów i przyjacielskich gestów. Bez żadnych spięć. Wręcz honorowo. To było dla Nas wielkie zaskoczenie, Ja sam obserwowałem graczy Chelsea bez niechęci, co dawno mi się nie zdarzyło. A przecież przy stanie 3:0 piłkarze z Londynu z pewnością byli sfrustrowani. Wielki ukłon od naszej skromnej trójki pod adresem piłkarzy The Blues.

Bramki

45′ Vidic! 1:0

63′ Rooney! 2:0

87′ Berbatov i 3:0

Taktyka i skład

Co tu dużo pisać, na papierze wydaje się to oczywiste. Obie drużyny mają niezwykle silne linie obrony z ofensywnie grającymi bocznymi obrońcami. W środku pola jest już inaczej, a przynajmniej miało być inaczej. Ballack, Deco, Lampard to twierdza w linii pomocy, którą można zdobyć bardzo rzadko, skrzydła to raczej nasza domena ( zejście Joe Cole’a chyba to potwierdziło). Jeden nasz skrzydlaty Huzar z zacięciem ofensywnym, drugi to solidny pracuś w defensywie. Z przodu lekkie różnice, Anelka i Drogba to raczej mistrzowie wykończenia. Berabtov i Rooney lubią się cofać i rozgrywać piłkę.

Gdy zobaczyłem skład, pomyślałem „kaplica”, Giggs i Fletcher przeciwko tej trójce to szaleństwo. Rzeczywiście to co wyprawiał Giggs było szalone, wyjątkowo aktywny w środku pola, wielokrotnie przejmował piłkę a sam prawie nigdy jej nie tracił. Ferguson wiedział co robić, postawił na skrzydłowego. A ten od kilkunastu lat jest mistrzem w panowaniu nad piłką więc Ballack & co byli bezsilni gdy Ryan prowadził grę, do tego Giggs bardzo często po przechwycie ma instynkt (właściwy skrzydłowemu) biegania do przodu z piłką a nie cofania lub podawania. Dzięki temu akcje United rozwijały się błyskawicznie nie dając czasu na ustawienie się przeciwnikowi. To doświadczony Walijczyk wprawiał w ruch skalpel z wygrawerowanym na ostrzu napisem „Manchester United”. Tak jak Vidic wyrósł na lidera linii obrony, tak Ryan był w niedzielę mózgiem gry ofensywnej United. Wyglądało to świetnie..przejęcie piłki i zamiast wycofania i powolnej budowy ataku, rajd lub podanie do przodu. Mając Rooney Berbatova czy Ronaldo, to tylko w to nam graj.

Oceny piłkarzy, wywiązanie się z zadań

Edwin van der Sar – nawet najwięksi optymiści nie mogli przypuszczać, że w spotkaniu dwóch najlepszych zespołów Starego Kontynentu Holender będzie zupełnie bezrobotny. Świadczy to zarówno o słabości gości z Londynu jak i o świetnej dyspozycji naszej defensywy. A gdy już interweniował to bezbłędnie.

Gary Neville – powrót do normalności, czyli kapitan United w podstawowej jedenastce w poważnym spotkaniu. Po wielu słabszych występach wreszcie zagrał na przyzwoitym poziomie. Szczególnie w drugiej połowie często wspomagał stoperów w grze głową. W końcu Gary poczuł grę, widać to było w drugiej połowie, gdy zmieniał pozycje z kolegami. Zaliczył też kilka odbiorów. Żeby nie było tak różowo należy mu wypomnieć kilka sytuacji z pierwszej części, gdzie miał problemy z właściwym ustawieniem się w grze defensywnej. Raz ratując piłkę zmierzającą na aut o mało nie wystawił jej napastnikowi rywala. Podsumowując możemy się cieszyć z dobrego występu Garego. Czy to oznacza wygranie rywalizacji z Rafaelem da Silvą?

Nemanja Vidic – MAN OF THE MATCH. Zagrał bezbłędnie, wręcz genialnie (który to już raz?). Ale tym razem sam dowodził obroną w jakże ciężkim spotkaniu, bezbłędne ustawienie, dokładne krycie, zawsze przed przeciwnikiem, do tego świetne interwencje i pewność w rozgrywaniu piłki. Maestro. Dodając do tego zestawu bramkę, wyjdzie nam chyba najlepszy mecz Serba w naszych barwach. Napastnicy Chelsea nie mieli nic do powiedzenia. Taki występ będziemy pamiętać długo, choć w perspektywie całego sezonu póki co Nemanja jest najlepszym zawodnikiem United. Więc może będzie tak, że gdy sezon już się skończy, będziemy pamiętać, że należał on do Serba. Fajnie jest mieć najlepszego obrońce świata w swoim ulubionym zespole ;).

Jonathan Evans – tak jak w pierwszym spotkaniu między tymi zespołami również w rewanżu Jonny wyszedł w pierwszym składzie. Ostatnio gra w każdym spotkaniu, korzystając z pauzy Rio Ferdinanda i nie prezentuje się wcale gorzej od Anglika. Znakomicie wykorzystuje swoją szansę. W spotkaniu z Chelsea błędów nie popełniał, dwukrotnie ofiarnie na własne ciało przyjął uderzenie z dystansu. Kilka razy świetnie wyprowadzał akcje z własnej połowy. Tak grają najlepsi.

Patrice Evra – występ w swoim stylu. Nie do przejścia w defensywie plus kapitalne rajdy. Po jego wrzutce padła bramka, która dała drużynie wiele spokoju. Brakowało nam tego piłkarza. Wieści niestety są marne, leczenie kontuzji będzie trwało trzy tygodnie.

Park Ji Sung – zaczął aktywnie. W pierwszej połowie miał dobrą okazję i gdyby nie interwencja Terrego nie musielibyśmy czekać 46 minut na pierwszego gola. To co w grze koreańczyka się rzucało w oczy, to odbiory przed własnym polem karnym, po których od razu rozpoczynał kontrę. Kilka takich zagrań zaprezentował. Tradycyjnie przed polem karnym rywala gra zbyt zespołowo, zamiast czasem uderzyć. Na skrzydle jest obecnie razem z Ronaldo pewniakiem do gry. Dodajmy iż po raz kolejny Park okazał się prawdziwym „amuletem”, Chelsea jeszcze nigdy nie strzeliła nam bramki, gdy na boisku był Koreańczyk.

Darren Fletcher – Szkot znany jest z tego, że w meczach z zespołami wielkiej czwórki zawsze gra bardzo dobre zawody. Tym razem trochę zagubiony. Przydałby mu się mały odpoczynek i spokojna praca na treningach pozwalająca dojść do formy. Choć w tym meczu mógł tylko asystować przy operacji wykonywanej przez…

Ryan Giggs – jego występ w podstawowym składzie był nie małym zaskoczeniem. Zdarzało mu się co prawda w tym sezonie zagrać na środku kilka dobrych spotkań, ale jego gra kosztem Michaela Carricka była ryzykownym krokiem Fergusona. Walijczyk był jednym z najlepszych piłkarzy na boisku. Poradził sobie doskonale z zagęszczeniem środka pola przez piłkarzy Chelsea. Dobry zarówno w grze do przodu, jak również z odbiorze piłki. Zdarzyło mu się zaprezentować kilka krótkich rajdów z piłką. Jak za dawnych lat. Świetny występ. Ryan się nie starzeje. Występ rewelacyjny na prawie równi z Vidicem.

Cristiano Ronaldo – niezły występ. Widoczny przede wszystkim przy stałych fragmentach gry. Miał przebłyski dobrej gry, ale to jeszcze nie jest to na o czekamy. Nie ma odpowiedniej szybkości, pomysłu na efektowne zagrania. Choć to on zdobył nieuznanego gola, a piłka po jego strzałach prawie ocierała się o słupki. Stać go oczywiście na więcej. Wydaję się, że momentami za dużo zastanawia się co zrobić dalej, zamiast strzelać czeka aż ktoś się lepiej ustawi i stara się podać. Mimo tego i tak skupia uwagę rywali, którzy albo łapią żółte kartki albo muszą zejść wcześniej z boiska z obawy przed czerwoną (jak Bosingwa). Dość często cofał się wspierać bocznych obrońców.

Dimitar Berbatow – po pierwszej bezbarwnej połowie, w której zmarnował doskonałą okazję, w drugiej sposób w jaki oba zespoły grały bardzo mu odpowiadał. On lubi w kontrze zastawić się, odegrać piłkę do kolegi. A te zagrana momentami ocierają się o geniusz. Dobry występ udokumentował bramką w końcówce. Kilka świetnych podań.

Wayne Rooney – zagrał tak jak od niego się oczekuje. Walka od jednego pola karnego do drugiego, szybki, grający z pomysłem. Do tego zaliczył trafienie, którego dobiło piłkarzy Chelsea.

John O’Shea – bezbłędnie zastąpił Evrę.

Michael Carrick – po wejściu jeszcze bardziej uporządkował grę zespołu. To norma gdy Carrick pojawia się na boisku dla rywali oznacza to, że piłkę oglądać będą rzadko.

Błędy sędziowskie

Kontrowersyjny rzut rożny

Niby tam dla jednych karny i dla drugich, ale czy to ważne przy takim wyniku ? Nie.

Ważne jest to, że Howard Webb w przeciwieństwie do „zgredka” nie psuł gry swoją nadgorliwością.

Skrót spotkania

Galeria z meczu

I kto tu się przejmuje zabawnym Hiszpanem ? ;)

Chelsea Londyn, Manchester United,

Tekst powstał, tradycyjnie już na podstawie przemyśleń i dyskusji, w której udział wzięli sebos_krk, michal85 oraz Kula.

Przed meczem

Zanim rozpoczęło się spotkanie, kibice United już wiedzieli, że dzisiejszy mecz trzeba wygrać. Nasz główny rywal, kontynuując rewelacyjną passę spotkań wyjazdowych ograł będący ostatnio na fali Bolton 2:0. Z kolei nasz rywal przyjechał do nas w ciężkim momencie, zespół pomimo wzmocnień spisuje się bardzo słabo i od kilku kolejek wydaje się być jednym z kandydatów do spadku, kilka dni temu „sms’owo” z kierowania zespołem zrezygnował Roy Keane. W takim stanie ducha piłkarze Sunderlandu, pod wodzą tymczasowego menadżera, stawili czoła naszym ulubieńcom i do 90 minuty spotkania wydawało się, że uda im się wywieźć cenny punkt z Manchesteru. Już od pierwszych minut piłkarze United musieli się przebijać przez dziesięcioosobową formację obronną, a rywal grał na czas tak jakby spotkanie miało się zaraz skończyć. Na początku było wesoło, pod koniec oglądaliśmy prawdziwy thriller. Na szczęście jeden z najlepszych ostatnimi czasy (chyba już od mniej więcej dwóch lat) zawodników United dał nam cenne trzy punkty. God Bless Nemanja !!!

Bramka

1:0 – Vidic (90′)

Taktyka i skład

United tradycyjnie 4-4-2, w czasie meczu dowodzący zespołem z trybun Sir Alex Ferguson, przestawił drużynę na 4-3-3, a pod koniec meczu mogliśmy oglądać ustawienie 1-6-4 z Van Der Sarem jako ostatnim obrońcą.

Skład United:Edwin van der Sar, Patrice Evra, Rio Ferdinand, Nemanja Vidic, Rafael da Silva, Cristiano Ronaldo (68′ Giggs), Ji-Sung Park (57′ Tevez), Michael Carrick, Darren Fletcher (68′ Anderson), Dimitar Berbatov, Wayne Rooney.

Ustawienie zespołu w pierwszej połowie…

… zmieniło się pod koniec meczu.

Skład Sunderlandu: Marton Fülöp, Anton Ferdinand, Pascal Chimbonda, Danny Collins, Phillip Bardsley, Steed Malbranque, Dean Whitehead (76′ Carlos Edwards), Andy Reid, Djibril Cisse (69′ Kenwyne Jones), El Hadji Diouf, Dwight Yorke (60′ Teemu Tainio)

Sunderland na papierze 4-5-1, w rzeczywistości 10 :) rysować nie ma potrzeby.

Oceny piłkarzy, wywiązanie się z zadań

Van der Sar – dwie lub trzy pewne interwencje, około 85 minuty pojawił się na środku boiska, pełniąc przez chwilę rolę obrońcy.

Rafael – trochę problemów w obronie, w ataku momentami „byle do przodu” ale występ na duży plus, wiele dobrych zagrań. Znakomicie wspomagał i inicjował akcje ofensywne, kilkanaście (chyba) świetnych dośrodkowań. Gdy pomyślę, że mógł na tej pozycji zagrać Gary to…ciemność widzę.

Vidic – ha chciało by się napisać, czytelnicy redloga pewnie zauważyli, że od kilkunastu spotkań chwalimy Serba za olbrzymie serce do gry, za nieustępliwość i kapitalną grę w obronie. Jeden z nas, na forum redcafe.pl rzucił myśl by to Nemanja (również za postawę poza boiskiem) został kapitanem drużyny, niestety propozycja raczej nie dotarła do Sir Alexa, który od pewnego czasu nie logował się na forum… a na poważnie kolejny raz oglądaliśmy występ, chyba najlepszego w tej chwili obrońcy na świecie. Niesamowita pasja i zaangażowanie, znowu świetny występ w obronie, biedny Cisse piłkę oglądał z daleka. Na koniec gdy już było jasne, że United ma nóż na gardle, Vidic rzucił się do ataku, najpierw jako skrzydłowy, potem jako napastnik pokazał naszym, dziś nieporadnym napadziorom, jak należy grać w ataku. Gdy po słupku piłka powoli przemierzała pole karne, to właśnie Serb, który w momencie strzału stał w linii razem z trzema naszymi napastnikami jako pierwszy dopadł do piłki. Roo, Tevez i Berbatov, nawet nie próbowali. Zawodnik meczu i jak do tej pory zawodnik sezonu.

Ferdinand – Rio też zaliczył bardzo dobry występ, tym razem już w pełni skoncentrowany, rządził i dzielił w obronie, pod koniec próbował swoich sił w roli pomocnika. Bardzo dobry występ.

Evra – skutecznie zatrzymał Chimbondę, kilka razy groźnie atakował. Momentami grał ostro jakby chciał się wyładować za otrzymaną karę. Dobry występ.

Ronaldo – piłkarz roku, tym razem zawiódł. Kompletnie niezrozumiałe zachowanie, bez wiedzy trenera zszedł z murawy, wprowadzając zamieszanie w drużynie. W dodatku po jego zejściu zespół grał przez kilkadziesiąt sekund w dziesiątkę. A przecież mógł wcześniej zasygnalizować potrzebę zmiany… jedyne co go może bronić, a na razie tego nie wiemy to, że być może sygnalizował kontuzję wcześniej i uznał, że Anderson wejdzie za niego. Jeśli tak było to sytuację można sprowadzić do nieporozumienia.

Fletcher – harówka w środku pola jak zawsze. Tylko, że tym razem przeciwnika w środku pola nie było widać… w ofensywie Szkot zbyt wielu atutów raczej nie ma. Dobry mecz

Carrick – gdyby nie bramka Vidica, mógł być graczem meczu. Widać ze spotkania na spotkanie jak Carrick staje się „mózgiem” drużyny. Reguluje tempo gry, przemieszcza grę w wybrane przez siebie rejony boiska. Podaje krótko lub dogrywa dalekie piłki, wspomaga atak bądź obronę, gdy nie ma innej możliwości sam prowadzi piłkę w pole karne przeciwnika. Stara się być zawsze blisko kolegi, który ma akurat piłkę, by dać mu możliwość odegrania Coraz częściej strzela. Bardzo dobry mecz. 33% udziału w zdobytej bramce.

Park – Na początku wydawało się, że to znowu nie jest mecz dla Koreańczyka. Świetny w defensywie Park, w ataku gra słabiej. Ale tak było na początku. Po pierwszym kwadransie gry zawodnik wyraźnie złapał wiatr w żagle, kilkanaście znakomitych wejść w pole karne. Zszedł gdy stało się jasne, że w ataku potrzebujemy znaczne więcej. Dobry występ.

Berbatov – raczej średnio, walczył, wracał się, kilka razy odebrał piłkę przeciwnikowi ale bramki nie zdobył. Miał kilka okazji. Średnio na jeża…

Rooney – jak wyżej + ciężka praca na skrzydle i kilka świetnych dośrodkowań. Też średnio

Anderson – próbował jak mógł, kilka razy jako ostatni obrońca powstrzymał kontry przeciwników, nie tracił piłki, nieźle…

Tevez – Mieliśmy wielkie apetyty gdy pojawił się na murawie, i na apetytach się skończyło…

Giggs – wszedł zagrzewał kolegów do walki, pierwsze trzy kontakty z piłką marnej jakości, potem lepiej ale mało widoczny.

Błędy sędziowskie

Jedna żółta kartka, sędzia nie psuł widowiska.

Uwagi do taktyki.

Dzisiejszy mecz raczej z walką „taktyczną” za wiele wspólnego nie miał. Jedni atakowali, drudzy się bronili. Koniec końców okazało się, że panowie w czerwonych koszulkach mają większe możliwości niż przeciwnicy. Martwiła nieporadność ataków i ich coraz większa schematyczność „prawe skrzydło i dośrodkowanie”, na szczęście Carrick przełamał ten przeklęty krąg i zdecydował się na inne rozwiązanie.

Skrót spotkania

Galeria z meczu

Manchester United, Sunderland,

Tekst powstał, tradycyjnie już na podstawie przemyśleń i dyskusji, w której udział wzięli sebos_krk, michal85 oraz Kula.

Przed meczem

To już trzeci mecz z „nowym ludźmi w Premier League”. W poprzednich meczach z beniaminkami United za każdym razem strzelało cztery bramki. Z West Bromwich Albion poszło gładko ale już Tygrysy z Hull przysporzyły nam sporo nerwów. Tu małe wtrącenie, bo poprzednio o tym zapomnieliśmy – szacunek dla Was Hullczyki, macie duże cojones, mamy nadzieję, że zostaniecie w lidze na długo. Wczorajszy mecz ze Stoke, miał być łatwy i przyjemny ale chyba w głowach kibiców United, dźwięczała lekka niepewność z gatunku „co tym razem”. Na szczęście poszło gładko i skończyło się na 5:0. Na pewno najbardziej znaną postacią Stoke jest obecnie niesamowity Rory Delap człowiek, który powoduje, że obrońcom lepiej jest wybić piłkę na rzut rożny niż na aut. Wczoraj niesamowity wrzut z autu udał się tylko raz ale spowodował wielkie zamieszanie w szeregach obronnych, potem gdy tylko Rory brał do rąk piłkę ożywało Stretford End i znanymi sobie sposobami, powodowało dekoncentrację Delapa. W efekcie zamiast atomowych rzutów mieliśmy, cokolwiek marne rozegrania piłki. Nasi piłkarze z kolei mieli zatrzeć słabe wrażenie po meczu z Arsenalem. Gary niby kontuzja ale w to nie wierzymy, SAF chyba nie chciał robić mu przykrości i sadzać na ławkę. Zamiast niego pojawił się O’Shea. Zabrakło również Rio i Rooneya. Szansę na grę otrzymał odstawiony ostatnio na boczny tor Tevez.

Spotkanie było okazją do świętowania dwóch szczególnych liczb : pięćdziesiąt lat kariery Sir Alexa Fergusona i setnego gola Ronaldo (sto pierwszy też był :)). Liczby piękne ale przecież są tacy, co Fergusona by już dawno zwolnili a Ronaldo sprzedali.

Mimo zwycięstwa, szczególnie szczęśliwi nie jesteśmy, biorąc pod uwagę, że tydzień temu spokojnie mogliśmy zrobić to, co wczoraj zrobiła Aston Villa.

Bramki

1:0 – Ronaldo (3′)
2:0 – Carrick (45′)
3:0 – Berbatov (48′)
4:0 – Welbeck (83′)
5:0 – Ronaldo (88′)

Taktyka i skład

Właściwie takie United jak lubimy, 4-4-2, hura i do przodu. Przeciwnik mało wymagający a mecz na Old Trafford, nie mogło być inaczej.

Skład United: Van der Sar, O’Shea, Evans, Vidic, Evra, Ronaldo, Fletcher(62′ – Gibson), Carrick, Park(62′-Welbeck), Berbatov, Tevez(74′-Manucho).

Skład Stoke: Sorensen, Griffin(78′-Wilkinson), Faye, Shawcross, Higginbotham, Olofinjana(31′-Cresswell), Diao, Faye, Delap, Fuller(68′-Kitson)

Oceny piłkarzy, wywiązanie się z zadań

Van der Sar – raz popisał się refleksem, raz bardzo nieprzyjemnie minął się z piłką w zamieszaniu pod bramką. Raczej miał mało pracy.

O’Shea- niespodziewanie pojawił sie na boisku zamiast Rafaela. Zmiana zapewne podyktowana, obawą przed Delapem, w końcu O’Shea jest wysoki i dobrze gra głową. Zaskoczył wszystkich pozytywnie, pierwszą polowe grając właściwie na pozycji prawego pomocnika. dobrze mu to wychodziło. Choć momentami gubił się w ataku, i szybkość akcji United lekko go przerastała. Kilka niefrasobliwych podań w nogi biegnących kolegów. Z jego podania mogła paść bramka meczu ale sędzia nie zauważył reki u rywala.

Vidic – jednoosobowa formacja obronna w swoim żywiole, gdy nie ma Rio, Serb rządzi w obronie. I daje takie widowisko jak gdyby grał w reprezentacji (kto oglądał ostatni mecz Serbia-Niemcy, wie o czym piszę). Właściwie każdą akcję Stoke niszczył w zarodku, zamiast uganiać się za napastnikami, zupełnie odciął ich od piłek. W okolicach 10 metra od środka boiska ustanowił „Vidic Zone” i praktycznie żadna piłką przez nią nie przeleciała. Taka gra zasługuje na szczególne zainteresowanie, zamiast dawać przeciwnikom pole do popisu, lepiej przechwytywać piłki które do nich zmierzają. W czasie meczu miał trzy-cztery takie interwencje: gdy Evans ustawiał się i oczekiwał przyjęcia piłki przez przeciwnika, Vidic rzucał się do piłki i było pozamiatane. Mam nadzieję, że Rio mecz oglądał. Dwucyfrowa liczba wygranych pojedynków główkowych, znakomite interwencje, bezbłędny, wyjątkowa pewność gry (a ta brała się z bardzo dobrej postawy Evansa). Drugi nasz obrońca nie miał przy takiej grze czym się wykazać…

Evans – … ale jeśli już coś robił to też bezbłędnie, dobrze pilnował Fullera i znakomicie współpracował z Vidicem. Duża pewność gry ale wczoraj Serb nie dał mu zbyt dużo okazji do wykazania się. Czy to nie był przypadkiem najlepszy występ naszej obrony w tym sezonie ? Ile Stoke oddało strzałów na bramkę United ? pół ?

Evra – dobry występ, kilka udanych rajdów ale raczej się…nudził.

Ronaldo- dwie piękne bramki (nr 100 i 101) oraz asysta i dobra gra na luzie momentami na zbyt dużym luzie. W końcu wolne przyniosły skutek. Kapitalna bramka i podobnie jak Boruc, bramkarz Stoke, miał niewyraźną (Rutinoscorbin?) minę gdy piłka nagle skręciła w odległości 5-6 metrów od bramki. Znowu to samo, bramkarz leci w jedną stronę a piłką w drugą. Setna bramka dodała mu skrzydeł, był wszędzie inicjował akcje. Raz czy dwa asekurował O’Shea w obronie. Cristiano jakiego wielbimy. Tylko tak dalej. Niedawno czytałem głupoty o tym jak jest samolubny itp. polecam mądralom obejrzeć koniec meczu gdy na boisku pojawił się Manucho a samolub Ronaldo mimo świetnych okazji do strzału, za wszelką cenę dogrywał do Angolańczyka, by ten na OT mógł się cieszyć ze swojego pierwszego gola.

Fletcher- dużo walki w środku pola, głównie dzięki niemu ta część boiska należała do United.

Carrick- spokojnie regulował tempo gry. Przerastał przeciwników o klasę, choć jeszcze nie można mówić o świetnej formie. dobry występ przypieczętował pięknym golem. Carrick strzelił już tyle bramek ile w całym zeszłym sezonie. I tu stop, to już druga bramka po kontuzji. Od powrotu na boisko, Michael gra coraz odważniej, coraz więcej strzela coraz częściej w polu karnym przeciwnika. Tego zawsze brakowało. Ta zmiana zaskakuje i to bardzo pozytywnie. Wydawało się jeszcze niedawno, że środek pola to nasza pięta achillesowa. Scholes kontuzjowany, Owen też. A tu na naszych oczach w przeciągu miesiąca czy dwóch, Fletcher przeszedł metamorfozę i stał się rewelacyjnym defensywnym pomocnikiem, Anderson jest w trakcie zmian. Teraz się okazuje, że i Carrick się rozwija. WOW :)

Park- jeden z lepszych na boisku. Często zmieniał pozycje, schodził ze skrzydle do środka, strzelał, walczył. A Nani, który wydawał się pewniakiem na słabszego przeciwnika, oglądał Koreańczyka z ławki. A nasi rywale niech dalej żyją w przekonaniu, że Park jest tutaj by sprzedać więcej koszulek w Azji.

Berbatov – występ podobny do wielu innych w jego wykonaniu. typowa dla niego bramka, znalazł się w odpowiednim miejscu i wykorzystał szanse. Czekamy na mecz, w którym będzie musiał się postarać bardziej…

Tevez- brakuje mu przełamania. Dochodzi do sytuacji, ale nie potrafi ich wykończyć. Asysta przy golu Berby. Słabszy okres powoli mija. Carlos zbyt blisko środka przejmuję piłkę i potem nie ma szans na pojawienie się w polu karnym we właściwym momencie.

Welbeck- fantastyczny debiut ligowy. Nie grał wiele, ale zdobył piękną bramkę.

Manucho- mimo usilnych prób swoich i Ronaldo nie udało się zdobyć bramki

Gibson- mimo krótkiego pobytu na murawie, stworzył kilka ciekawych akcji, widać dużą umiejętność rozegrania akcji w środku pola.

Błędy sędziowskie

Tylko trzy żółte kartki, jedna niezauważona ręka. Sędzia poza widowiskiem a nie w jego centrum. Brawo dla Pana Petera Waltona.

Uwagi do taktyki.

Brak.

Skrót spotkania

Galeria z meczu

Danny Welbeck, Manchester United, Manucho, Stoke City,

Parafrazując Katona: „I tak uważamy, że najgroźniejszym naszym rywalem jest Chelsea„, a parafrazując Dodzię, ten tekst to – „katharsis” ;).

Tekst powstał, tradycyjnie już na podstawie przemyśleń i dyskusji, w której udział wzięli sebos_krk, michal85 oraz Kula.

Przed meczem

Obie ekipy do meczu przystąpiły z wielkim bagażem oczekiwań. Fani United, po dość marnym początku sezonu, czekają aż Manchester wróci na ścieżkę zwycięstw. Arsenal również zawodzi, remisy i porażki ze słabymi drużynami, spowodowały, że dzisiejsza przegrana mogła praktycznie zniweczyć szanse kanonierów na tytuł mistrzowski. W United, nie zobaczyliśmy dziś Wesa Browna, Owena Hargreavesa, Darrena Fletchera i Paula Scholesa. Jakże boleśnie doświadczyliśmy dzisiaj braku pierwszych dwóch z tej listy… Arsenal miał podobne problemy ze zdrowiem swoich zawodników, zabrakło: Eduardo, Rosickiego i Adebayora. Za czerwoną kartkę pauzował van Persie.

Mimo porażki wydaje się, że United jest w lepszej pozycji, mamy za sobą już wszystkie trzy najtrudniejsze spotkania wyjazdowe. W tych trzech meczach ugraliśmy ledwie jeden punkt, w zeszłym roku zdobyliśmy cztery. Jedyne co nastraja pozytywnie to, że ten jeden punkt udało się wyrwać najgroźniejszemu rywalowi w walce o tytuł. Pamiętajcie o tym fani United – najgorsze już za nami. Żaden zespól z wielkiej czwórki nie zagrał swoich trzech najgorszych wyjazdowych spotkań. Może fani Arsenalu się obrażą ale naszym zdaniem to United ten mecz po prostu przegrał, a forma i styl gry dzieciaków Arsena Wengera w niczym nie przypomina taj magii z zeszłego sezonu. Pamiętam, że gdy w zeszłym roku graliśmy na Emirates bałem się, że dostaniemy łupnia. Teraz tego nie było. Zresztą przyznacie że mecz wyglądał tak jakby to Arsenal na wyjeździe.

Taktyka

Cóż powiedzieć, zawsze doszukiwaliśmy się wad w ustawieniu zespołu, a wczoraj mieliśmy wrażenie, że mecz zawaliła marna forma właściwie jednego zawodnika. Ustawienie United tradycyjnie 3 (3,5 w porywach) -4-2, do duetu środkowych pomocników SAF dorzucił znakomitego w defensywie Parka. Niestety do 63 minuty United grało w dziesiątkę. Zabrakło nam prawego obrońcy. O ile cała drużyna dawała sobie radę na swoich pozycjach (Evra praktycznie wyłączył z gry Theo, a Anderson jak to ładnie śpiewają nasi kibice „sh*** on” Fabregas) o tyle prawa strona należała do Nasriego. Właściwie wszystkie groźne akcje Arsenalu miały swój początek po tej stronie boiska (dośrodkowania!), lub były spowodowane błędami naszego kapitana. Przykre, bo mecz był spokojnie do wygrania.

Skład United: Van der Sar, Neville (63′-Rafael), Ferdinand, Vidic, Evra, Ronaldo, Anderson (72′ – Giggs), Carrick, Park, Rooney (76′ – Tevez).

Skład Arsenalu: Almunia (78′ – Fabiański), Sagna, Gallas, Silvestre, Clichy, Walcott (77′ – Song), Fabregas, Denilson, Nasri, Diaby (85′ – Toure), Bendtner

Arsenal ustawiony raczej defensywnie z piątką pomocników. Ustawienie zespołu przez Wengera wskazywało na to, że dla Arsenalu i jeden punkt będzie dobry. Dawno chyba tak nie było na Emirates.

Oceny piłkarzy, wywiązanie się z zadań

Edwin van der Sar – przymusowy odpoczynek jaki w Glasgow zafundował Ferguson holenderskiemu bramkarzowi nie posłużył. Przy obu bramkach oczywiście bez szans, ale prócz tego Edwin pokazał kilka bardzo niepewnych zagrań, które mogły nas słono kosztować.

Gary Neville – po tym spotkaniu można sobie zadać już tylko jedno pytanie: Czy czas legendy Old Trafford, Garego Neville’a dobiegł końca? Już we wcześniejszych spotkaniach widać było sporo niepewności, a gdy kibice United zwalali winę za stracone bramki na Evrę czy VDS, my z uporem maniaków pokazywaliśmy, że wszystko zaczyna się od Garego – brak czucia gry, złe a wręcz tragiczne ustawienie, marne przygotowanie szybkościowe. Ale jeśli drużyna wygrywa, mało kto zwraca na takie występy większą uwagę. Wielu fanów United modliło się, żeby manager zdjął z boiska Anglika. Niemiłosiernie ogrywany przy każdej okazji, źle się ustawiający, niedokładnie podający nie bardzo chyba wiedział co się dzieje na murawie Emirates Stadium. Obie bramki obciążają jego konto – oczywiście przy pierwszym golu miał po prostu pecha, że piłka się od niego odbiła. Druga bramka, którą możecie obejrzeć trochę dalej, to uczniowski błąd, zamiast pilnować skrzydłowego, Gary zabawia się w środku pola. Neville, to żywa legenda United, wspaniały facet i zawodnik, ale chyba trzeba jak Ole, wiedzieć kiedy ze sceny zejść…. i wcale nie jest nam przyjemnie, że to akurat nasz kapitan zawalił mecz. Sir Alex Ferguson zresztą, też to zauważył, co dalej? Czy niedługo usłyszymy nazwisko nowego kapitana?

Powiedz, Gary, gdzieś ty był? Dziwną minę masz.
Stara wiara znów przygarnie cię – szkoda słów!
Więc uśmiechnij się i do góry głowa!

Rio Ferdinand – uwaga ta może dotyczyć obu środkowych obrońców. Co się dzieje, że w tym sezonie większość dośrodkowań w nasze pole karne sprawia tyle kłopotów stoperom. Już nie jednego gola straciliśmy w ten sposób, a w Londynie nie było wcale lepiej. Dwukrotnie napastnicy rywala mieli doskonałe okazję do zdobycia bramki. Początek meczu słabszy, potem wróciła dobra koncentracja. Ale to nie ten Rio, co kiedyś.

Nemanja Vidic – parę razy zakręcony przez Nasriego, ale akurat Serb w tym spotkaniu pokazał niesamowite zaangażowanie. Jednoosobowa formacja obronna. Nie odpuszczał nikomu, walczył z całych sił. Jasny punkt w naszej drużynie, determinacja i jeszcze raz determinacja. Spokojnie można powiedzieć, że Serb wczoraj zagrał za trzech, od mniej więcej dwudziestej minuty uznał, że prawy obrońca United to zjawa i pilnował również tej pozycji, potem widząc, że i Rio nie jest w formie, dwoił i się i troił za niego, na koniec zaczął wyprowadzać piłkę do ataku. Takie podejście można tylko chwalić. Tak powinien grać cały zespół. Vidic bez wahania poświęca się za kolegów, i to już jest kolejny mecz w którym haruje za kilku, Wy kibice wytykacie mu błędy, tylko co on ma robić? Gdy czasem gra na trzech pozycjach naraz. Obejrzyjcie druga bramkę dla Arsenalu i to co robi Nemanja, wydaje się, że to jego błąd.

Nigdy w życiu, najpierw ruszył za zbiegającym do prawej strony kanonierem, wiedząc, że tam obrońcy nie ma (oczywiście Gary) , gdy zorientował się, że to tylko zmyłka, zawrócił i pomknął do Nasriego, bo żaden z zawodników nie pomyślał o asekurowaniu Serba. Rio w tej akcji też zaspał.

Wydawało się, że do tej pory naturalnym następcą kapitana powinien być Rio, ostanie mecze przynajmniej u mnie zweryfikowały tą opinię. Vidic na kapitana. Jako jedyny mógł po zejściu do szatni powiedzieć „co Wy żeście najlepszego zrobili?”. I niech na jego ramieniu pojawi się ta opaska, która da mu prawo, zadawania takich pytań w czasie meczu i w mniej cenzuralnej formie.

MOTM

Patrice Evra – Francuz zagrał na przyzwoitym poziomie. Nie ma się do czego przyczepić, bo próbował wielu sposobów, by pomóc kolegom zbliżyć się do bramki Arsenalu. Występ bardzo dobry, Wallcott nie istniał.

Cristiano Ronaldo – dobry występ. Starał się, ale niewiele z tego wynikało. Dobrze pilnowany, mimo wszystko kilka razy mocno dał się we znaki obrońcom. Z racji tego co wyprawiał Gary, Ronaldo sporo sił zostawił w grze obronnej. W ataku nie mając za sobą klasowego zawodnika, też z pewnością było mu ciężko. Gdy tylko otrzymywał piłkę, doskakiwało do niego, dwóch- trzech przeciwników, a Garego, który właśnie wtedy powinien mu pomagać, wychodząc na pozycję, oczywiście nie było. Na pewno kiedy drużynie nie idzie wszystkie oczy zwrócone są na najlepszego piłkarza. Cris nie chciał zawieść i nie zawiódł, szkoda, że żadna akcja nie zakończyła się bramką.

Michael Carrick – piłkarz, który zawiódł najbardziej… Przed takimi bitwami z góry wiadomo, że najważniejsza potyczka będzie się odbywała w środku pola. Liczyliśmy na coś więcej. Zupełnie bez pomysłu na grę, przecież to on miał być głównym reżyserem poczynań Diabłów. Przez całe spotkania tylko jedno podanie wysokiej klasy. Wiele mówi fakt, że piszemy o zagraniu, które i tak nie dotarło do adresata. Może należało więcej próbować, bo prostopadłe piłki byłyby sposobem na defensywę rywali. Choć pamiętajmy, że nasza środkowa dwójka grała przeciwko trójce rywali, i z tego pojedynku wyszła górą.

Anderson – drugi jasny punkt drużyny, w ostatnich meczach pokazuje zupełnie nowe oblicze, świetna gra w destrukcji i kapitalne zagrania. Często wspomagał grę obrońców. Cesc przy nim nie istniał. Świetny mecz, może mało widoczny ale kawał serca został na boisku. Jeśli Andreson, utrzyma taką formę, właśnie oglądamy narodziny nowego lidera drugiej linii. A przyznacie, że to ciąża przenoszona, mniej więcej o dwa lata…

Park Ji Sung - tradycyjnie bardzo ambitna gra Koreańczyka, miał nawet swoje okazje na strzelenie bramki, ale szczególnie w końcówce chyba brakowało trochę umiejętności… i sił.

Dimitar Berbatow – czy od rosłego, świetnie wyszkolonego technicznie napastnika oczekujemy takiej gry? Nie stworzył sobie żadnej okazji, nie dochodził do dośrodkowań. Gdy drużyna przegrywała nie było z Bułgara żadnego pożytku i zagrożenia. Raz faulowany w polu karnym. Żywioł Bułgara to dobrze ustawieni koledzy…

Wayne Rooney – źle podszedł do tego spotkania. Po niewykorzystaniu fantastycznej okazji zaczął za bardzo chcieć. Za dużo było w jego grze negatywnych emocji, więc Ferguson postanowił dać mu wcześniej odpocząć wprowadzając Teveza. Czy po świetnej passie przychodzi okres, w którym dłużej będziemy oczekiwać przełamania się Anglika? Czyżby Everton to tylko początek kolejnego słabego okresu gry?

Carlos Tevez – wielu by chciało, aby był nowym Ole Solskjaerem i w końcówce przechylił szalę zwycięstwa na naszą korzyść. Niestety Carlos nie miał argumentów i nie potrafił nic zdziałać w rozpaczliwej pogoni za wynikiem.

Ryan Giggs – wprowadzony w trudnym momencie nie potrafił zmienić oblicza gry. Może gdyby dostał szansę gry od początku. W końcu ostatnio był w niezłej dyspozycji.

Rafael - przynajmniej on może być zadowolony ze swojego występu. Piękna bramka i ciągłe ataki drużyny, czyli Rafael w swoim żywiole. Chłopak jest bardzo ambitny, zagrzewał starszych kolegów do walki, szkoda, że niewielu wczoraj miało podobne podejście do gry. Scena sezonu – przegrany Gary opuszcza boisko, zostając zmieniony przez młokosa, który potrafi wlać nadzieje w serca kibiców Manchesteru United. I ta bramka… Wes ma poważnego rywala.

Błędy sędziowskie

Howard Webb, cóż. Vidic faulował w polu karnym pod koniec meczu Nasriego, to widać na powtórkach – powinien być karny, szkoda, że nie ma powtórek zagrania ręką Clichego w polu karnym, i powalenia Berbatova. Cóż taki urok Emirates. I za co kartka dla Carricka? Piłka nożna, jak nazwa wskazuje jest do kopania. A Almunia w rękach jej nie miał.

Uwagi do taktyki.

Powinno być – uwagi do Garego.

Skrót spotkania

Galeria z meczu

Arsenal Londyn, Manchester United,

Tekst powstał, tradycyjnie już na podstawie przemyśleń i dyskusji, w której udział wzięli sebos_krk, michal85 oraz Kula.

Przed meczem

Taktyka

Zacznijmy od Hull, które rozpoczęło mecz z dwoma napastnikami. To chyba wystarczy za komentarz. Beniaminek przyjechał na OT ugrać chociaż punkt, bez rozpaczliwej obrony. Wybór znakomity, bo jak pokazał mecz, nasi obrońcy mieli olbrzymie problemy z dwójką silnych napastników. Nawet nasz walczak z Serbii, kilkakrotnie przegrywał pojedynki główkowe w środku pola. Zawodnikom Hull, należy się szacunek, wiele zespołów przyjeżdża na OT z myślą o jak najmniejszym wymiarze kary. A gdy nasi strzelają pierwszą bramkę, zaczyna się oblężenie Częstochowy. Hull, zagrało odważnie i z determinacją, ostatnio w spotkaniu ligowym United straciło trzy bramki w 2005 roku w meczu z Chelsea.

Kiedy ostatnio w meczu ligowym na OT, United stracił trzy bramki a mimo to wygrał, tego nie pamiętamy.

United, zagrało ustawieniem 4-4-2. z Rooneyem i Berbatovem w ataku. W środku pola zabrakło świetnie grającego ostatnio Fletchera, którego miejsce zajął wracający po kontuzji Carrick. Wczoraj na temat ustawienia zespołu, dość długo debatowaliśmy. I przychylam się do wniosku, że o ostatecznym wyniku zadecydowały błędy indywidualne a nie taktyka. Stworzyliśmy sobie mnóstwo okazji bramkowych a przy stanie 4-1 wydawało się, że zostało już tylko dobić przeciwnika. Wtedy SAF zdecydował się na zmianę, normalną w takich warunkach, Naniego zastąpił Tevez. Od tego momentu na boisku mieliśmy gigantyczną siłę rażenia… i lekkie braki w defensywie. Ale czy ktoś wtedy zakładał, że Hull jeszcze postraszy Diabły?

Oceny piłkarzy, wywiązanie się z zadań

Edwin van der Sar – przy bramce Mendy’ego mógł chyba zostać na linii bramkowej, ale decyzje trzeba było szybko podejmować. Ryzyko wyjścia się nie opłaciło. Choć tej bramki mu nie przypisujemy. Przy pozostałych golach bez szans.

Gary Neville – sebos wysyłając mi swoje oceny, Gary’ego podsumował tak „tu zapewne masz dużo do powiedzenia”. Mam, gdyż mam wrażenie, że Gary gra jak uczniak a nie jak doświadczony kapitan. Oczywiście moja ocena może nie być bezstronna, bo jakoś tak mam, że gdy uczepię się jednego zawodnika, wtedy do końca meczu wyłapuję jego błędy. A tych było sporo, choć mało widocznych. Pominę sytuację w których Gary próbował włączać się do akcji ofensywnych bo to kompletnie mu nie wychodzi – brak ogrania czy już United gra tak odmiennie, że Gary ma problem z wyczuciem gry?

Pierwsza bramka, wydaję się, że Evra popełnił błąd. Jeszcze inni czepiają się VDS. Ja uważam odmiennie. Film Wam pomoże, proponuje stop-klatkę w 13 sekundzie. Moja ocena sytuacji: obrońcy spodziewają się piłki do wychodzącego napastnika/skrzydłowego, dlatego wychodzą do przodu zastawiając pułapkę offsajdową. Tak więc Rio i Nemanja w momencie podania są mocno wysunięci. Evra też z przodu ale widząc, co się dzieje szybko zawraca. A co się dzieje ? Gary na swojej stronie stoi dobre 3-4 metry za linią obrony. Szczególnie widać to właśnie w 13 sekundzie, wymazać Garego i jest dwóch zawodników Hull na spalonym. Wydaje mi się, że gdyby nasz kapitan się nie zagapił byłby po prostu spalony. A tak został Evra walczący z wyższym o głowę Hullczykiem, w dodatku bez wsparcia środkowych obrońców. Dla mnie błąd wydawałoby się nie biorącego udziału w akcji Neville’a.

Właściwie jedno pytanie – gdzie jest Gary?

Nemanja Vidic – w mecz wszedł dość niefrasobliwie mając spore problemy z równie silnym i walecznym Kingiem. Z upływem czasu Serb grał coraz lepiej i szczególnie w drugiej połowie kilkoma ofiarnymi interwencjami ratował zespół gospodarzy. Widać też było, że pierwsza połowa wyjątkowo zdeprymowała Serba, na druga wyszedł znakomicie zmotywowany, w pierwszych dwóch minutach drugiej połowy wygrał cztery pojedynki główkowe z Kingiem. Nie można również zapomnieć o zdobytej bramce. Jak się okazało na wagę zwycięstwa. Na chwilę obecną, chyba nasz najlepszy obrońca.

Rio Ferdinand – sprokurował karnego. Na pewno nie każdy arbiter by to gwizdnął, ale stało się. Niezły występ, nie można się dopatrzeć zbyt wielu błędów.

Patrice Evra – niestety tego spotkania nie będzie miło wspominał. Dwie bramki idą na jego konto. Najpierw w powietrzu nie upilnował Cousina (dlaczego akurat niski Evra go krył?), później minął się w powietrzu z piłką dając szansę na strzelenie gola Mendy’emu. Choć część zasług, Kula przypisuje kapitanowi. Gra ofensywna też pozostawiała wiele do życzenia.

Cristiano Ronaldo – powoli wraca do swojej normalnej dyspozycji. Dwa gole z West Hamem, dwa z Hull. A mogło być o wiele więcej, gdyby nie zabrakło skuteczności. Nie ma bezradności, przewracania się. Jest solidna gra, luz, a nawet walka obronie, kiedy trzeba. Gracz meczu w/g Kuli.

Michael Carrick – po raz pierwszy od powrotu po kontuzji dostał szansę gry w wyjściowym składzie i od razu wpisał się na listę strzelców. Brakowało trochę Michaelowi czucia piłki, ale występ zaliczy do udanych. Po powrocie do formy drużyna zyska wreszcie rasowego rozgrywającego, potrafiącego jednym prostopadłym podaniem zainicjować akcję bramkową.

Anderson – nabiegał się za dwóch. Sporo odbiorów, walki. Kiedy ma piłkę przy nodze, nie sposób mu jej odebrać. Dobry mecz w jego wykonaniu.

Nani – Kiedy drużyna przeważa również Portugalczyk czuje się dobrze na murawie. Wychodzi mu wszystko, jest aktywny. Występ niezły, ale bez rewelacji. To on ściągnął dwóch obrońców umożliwiając łatwe oddanie strzału Carrickowi. Fajnie, że po starcie piłki wracał za rywalem, kilka razy stworzył groźną okazje kolegom, a także dobrze podał z narożnika boiska do Vidica, który potem zdobył bramkę. Na tle ostatnich złych występów, ten na pewno udany. Zresztą sam zawodnik nie wyglądał na zbyt zadowolonego gdy schodził z boiska. Czyżby nadchodziła metamorfoza?

Dimitar Berbatow – mecz z Hull ujawnił potwierdził jego umiejętności. Świetnie widzi partnerów, w końcu dwa pierwsze gole padły po jego podaniach, dysponuje nieprzeciętną techniką pozwalającą mu na efektowne zagrania. W końcówce spotkania był taki moment- kilkanaście minut podczas których właściwie robił co chciał z rywalami, mijał ich jak tyczki chcąc wejść do bramki lub świetnie podawał. Należy być zadowolonym z jego występu. I kilka słów o „lenistwie”, on chyba ma taki styl…biegania, kilka razy tak leniwie przebierał nogami, że gdyby nie obrońca Hull biegnący za nim sprintem, można by pomyśleć że prawie stoi w miejscu. A obrońcy nie mogli go dogonić.

Wayne Rooney – z łatwością sobie stwarzał okazje strzeleckie, ale niestety zabrakło skuteczności. Szkoda, bo bramka nr 100 wisiała w powietrzu. Kolejny dobry występ, w końcówce walczył ponad siły, był wszędzie, wracał się. Typowy Wayne. Prawdziwy Czerwony Diabeł.

Carlos Tevez – po jego wejściu zbyt wielu piłkarzy skupiało się na ataku i źle się to skończyło. Jedna kontra i od razu przypadkowy rzut karny, sprawiający, że każdy kibic United przeżywał w końcówce niezwykłe emocje. Czy Ferguson nie powinien zdjąć któregoś z napastników wprowadzając Argentyńczyka?

Ryan Giggs – jego wejście nie zmieniło wiele w obrazie gry. I szczerze mówiąc wolelibyśmy Fletchera.

John O’Shea – wprowadzony dla panicznej obrony wyniku wykonał swoje zadanie.

Błędy sędziowskie

Wydaje się, że za faul na Carricku, kartka być powinna. A czy za faul Rio, powinien być rzut karny? Oceńcie sami.

Uwagi do taktyki.

Trzech napastników i Ronaldo, to chyba trochę za duże brzemię dla naszej linii pomocy. Znowu coś złego dzieje się w drugiej połowie.

Galeria z meczu

Hull City, Manchester United, Premier League, Premiership,

Tekst powstał, tradycyjnie już na podstawie przemyśleń i dyskusji, w której udział wzięli sebos_krk, michal85 oraz Kula.

Taktyka

Tradycyjnie Ferguson postawił na ustawienie 4-4-2, z duetem środkowych pomocników Giggs-Fletcher. Zaskoczeniem za to było ustawienie Evertonu, który tradycyjnie gra 4-5-1. Wczoraj od pierwszych minut w zespole gospodarzy wystąpiło dwóch napastników – Yakubu i cudownie ozdrowiały Saha. Pierwsza połowa to wręcz popisowy występ United, praktycznie do 35 minuty, Everton był zamknięty na swojej połowie. Giggs świetnie rozgrywał piłkę (najlepszy mecz w tym sezonie) a Fletcher skutecznie blokował ofensywne zapędy rywali i w dobrych momentach włączał się do ataku. Dobrze akcje wspomagał Brown, miał dwie znakomite interwencje, gdy rywale próbowali wyjść z kontrą. Gdy padła pierwsza bramka, właśnie po akcji środkowych pomocników wydawało się, że kolejne są kwestią czasu. Niestety do przerwy nie udało się zdobyć drugiego gola, co srogo zemściło się na United w drugiej części spotkania.

Potem… coś się zepsuło. Piłkarze United wyszli na drugą połowę chyba myśląc o tym, że będzie łatwo i przyjemnie. Everton jednak się nie poddał, mając tragiczny bilans meczy u siebie, piłkarze Toffies zrobili wszystko by odbić się od dna i to im się udało. Plan naszej gry właściwie kompletnie się załamał. Rooney w pewnym momencie bardziej przejmował się kibicami Evertonu niż swoją grą, nasi piłkarze byli zdekoncentrowani i bez żadnego pomysłu na grę. Sytuację próbował ratować SAF, zmieniając zawodników ale niestety nic to nie dało. Straciliśmy dwa punkty i na naszym koncie widnieją już trzy remisy, w zeszłym sezonie mieliśmy ich sześć.

Oceny piłkarzy, wywiązanie się z zadań

Van der Sar – mimo groźnych ataków Evertonu nie miał zbyt wiele pracy. Jego rola ograniczyła się do gry nogami, dwóch interwencji i wyciągnięcia piłki z siatki po bramce przy której nie miał większych szans.

Wesley Brown – 1 połowa: bardzo skoncentrowany, kilka świetnych interwencji w obronie. Raz nawet uratował zespół przed utratą bramki ofiarnie blokując strzał rywala.

2 połowa: nieporadny, ogrywany. Zdarzały się znów głupie błędy.

Rio Ferdinand – 1 połowa: sporo pracy przy dośrodkowaniach, ale przede wszystkim dzięki niemu Edwin van der Sar nie musiał się wysilać.

2 poł: dwóch takich wielbłądów Rio w jednym meczu chyba nigdy nie popełnił. Wychodząc na drugą część spotkania Ferdinand koncentracje zostawił w szatni. W przeciągu kilku minut mógł nam przegrać mecz, swoimi katastrofalnymi kiksami. To po jednym z nich Everton doprowadził do rzutu rożnego z którego padła bramka. Nie ulega jednak wątpliwości, że ten występ był tylko wypadkiem przy pracy.

Nemanja Vidic – niestety to on przegrał główkowy pojedynek z Fellainim po którym gracz gospodarzy zdobył wyrównującą bramkę. W całym meczu popełnił kilka błędów, więc również nie może zaliczyć występu do udanych.

Patrice Evra – sposób gry Evertonu opierający się na długich przerzutach piłki spowodował, że Evra przez cały mecz musiał być skupiony na
toczeniu pojedynków główkowych ze skrzydłowymi rywala. Bardzo dobrze wywiązał się z zadania i jako jeden z niewielu nie zasłużył na krytykę.

Cristiano Ronaldo – zaczął całkiem, całkiem. Kilka dośrodkowań, dobrych dryblingów. Z minuty na minutę coraz gorszy występ. W pewnym momencie nadawał się już tylko do zmiany i z trudem się oglądało te jego straty, ręce w górze za każdym razem, gdy lądował na murawie. Jego wolne nie przynosiły żadnego pożytku. Zawiódł i to bardzo. Cień gracza sprzed roku. A gdy on gra słabo, United też sobie nie radzi

Darren Fletcher – 1 połowa: kolejny świetny mecz w jego wykonaniu. Dobrze się czuje na środku boiska. Rozgrywanie piłki przychodzi mu z dużą łatwością. Do tego już trzeci w tym sezonie gol. Ładnie uwolnił się z pod opieki obrońców i technicznie posłał piłkę między nogami wychodzącego z bramki Howarda. Prezentuje dokładnie to czego nie oglądaliśmy od dawna, znakomita i opanowana gra w destrukcji oraz bardzo rozsądne włączanie się do akcji ofensywnych.

2 połowa: dostosował się do poziomu gry zespołu i niewiele można powiedzieć o jego grze.

Ryan Giggs – 1 połowa: profesor pełną gębą. Zdecydowanie najlepszy piłkarz w pierwszej połowie. Ryan pięknie asystujący, Ryan odbierający
piłkę rywalom, Ryan waleczny, Ryan sam ciągnący grę. Takiego Walijczyka chcemy oglądać w każdym spotkaniu. Najlepszym podsumowaniem występu Giggsa niech będą słowa Nahornego: „Wygląda na to, że Ryan marnował się na lewym skrzydle przez ostatnie pół roku”

2 poł.: gdy rywale narzucili swoje tempo gry, a koledzy z zespołu nie wiedzieli co mają grać, również Giggs nie potrafił się wybić przed szereg, co jednak nie może zmienić jego bardzo dobrej oceny za mecz na Goodison Park. Aby dobrze asystować i rozgrywać trzeba mieć dobrze ustawionych kolegów. A Ci chyba o tym zapomnieli

Park Ji Sung – bezbarwny występ Koreańczyka. Ale potwierdza się opinia o jego świetnych umiejętnościach defensywnych. Nie wiem czy wiecie ale United nie przegrało jeszcze spotkania gdy na boisku przebywał nasz walczak.

Dimitar Berbatow – nie można napisać nic dobrego o jego występie. Dlaczego w sytuacji, gdy drużyna się spieszy i próbuje zdobyć decydującą bramkę nasz jedyny wysoki napastnik nie czeka w polu karnym na długie piłki, żeby je zgrać do partnerów ? Tak też można wygrywać mecze. Bułgar miota się obok gry i nie ma z niego zbyt wiele pożytku. Teraz zbyt często wraca się by pomóc kolegom. Sir Alex musi w końcu pomóc mu w znalezieniu złotego środka.

Wayne Rooney – to nie był jego dzień. Grał przyzwoicie, ale brakowało stwarzania sobie okazji strzeleckich. W drugiej części za bardzo zaczął żyć wszystkim co się dzieje poza grą i słusznie Ferguson wolał zdjąć go z boiska zamiast ryzykować czerwoną kartkę dla swojego najlepszego obecnie piłkarza. Niepotrzebna „walka” z kibicami Evertonu. Nie lepiej jak Gary ? Wygrać mecz a potem całować herb drużyny ?

Anderson – po wejściu starał się rozruszać kolegów kilkoma podaniami. Sam również szukał swojej szansy w polu karnym. Zabrakło trochę dokładności i w pewnym momencie zniknął z pola widzenia…

Nani – nasz rycerz bez głowy jak zawsze bez…głowy. Znowu zero myślenia, i byle do przodu. Niepotrzebne straty. Lubimy go ale zaczynamy się zastanawiać nad miejscem Naniego w drużynie ? Czy za rok zaczniemy szukać skrzydłowego? Masz chłopie mało czasu na zrozumienie swojej roli w drużynie. Technicznie jest świetny, strzela dobrze, drybluje też, rożne już wykonuje gorzej, zmysł taktyczny….. bez komentarza. Może to wpływ Ricardo Quaresmy?

Tevez – wcielenie determinacji, wszedł niestety na boisko gdy koledzy chyba już nie myśleli o grze na poważnie.

Błędy sędziowskie

Chyba nie zasłużona kartka dla Rooneya ale nie zwalajmy winy na sędziego za marny występ naszych zawodników.

Uwagi do taktyki.

Znowu tracimy punkty w drugiej połowie spotkania. Co się dzieje w szatni? Zawodnicy wychodzą na drugą część meczu albo źle ustawieni (Liverpool) albo tak jak wczoraj zdekoncentrowani. Gdy tracą bramkę jest już za późno na suszarkę. Wygląda na to, że najgorszym scenariuszem dla United jest schodzenie do szatni przy korzystnym rezultacie i po dobrej grze. Wtedy jest rozprężenie. W międzyczasie przeciwnik szuka recepty na naszą grę i często wychodzi na druga połowę z zupełnie innym pomysłem na grę niż w pierwszej a my mamy kłopot z szybką zmianą stylu gry. Chyba sztab reaguje na to zbyt wolno.

Sonda

Galeria z meczu

Everton,

Od razu, żebyśmy nie popadli w samozachwyt. Doping był nawet niezły ale około 85 minuty cześć kibiców zaczęła opuszczać OT. Tak widać trudno wytrzymać na naszym stadionie z naszymi zawodnikami. Co za ….

Taktyka

Mecz z tych, które United musi wygrywać. Beniaminek, mecz na OT łatwiej raczej nie będzie. Dla WBA nie mogło to być łatwe spotkanie, od początku widać było, że szczytem marzeń będzie wywiezienie punktu z OT. Przeciwnik rzadko atakował, za to w obronie grał bardzo zdyscyplinowanie i po pierwszej połowie wynikł brzmiał 0:0. Tego dnia piłkarze Manchesteru, wyglądali na wyjątkowo pewnych siebie (nawet Roo po niesłusznie nie uznanej bramce był wyjątkowo spokojny), mimo że wynik po pierwszej połowie był rozczarowujący a Ja sam przygotowywałem się na nerwowe oblężeni bramki WBA w drugiej części spotkania, piłkarze schodząc do szatni nie wyglądali na zdenerwowanych.

Rysujący komiksy mogliby nad ich głowami narysować dymek i napisać „spokojnie, wszystko pod kontrolą”. I rzeczywiście druga połowa to świetna postawa naszych ulubieńców, cztery bramki zdobyte bez większego wysiłku, co ważne każda autorstwa innego gracza. To świadczy o mnogości rozwiązań ofensywnych United. Gra wyglądała na ospałą ale to tylko świadczy o klasie naszego zespołu, że bez większego wysiłku pokonuje takich rywali. Jedyne co psuło obraz całości, było wyjątkowo mało kreatywna gra środkowych pomocników, brak Andersona, Carricka czy Scholesa był aż za bardzo widoczny. Giggs rozegrał wyjątkowo słaby mecz. Fletcher ze swoich, głównie defensywnych zadań, jak zawsze wywiązał się znakomicie. Ładnie to ujął jeden z komentatorów nazywając Szkota ” invisible hero „.

Oceny piłkarzy, wywiązanie się z zadań

Van der Sar – trudno było oczekiwać, że w sobotnie późne popołudnie będzie miał dużo pracy. Rywal nie potrafił stworzyć sobie okazji strzeleckich. Dwie, może trzy interwencje obrazują przebieg spotkania.

Rafael – dostał szansę od Fergusona wygryzając ze składu Browna oraz Neville’a. I niestety nie zaprezentował niczego szczególnego. Po kilku świetnych występach na pewno apetyty kibiców sięgały kolejnego spotkania, w którym Brazylijczyk będzie szarżował na prawej stronie. Niestety zbyt często zapominał o obronie i w konsekwencji środkowi defensorzy musieli schodzić do boku, żeby asekurować da Silvę. O ile ze słabszymi przeciwnikami, w dodatku grającymi defensywnie jest to dopuszczalne, to z mocnymi rywalami wolimy oglądać dużo lepszego Wesa. I tak pewnie będzie w tym sezonie, Rafael będzie dostawał szanse w meczach ze słabszymi rywalami, starsi koledzy z tymi z górnej półki.

Ferdinand – po takim spotkaniu niewiele można napisać. Bardzo spokojnie kierował całym blokiem defensywnym.

Vidic – podobnie jak Rio wygrywał większość pojedynków główkowych, eliminując z gry napastników rywala. Generalnie im krócej piszemy o obrońcach tym lepszy występ to oznacza ;)

Evra – martwi kontuzja ścięgna podkolanowego, przez którą musiał wcześniej opuścić plac gry. Do tego momentu zdołał kilka razy ofensywnie zagrać na swoim na skrzydle.

Ronaldo – bardzo aktywny. Widać było, że gra wreszcie mu się całkiem nieźle układała. Często zmieniał swoje pozycje na boisku. Bramką przypieczętował dobry występ. Co warte podkreślenia, bo kibice United ulegają ostatnio na całej linii obcej propagandzie – Ronaldo podobnie jak w poprzednim meczu, zagrał bardzo dobrze w defensywie, gdy tracił piłkę to wracał i walczył. Może to ta nowa fryzura?

Fletcher - szczególnie w pierwszej połowie jeden z najlepszych na boisku. Zdecydowanie lepiej od Giggsa, starał się brać odpowiedzialność za grę. Właściwie nie było potrzeby posiadania defensywnego pomocnika, więc obaj środkowi mogli się skupić na rozegraniu. Zdaniem Michala, ten chłopak póki co jest naszym najlepszym środkowym pomocnikiem w tym sezonie i jednym z najlepszych graczy całego zespołu. Bardzo dobry występ.

Giggs – raził niedokładnością. W miarę trwania spotkania spisywał się troszkę lepiej, jednakże tego występu Walijczyk raczej nie zapisze do udanych. Widywaliśmy go w lepszej formie. Tym bardziej jest to zły sygnał, że Fletcher ciężko pracując w odbiorze piłki, właściwie pozwalał Giggsowi na dowolną grę w ataku. Nie wiem ile razy podawał piłkę we wczorajszym meczu ale chyba byłaby to marna liczba jak na środkowego pomocnika.

Park – nabiegał się tradycyjnie. Nic wielkiego do gry nie wniósł. Takie spotkania, gdy zespół prowadzi grę nie są jego żywiołem. Park to wielki pracuś i gra defensywna to jego żywioł. Podobny przypadek jak z Rafaelem, na słabszego przeciwnika, szczególnie na OT wolelibyśmy Naniego. Zespół z górnej półki z dobrymi skrzydłowymi = Park.

Berbatow – dołożył księciunio nóżkę (autor – sebos) i wpadło. Ale czy czasem nie tego nam tak brakowało ? Czy do naszego przekombinowanego stylu gry, tysiąca podań w polu karnym, wiecznego szukania lepiej ustawionego kolegi, idealnym uzupełnieniem nie jest gracz, który czasem po prostu dołoży „nóżkę” czy „główkę”? Przecież to nie konkurs na najpiękniejszą bramkę. Kompletne przeciwieństwo Rooneya w tym meczu a Teveza jeśli chodzi o styl gry. Przez całą pierwszą połowę zupełnie niewidoczny. Czasem się wrócił po piłkę, ale nie jest to jeszcze to co od niego oczekujemy. Wg nas powinien dawać więcej z siebie w takich spotkaniach. Choć jednocześnie ta „niewidoczność” jest jego groźną bronią, przeciwnik na chwilę odpuszcza krycie i katastrofa gotowa.

Rooney – ciężko w ogóle podnosić dyskusję na temat piłkarza spotkania. Wayne w kolejnym meczu potwierdza fantastyczną formę. Bramka, dwie asysty, nawet przy nieuznanym golu zachował się dojrzale. Jeszcze rok-dwa lata temu, moglibyśmy po takiej sytuacji obstawiać czy kartkę dostanie za awanturę z sędzią czy zaraz wyładuje złość na przeciwniku. Idzie mu wszystko, a do tego jak zwykle nie zapominał o harowaniu na całej długości boiska. A bramka, którą zdobył potwierdza te zmiany, które chcieliśmy zobaczyć. Roo w polu karnym mógł dograć do Berbatova lub wchodzącego za nim Ronaldo ale zagrał samolubnie… To jest to! Czy ktoś w Europie jest obecnie w lepszej dyspozycji ?

O’Shea – Ustawienie rywala pozwalało na odważniejszą grę Johna, ale nie zawsze w defensywie był tam gdzie powinien. Zaczynami mieć wrażenie, że John coraz bardziej odstaje umiejętnościami od reszty kolegów. Miejmy nadzieje, że to tylko brak ogrania.

Neville – jedno lepsze wejście. Trudno dziś go ocenić.

Nani – mimo krótkiego występu zdołał zaliczyć asystę i zdobyć bramkę. Kilka dobrych wejść. Na plus.

Błędy sędziowskie

Czemu sędzia nie uznał bramki Rooneya? Tego nie wiemy. Na szczęście nie zaważyła ona o losach spotkania. Czekamy na wsparcie kamer. Podobały nam się decyzje pozwalające na zachowanie płynności gry. Wiele przywilejów korzyści, bez aptekarskiej dokładności. Gdyby nie ta jedna decyzja – pokazowy przykład roli sędziego w meczu, pomagającego tworzyć widowisko. W przeciwieństwie do tego zgredka sędziującego na SB.

Uwagi do taktyki.

Krótko – brak kreatywności w środku pola.

Galeria z meczu

Wywiady

Powyższe wypowiedzi pochodzą z serwisu BBC

Sonda z przymrużeniem oka

Premier League, Premiership, Wayne Rooney, West Bromwich Albion,

Taktyka

Progres taktyki i formy jest widoczny gołym okiem. W meczu na Ewood Park, zobaczyliśmy bardzo dobrą grę naszych podopiecznych. Maszyna zwana United, wprawiana w ruch przez mistrza Fergusona w końcu pracuje dobrze. Miejmy nadzieje, że to początek długiego i dobrego okresu. Manchester od pierwszych minut kontrolował grę, bardzo rozważnie szukając miejsca do ataku.

Nasi ulubieńcy prezentowali dużą dojrzałość taktyczną, próbowali dobrać się do przeciwnika wszystkimi metodami. Było to szczególnie widoczne na początku spotkania. Najpierw szły akcje prawą stroną, potem lewą w końcu środkiem. Zależnie od sytuacji graliśmy krótkimi lub długimi podaniami. Wszystko po to by znaleźć słaby punkt przeciwnika. Nie było tym razem tradycyjnego walenia głową w mur, przesadnego kombinowania i dziesiątek podań na połowie przeciwnika.

United grało tak jak walczy dobre wojsko, omija punkty oporu i pędzi do przodu. Taka gra może się tylko podobać. Po drugiej bramce, tempo wyraźnie zwolniło ale to United wciąż kontrolowało grę i utrzymywało się przy piłce. Z pewnością dość defensywna postawa przeciwnika powodowała, że United panowało w środku pola. W dodatku w ustawieniu B’Burn 4-4-1-1, tylko Santa Cruz był nominalnym napastnikiem. Dzięki temu obrońcy mogli poświęcić znacznie mniej energii na pilnowanie napastnika. Praktycznie w każdej akcji ofensywnej, obrońcy United przesuwali się w prawo i grali trójką w obronie, czwarty obrońca (najczęściej Wes) natychmiast ruszał do ataku. To też novum, w końcu United nauczyło się asekurować wyjścia bocznych obrońców do przodu.

Mecz niby wyjazdowy a na obcym terenie królowali kibice United, cały mecz zagrzewając naszych zawodników do boju.

Oceny piłkarzy, wywiązanie się z zadań

Edwin van der Sar – do większego wysiłku zmuszony zaledwie dwukrotnie. Przez cały mecz bardzo skoncentrowany. W 15 minucie spotkania uratował zespół fantastycznie broniąc strzał Derbyshire’a. A za faktycznie podsumowanie gry obrońców niech wystarczą dwa celne strzały oddane przez Blackburn w całym meczu.

Wes Brown – rzadko o Brownie możemy powiedzieć, że był jedną z wyróżniających się postaci na boisku. Nie wiemy dlaczego uwielbieniem kibiców cieszą się tylko Neville (słaby w ofensywie) i Silva (słaby w defensywie). Brown, który łączy bardzo dobrze wszystkie te cechy jest uważany za słaby punkt zespołu…dlaczego ? Nie wiemy. Mecz rozpoczął bardzo ofensywnie, z Rooneyem na prawej stronie rozegrali kilka ładnych piłek. Później zabłysnął skutecznością w polu karnym rywala, zdobywając niezwykle ważną bramkę. Zresztą to nie był jedyny raz, gdy piłka „szukała” go przy stałych fragmentach gry. Również przy drugim golu miał swój udział inicjując akcję do Ronaldo. Bardzo udany występ, w obronie bezbłędny. Wielokrotnie znakomicie włączał się do akcji ofensywnych. Widać, że konkurencja na prawej stronie przynosi efekty. W opinii Kuli – gracz meczu.

Rio Ferdinand – jeśli przymkniemy oko na dwie sytuację, kiedy nie upilnował rywala to uzyskamy bardzo dobry występ. Wiele wygranych pojedynków główkowych, wyłączył z gry Santa Cruza. On poniżej pewnego poziomu po prostu nigdy nie schodzi. Teraz ewidentnie w Rio wstąpiła nowa energia znowu rządzi i dzieli w defensywie.

Nemanja Vidic – w końcu Nemanja jakiego chcemy widzieć. Nieustępliwy, twardy, rywal ma czuć przed nim respekt. Już na początku meczu miał okazję do strzelenia bramki, ale zabrakło szybszego dostawienia nogi. Tylko jeden błąd w kryciu, po którym piłkarz Blackburn znalazł się sam na sam przed Van der Sarem. Ale też jedno wybicie piłki w 14 minucie gdy uratował nas od straty bramki. Chwilę potem na trybunach rozległo się „Nemanja …He comes from Serbia…”

Patrice Evra – szczególnie w pierwszej połowie sporo gry na połowie rywala i kombinacji z Ronaldo lub Giggsem. Sam występ dzisiaj przeciętny. Boisko było potwornie ciężkie do gry, sam Francuz odczuł kilka starć i wcześniej został zastąpiony przez O’Shea. Dziś Evra nie musiał zachwycać grą w ataku, w tej roli świetnie odnalazł się Brown.

Cristiano Ronaldo – starał się grać dla zespołu co zaowocowało asystą. Wróci poobijany do Manchesteru, bo co rusz leżał na murawie. Miał swoje okazje do zdobycia bramki, mógł kilka razy lepiej się zachować, ale gdy na boisku tworzą się kałuże to nawet najlepsza technika nie pomoże. Nie do końca może być zadowolony z tego co pokazał w Blackburn. Ale jest też widoczna zmiana stylu gry, coraz mniej strzałów – coraz więcej podań do lepiej ustawionych kolegów.

Anderson – przeciętny występ Brazylijczyka. Środek pola nie był zbyt kreatywny. Wydawało się nam, że to Anderson ma rozgrywać a Darren grać w destrukcji a było na odwrót. Na pewno miały na to wpływ wydarzenia na boisku, bo jednak zespół United kontrolował grę i po zdobyciu bramki starał się przede wszystkim utrzymywać przy piłce.

Darren Fletcher – wykonał solidną robotę. Sporo się nabiegał, nie pozwolił, aby rywale mieli cokolwiek do powiedzenia w jego strefie boiska. Dużo zdrowia włożonego przez Szkota w ten występ.

Ryan Giggs – po raz kolejny wystawiony w środku pola. Tym razem troszkę słabiej, nie był aż tak kreatywny. Niewiele zabrakło, a zdobył by piękną bramkę.

Wayne Rooney – obok Browna jeden z kandydatów na piłkarza meczu. Piękna bramka tylko potwierdziła, że Wayne już wrócił do formy strzeleckiej. Ale na Ewood Park zaimponował również braniem odpowiedzialności za grę. Wszędzie było go pełno i z taką grą nie ma mowy o sadzaniu Rooneya na ławce. Mógł się pokusić o hat-tricka, ale zabrakło w dwóch dobrych okazjach skuteczności. Świetny występ.

Dimitar Berbatow – jak na najbardziej wysuniętego napastnika zbyt często cofał się do drugiej linii. Różne tego były efekty. Od niedokładności do milimetrowych prostopadłych podań nad którymi można się tylko zachwycać. Pod koniec spotkania powinien bardziej zdecydowanie ruszyć do piłki i po ograniu bramkarza znaleźć się sam przed pustą bramką. Jeszcze potrzebuje troszkę czasu na zgranie się z partnerami. W grze Bułgara zaskakuje oszczędność, często wygląda na „ospałego” by chwilę później dograć kapitalną piłkę do kolegi, taką jak w 20 minucie do Fletchera.

Carlos Tevez – tradycyjnie z impetem wszedł w spotkanie, ale brakowało przede wszystkim dokładności na śliskiej murawie. Centymetry dzieliły go od bramki, gdy po podaniu Ronaldo wbiegając w pole karne uderzył w słupek.

John O’Shea – wykonał swoje zadanie. Szykowany do roli zmiennika Evry.

Ji Sung Park – podobnie jak Irlandczyk nie miał zbyt wiele czasu na zaprezentowanie swoich umiejętności. Wszedł, by dać odpocząć koledze z zespołu. A i mecz nie był takim w którym mógł zaprezentować swoją kapitalną grę defensywną.

Błędy sędziowskie

Właściwie cała dyskusja toczy się wokół tego czy Nemanja faulował przy pierwszej bramce.

Sebos uważa, że jest to bardzo trudna sytuacja do oceny. Nie ulega jednak wątpliwości, ze bramkarz został odepchnięty i uderzony przez Vidica, a całe zdarzenie miało miejsce w polu bramkowym. Piłkarz United zdecydowanie przeszkodził golkiperowi Blackburn w wyskoku do piłki. W tej strefie bramkarz ma specjalne prawa i powinien być odgwizdany faul.

Ja uważam inaczej. Jak to mam w zwyczaju sięgnąłem do „The F.A. Laws of Game”. Tam możemy przeczytać, że faulem w takim przypadku jest „active impending”. Pozostawia to oczywiście wiele wolnego pola do interpretacji. Ale moim zdaniem popychanego i przewracającego się tyłem na bramkarza (co ważne Vidic, ani razu nie spojrzał się gdzie „zmierza”) nie można zakwalifikować do aktywnego przeszkadzania bramkarzowi.

Uwagi do taktyki.

Uwag brak, taktycznie było świetnie. Tak grające United chcemy oglądać.

Galeria z meczu

Blackburn Rovers,

Tekst powstał, tradycyjnie już na podstawie przemyśleń i dyskusji, w której udział wzięli sebos_krk, michal85 oraz Kula. Na kolejną część zapraszamy po meczu z Bolton Wanderers.

Taktyka

United zagrało formacją 4-4-2 przynajmniej na papierze. Skrzydłowi często wymieniali się pozycjami z napastnikami. Czasem nawet nominalny napastnik Danny schodził na prawe skrzydło. Cóż można więcej napisać, bardzo dobra postawa dwójki środkowych pomocników to podstawa na której można budować dobrą grę reszty zespołu. Po raz pierwszy w tym sezonie zobaczyliśmy udane połączenie spokoju i gry defensywnej (Possebon) oraz szybkości i kreatywności ( Anderson). Do tej pory oglądaliśmy albo czarną dziurę (Liverpool) lub narzekaliśmy na stagnację (Chelsea). Środek pola w końcu wyglądał jak dobrze naoliwiona maszyna.

To nie przypadek, że United w tym meczu strzeliło więcej bramek niż w całym dotychczas trwającym sezonie. Szybkość, widowiskowość i widoczna u piłkarzy radość gry też nie były zasługą przypadku. Zwróćcie również uwagę, że pomimo posiadania „ultraskrzydłowych” większość akcji szła środkiem pola bez wykorzystania skrzydeł. A potem znów będziemy musieli oglądać Scholesa bez formy i zastanawiać się co poszło źle. Przeciwnik nie był znów najsłabszy, choć ma w tym sezonie ogromnego pecha. Pamiętacie tamten sezon, gdy United w pół rezerwowym składzie, który budził dreszczyk obawy, zdemolowało na OT Arsenal 4:0, powtórka z rozrywki? Naprawdę dobry występ naszych ulubieńców. Przeciwnik grający 4-5-1 przechodzącym momentami w 4-3-3 praktycznie nie był w stanie nic pokazać.

Oceny piłkarzy, wywiązanie się z zadań

Ben Amos – nie przestraszył się doświadczonych rywali i nie można mu nic zarzucić. Dobry występ, pewne interwencje. Czy przypadkiem nie najlepszy w tym sezonie występ bramkarza w United ?

Rafael – dzielnie sobie radził z rywalami po swojej stronie. Nie można mu nic zarzucić, za to chwalić jest za co. W ofensywie tradycyjnie bardzo groźny, a akcja z 41 minuty, gdzie przebiegł z piłką całe boisko i jeszcze odegrał piętą w polu karnym gości do Ronaldo – palce lizać. Michal85 dorzucił szczyptę goryczy – jego zdaniem, Rafael był wyjątkowo łatwo ogrywany przez rywali. I założymy się, że niewielu z Was zauważyło jak często Wes Brown musiał interweniować z boku boiska zostawiając Vidica samego. W ataku fajnie w obronie już nie.

Wes Brown – na początku raz ograny przez Alvesa, później podobnie jak Nemanja bardzo pewny w swoich interwencjach. Może się powtarzamy ale naszym zdaniem przy obecnej formie miejsce dla Wes’a jest w podstawowej jedenastce a Gary powinien pracować nad formą w takich właśnie spotkaniach.

Nemanja Vidic – Występ byłby perfekcyjny, ale jednak to po jego za krótkim wybiciu głową przed pole karne Boro zdobyło gola. Choć jak Wam to poniżej udowodnimy błąd, który doprowadził do całej sytuacji zrobił ktoś inny. W zeszłym sezonie Serb był nie do przejścia, czekamy na powrót takiej formy, choć poprzeczkę ustawił sobie na niebotycznym poziomie. Dużo musiał się napracować by naprawiać błędy…O’Shea

John O’Shea – według goal.com najlepszy na boisku, naszym zdaniem nie. O ile w ofensywnie grał bardzo dobrze to w obronie często zapominał o swojej roli. Potrzebuje ogrania.

Sygnał ostrzegawczy, John zostawia bez krycia zawodnika Boro, na szczęście piłka do niego nie dotarła.

Kolejna sytuacja. John zamiast pilnować lewej strony znajduje się w jakimś dziwnym miejscu i nie do końca wiadomo co tam robi. Vidic musi sprintem doganiać zostawionego bez krycia obrońcę. Chwilę później w polu karnym ma miejsce wymiana uprzejmości między obrońcami.

Nani – kolejny, który wykorzystał fatalną postawę obrony rywala, zdobywając bramkę. Miał tych okazji więcej, ale zabrakło jakości przy uderzeniach z dystansu. Sporo niecelnych podań. Czasem sprawia wrażenie jakby nie kontrolował swojego miejsca na boisku, nie wraca się i nie wspomaga kolegów kiedy trzeba. Zresztą z tym samym problemem boryka się Anderson. Choć u tego ostatniego widoczna jest znacząca poprawa.

Anderson – jeden z lepszych na boisku, do momentu zdobycia pierwszej bramki przez United był to występ wręcz popisowy. Mijał rywali jak tyczki, napędzał większość akcji. Później troszkę mniej widoczny, aż do końcowych minut spotkania, gdzie znów zaczął się bardziej przykładać. Ale takiego Brazylijczyka chcemy oglądać. Naszym zdaniem bardzo dobra gra w ofensywie naszego pomocnika musi mieć oparcie w kapitalnym opanowaniu środka pola przez drugiego środkowego napastnika. Gdy Anderson wyprowadza szybki i ryzykowany atak, w którym bierze udział właściwie cała ofensywna część drużyny, drugi pomocnik musi już być przygotowany na to, że przeciwnik po chwili wróci z kontrą, ewentualnie musi czyhać na wybite przez przeciwnika piłki. Dzięki temu drużyna nie musi się męczyć z ponownym konstruowaniem ataku. Do tej pory myśleliśmy, że mamy tylko dwóch takich zawodników – Carrick’a i Hargreaves’a. Wczoraj objawił się nam :

Rodrigo Possebon – w pierwszej połowie pokazał się z bardzo dobrej strony. Rozważnie, spokojnie i efektownie rozgrywał piłkę. We właściwych momentach uspokajał grę, czekał aż drużyna się ustawi i inicjował akcje. Podchodził zarówno do obrońców gdy ci mieli piłkę jak również wychodził do przodu gdy drużyna atakowała. Mnóstwo przechwytów, walki w środku pola. Zdaniem Kuli najlepszy zawodnik na boisku, miałem momentami wrażenie, że ten chłopak gra na jakimś „bullet-time”, trzech przeciwników przed nim, własnych kolegów na pozycjach brak, strata piłki = kontra, a Rodrigo na granicy ryzyka robił swoje. Fenomenalny talent, gdyby on grał z Chelsea…

Ryan Giggs – występ Walijczyka na pewno ucieszył wielu fanów United. Od początku bardzo aktywny, chyba najbardziej mu zależało udowodnić kibicom, że jeszcze nie powiedział ostatniego słowa. Ustawiony w środku pola lub przechodzący do ataku, imponował świeżością. Duża wymienność pozycji. Wreszcie, szczególnie w końcówce bawił się grą. No i najpierw asysta, potem ładna bramka i jeszcze ta fenomenalna akcja gdy defensor Boro wybijał piłkę z linii bramkowej. Czyżby pierwszy z naszej trójki weteranów odzyskał formę i chęć gry. Zawodnik meczu zdaniem sebosa. Trudno się z tym nie zgodzić. Ryan is back.

Cristiano Ronaldo – grał na pół gwizdka, a mimo tego znalazł się w odpowiednim miejscu i strzelił bramkę. W swoim stylu pociągnął może ze dwie akcje. Następnym razem może więcej pokaże. Kontuzja zrobiła niestety swoje.

Danny Welbeck – sylwetką oraz sposobem gry do złudzenia przypomina Louisa Sahę. W przynajmniej w dwóch sytuacjach powinien zdobyć bramkę. Zabrakło zimnej krwi, ale widać potencjał u tego piłkarza. Na plus

Carlos Tevez – po wejściu wprowadził dużo ożywienia. Kilka razy sam pociągnął do przodu. Tym razem jednak nie udało się nic ustrzelić. Celownik znowu zepsuty. Nie można by tak trochę lżej a celniej ?

Darron Gibson – trzy niecelne strzały po wejściu na boisko. Ale z każdym kolejnym zbliżał się do bramki. Trzeci strzał chybił o włos. To też ewenement, który z pomocników ostatnio oddał sprzed pola karnego tyle piekielnie mocnych strzałów ? Nie przypominamy sobie a na to przecież zawsze narzeka Sir Alex.

Manucho – starał się, walczył. Z postury i gry bardzo przypomina jednego kanoniera.

Błędy sędziowskie

Bez uwag, bo cóż więcej mógł zrobić sędzia po faulu na Possebonie. Nie wiem czy wiecie ale Pogatez gra w Anglii między innymi dlatego, iż w lidze rosyjskiej otrzymał pół roczny zakaz gry za brutalny faul na przeciwniku (złamana noga). To tyle jeśli chodzi o „rispekt”, którego ładnymi napisami osiągnąć się nie da. Zastanawiająca jest również korelacja tego zdarzenia z niedawnymi wypowiedziami szefa UEFA. Wyobraźmy sobie, że kartki czerwonej by nie było, powtórki z kamer brak, co na to miś Platini …. to jest „radość gry”.

Uwagi do taktyki, statystyki

Uwag nie mamy, zastanawiamy się tylko co United pokaże w meczu ze słabym Boltonem. Nasza młodzież pokazała co potrafi, pora na resztę zespołu.

Chcieliśmy Wam na przykładzie bramki dla Boro pokazać co może spowodować teoretycznie niewielki błąd w obronie. I że niekoniecznie winnym jest ten zawodnik, który był najbliżej strzelającego.

Pierwsza faza akcji to słaby liczebnie atak Boro. Vidic podchodzi pod wbiegającego napastnika. Jednak za jego plecami zostaje nieasekurowany zawodnik. To chyba błąd Wes’a, gdyby się przesunął mógł być spalony, mógł też pomóc Serbowi.

Asekuracją w końcu zajął się lewy obrońca O’Shea przez co zostawił nie pilnowanego skrzydłowego. Dziurę w lewej obronie musi łatać Anderson.

Co powoduje rozbicie linii pomocy. Andersona brakuje na jego nominalnej pozycji. Z tego miejsca Boro strzela bramkę na 1:1.

Galeria z meczu

Carling Cup, Middlesbrough,