Widać istnieją ludzie, którzy gotowi są może nie tyle ugryźć rękę, która niejeden raz wyciągała z tarapatów przede wszystkim pozaboiskowych, co ściągnąć z niej złoty zegarek. Z uwagi na minione sukcesy imć Ravela, całkiem możliwe jest zaistnienie powyższej metafory w postaci faktu dokonanego.

Ale do rzeczy. W d…ogłębnym poważaniu mam to, jak sporym potencjalnie talentem jest Morrison, tak jak on ma fakt ubierania koszulki najczcigodniejszego klubu na świecie. Gość nie zrobił nic, co usprawiedliwiałoby jakiekolwiek ostrzejsze sprzeczki odnośnie kontraktu zaoferowanego przez klub. Odrzucenie drugiej propozycji zarządu (o czym wiemy już oficjalnie) to przesada – stawiać twarde warunki można po osiągnięciu tego, co Groszek, moralne prawo szantażu miałby obecnie co najwyżej Giggs, chociaż to z kolei byłoby smutne, podczas gdy w przypadku Morrisona jest najzwyczajniej irytujące.

Only top I would wear for a mess about is Barca our united :D* – widać więzienny pasiak nie zalicza się do kategorii top. Chce iść? Niech idzie. O zainteresowaniu Barcelony na razie nie słyszałem, zresztą nie wiem, czy Ravel kiedykolwiek był w teatrze, więc miałby sporo do nadrobienia już na dzień dobry. Newcastle go chciało, ale myśmy tego nie chcieli. Mówi, a raczej pisze się o City – już jednego geniusza tam wysłaliśmy, wiele nam w końcowym rozrachunku nie zaszkodził, a syf z szatni The Citizens ciągnie się aż do Argentyny. Nie będzie źle.

Nikt nie jest większy od United. Szczególnie niewdzięczny gówniarz z rozbujałym ego.

Idź i zamknij drzwi za sobą.

*Pisownia oryginalna

Ravel Morrison,

Gdy Holendra nie stało

David De Gea przyszedł do United za spore pieniądze, szczególnie w porównaniu z ok. sześciokrotnie mniej wartym Andersem Lindegaardem. Nie trzeba być jasnowidzem, by dojść do tego, który z golkiperów w takiej sytuacji już od startu stoi wyżej w hierarchii. I w sumie nic dziwnego – z zachwytu nad Hiszpanem, a właściwie nad jego talentem, piał niemal cały piłkarski świat, podczas gdy Duńczyka nie wspierał nawet wielki rodak, rzeczony Peter Bolesław. Zresztą przy pomyślnych wiatrach 20-latek może zapewnić spokój między słupkami United na nawet 20 lat.

Ale rzeczywistość kopnęła świat marzeń w Gluteus Maximus już w pierwszym oficjalnym meczu, lecz sytuację uratowali koledzy z pola podobnie jak w dwóch z trzech następujących spotkaniach. Jasnym stało się, że młodzieniaszek wychowany w słonecznej Hiszpanii, musi przystosować się do realiów ligi angielskiej. Realiów, w których piłkarze nie pierdolą się twardo walczą w polu karnym przeciwnika, a bramkarz bez porządnej gry na przedpolu nie istnieje. Dobra, jakoś to będzie, trzeba przetrwać pewien okres, ceną ogrywania się naszej przyszłości będzie parę wpadek. Podejście oczywiście jak najbardziej logiczne.

Łopata w ruch

Koncepcję oczekiwania na bliżej nieokreślony w czasie moment, kiedy o Davidzie będzie można będzie z czystym sercem powiedzieć Jest pewnym punktem zespołu ze stoickim spokojem podkopywał Anders Lindegaard. Konsekwentnie wykorzystywał dawane mu przez Sir Alexa szanse, wpierw w rozgrywkach mniej ważnych (vide: Liga Mistrzów), a następnie także w Premier League. Nie minęło kilka miesięcy, a efekty pracy organicznej Andrzeja pozna nawet ślepy, gdy wpadnie do wydrążonego przezeń dołu.

Co o świadczy o zacnych rozmiarach dołu? Długością niech będzie górowanie nad De Geą w najważniejszych aspektach bramkarskiego rzemiosła na Wyspach – Lindegaardowi nie straszne dośrodkowanie, rozpychanie się łokciami w tłoku niczym babuszki w pościgu za księdzem udzielającym Komunii, a także nie budząca zastrzeżeń gra nogami. Zresztą na linii też sobie porządnie radzi. Za szerokość przyjmijmy współpracę z obrońcami przeradzającą się, co niezwykle ważne, w przywoływanie także dużo bardziej doświadczonych defensorów do porządku, gdy sytuacja tego wymaga. Działa to też w drugą stronę – zdaje się, że Ferdinand i spółka pewniej czują się mając za plecami tak pewnego siebie i swoich racji człowieka niż w przypadku Davida. Najważniejsze jednak – głębokość – czyli skuteczność. Można wskazywać, iż Linda bronił ze statystycznie słabszymi rywalami niż Hiszpan, mimo to pięć czystych kont na pięć ligowych występów musi zrobić pozytywne wrażenie. Zwłaszcza, iż nie pamiętam, by Andrzejowi zdarzył się jakiś poważny moment zawahania tudzież klops innego rodzaju.

Czyż nie wynika z tego, że południowiec prawdopodobnie nie przeskoczy stworzonego na swojej drodze rowu, a wpadłszy do niego, złapie parę porządnych siniaków?

Decyzje, decyzje…

Jasne, że nie. Dawida nie w ciemię bito – zaopatrzył się w saperkę, którą stara się niwelować działania konkurenta. Sęk w tym, że w moim odczuciu, objętość dołu stale się zwiększa; gwałtowniej wtedy, gdy Hiszpan zrobi coś, czego należy żałować – jak w świeżo skopanym starciu z Blackburn Cucumbers Rovers.

Rzucając na chwilę metafory kopaczy – cóż zrobić powinien Sir Alex Ferguson przed kupą nadchodzących spotkań, każdy wie. Z tym, że różni fani, jak się okazuje, wiedzą różne rzeczy. Wydaje się, iż na chwilę obecną Stronnictwo Duńskie wśród kibicowskiej braci jest przy głosie, jakbym nie patrzył, sądzę, że słusznie. Na chwilę obecną w Premier League znajdujemy się w środku morderczej walki z hałaśliwymi sąsiadami o fotel lidera, więc każdy mecz cechuje gęstość porównywalna ze złotem. Zwłaszcza, że atak naszych najbliższych rywali w osobie chociażby Dębowego Bartka Demby Ba powinien spowodować podwójną mobilizację. Nie można ryzykować kolejnych klopsów i ogólnej niepewności z tyłu, dysponując w dodatku zdziesiątkowanym blokiem obronnym. Trzeba postawić na Lindegaarda.

Nie krzycz, HOP*

Zaraz, a kiedy nasza przyszłość ma się ogrywać? Spokojnie, będzie miał czas. Warto, żeby się przekonał, że w klubie klasy Manchesteru United nie ma nic pewnego i to przydatność dla drużyny występuje na boisku, nie kwota odstępnego. Nie muszę chyba tłumaczyć, że najzwyczajniej głupie z punktu widzenia szkoleniowego byłoby ustalenie nawet niepisanej, lecz zamrożonej hierarchii golkiperów. Tu nie ma jednostki wybitnej pokroju Van Der Sara, ba nie ma wybijającej się. Póki co, David De Gea nie pokazał u nas (nie wiem, jak w Hiszpanii, lecz, na nieszczęście dla Iberyjczyka, United występuje na innych szerokościach geograficznych) nic, co mogłoby dowodzić jego wyższości nad Andersem. A zatem nie znajduję na chwilę obecną żadnych solidnych podstaw pod uznawaniem Dawida za lepszego golkipera. Zakładając jednakowoż inne podejście bossa – może dojść do sytuacji, gdzie pewny swego numerouno mimowolnie nie będzie się przykładał jak należy, a jego zastępca odpuści walki również pewny dominacji kolegi z zespołu.

Już słyszę krzyki – trzeba dać Dawidowi pewność siebie, niechże gra regularnie!. Jakiż ma być tego koszt, zapytuję. Dotychczas wtopiliśmy przezeń (owymi osiągnięciami* obarczam rzecz jasna także ichmościów z pola) Champions League i przynajmniej punkt z Blackburn. Ile kolejnych upokorzeń trzeba będzie przełknąć przed końcem okresu przejściowego, którego terminu nie zna nikt? Wolę postawić na Lindę.

Młody jest! Ma czas na osiągnięcie poziomu światowego! Właśnie. Ma czas. A dopóki żyjemy w tych ciekawych czasach, lepiej nie kombinować, tylko stawiać na to, co obecnie jest lepsze. Nie widzę nic złego w wariancie odwrotnym do obecnego – niech De Gea łapie doświadczenie w meczach mniej ważnych, niech tam spokojnie dochodzi do światowego topu. A jak już doń dotrze, bez bólu zmieni Lindegaarda. W każdym razie – ma czas.

Nie można rotować, rywalizacja żle robi Dawidowi! No cóż, mi, wyimaginujcie sobie, źle robi wczesne wstawanie na zajęcia, ale nie oczekuję, że uczelnia specjalnie dla mnie zmieni rozkład zajęć. Należy zrozumieć, iż wygoda De Gei nie musi być jednoznaczne z dobrem Manchesteru United. Kto wie, czy takie doświadczenia z młodości nie zaprocentują w przyszłości? Poza tym – jeśli nie ma cojones i presja go zje – po prostu nie nadaje się do gry z Diabłem na piersi. W końcu – najwyraźniej Andersowi rotacja nie przeszkadza w notowaniu kolejnych dobrych występów. Da się? Da.

Szkot swoje wie

Ostrzegam, padnie stwierdzenie banalne: wszystko w rękach Fergusona. To Sir Alex kieruje koparką zdolną jednym pociągnięciem łyżki wyrównać teren mozolnie urozmaicany przez Andrzeja lub strącić Dawida do pogłębionego wyrobiska. Kwestią sporną pozostaje to, czy na ruchy drążków sterowniczych będą miały wpływ potrzeba chwili, dalekosiężne plany, upór jak w przypadku Bena Fostera, ego szkockiego szlachcica, jego znajomość wartości 18 mln funtów szterlingów czy coś, o czym my, zwykli śmiertelnicy pojęcia mieć nie możemy. Na dzień dzisiejszy za opcję jedynie słuszną uznaję Stronnictwo Duńskie, pozostawiając koncepcje Hiszpańskiej Unii Jedności na inne czasy.

A można było postawić na Tomka…

*HOP – Hiszpana Obrońca Płomienny
**Tak, osiągnięciem. Nie wyjść z grupy Benfiki, Bazylei i Otelulu nie jest tak łatwo.

Anders Lindegaard, bramkarze, David De Gea,

Do boju pasiaści Wikingowie

Świętego Judy Tadeusza zadręczać wprawdzie nie trzeba, albowiem sprawy beznadziejne nie są. Jednakowoż łatwo nie będzie – grające o czapkę gruszek z możliwością wymiany na pietruszkę Odense musi na angielskim gruncie dzielnie, a przede wszystkim skutecznie stawić czoła londyńskiemu Fulham. Będę zdruzgotany, jeśli nie awansujemy – oświadczył był defensor Wieśniaków John Arne Riise, z kolei trener Duńczyków zapowiada, jakby nawiązując do ekipy odpowiedzialnej za wczorajszą rocznicę – pomożemy! Szanse powodzenia planu urwania punktów podopiecznym Martina Jola rosną z uwagi na brak Bobbiego Zamory i Andiego Johnsona. Nadzieję pokładam w bloku defensywnym przyjezdnych, czyli kto wie, czy nie całej jutrzejszej jedenastki. Wyczyn ich prawdopodobnego autobusu zaparkowanego w bramce spełznie jednak na niczym, jeśli nasi nie zrobią swojego.

Ograć lidera – teraz to nie taka sztuka

A swoje to znaczy odprawić z kwitkiem gości z Holandii. Mają oni to do siebie, że awans do fazy pucharowej z miejsca pierwszego od dawna grzeje wnętrze ich kieszeni. Chęci wykorzystania tej sytuacji nie ukrywał na wieczornej konferencji prasowej (o której nieco niżej) trener Twente, który wprost stwierdził, iż dla nich tak naprawdę liczą się najbliższe batalie z PSV i Feyenoordem na ojczystej dla wielu jego podopiecznych ziemi. Zagrać mają rezerwowi, na bramce stanie człowiek mający w tym sezonie za sobą trzy (w tym dwa pucharowe) występy, zaś jako jego zastępca w zimny grudniowy wieczór ławkę grzać będzie Polak – 19-letni Filip Bednarek.

Zdobycie trzech punktów jest w zasięgu Wiślaków. Futboliści spod białej gwiazdy znaku winni jak w spotkaniu z Fulham wykorzystać drugi garnitur przyjezdnych i przy korzystnym obrocie spraw na Wyspach sprawić niespodziankę, o jakiej po dwóch początkowych kolejkach tej edycji Ligi Europy nie myślano. Oby pomogli kibice. Tańsze bilety (piszący ten tekst idzie na mecz za 20 złotych), odpowiednia atmosfera i propaganda szansy awansu mogą wieczorem zniwelować przykre doświadczenia krakowskich fanów z ostatnich tygodni i zmotywować do bycia z futbolistami w tym ważnym dla polskiego sportu momencie.

Yyy, ostatnio gdzieś TU było wejście…

Pamiętacie relację z konferencji prasowej i treningu Fulham? Doświadczony wizytą w pawilonie medialnym w październiku, udawałem eksperta przed redakcyjnym kolegą Mat.Ką i Adisem, znanym głównie użytkownikom naszego forum. Pewny siebie poprowadziłem ich do bramy od strony Błoni, by tam zorientować się, że szeroko otwartą ostatnim razem bramę solidnie zamknięto. Powrót do okolic kas biletowych dobrze skwitował Mateusz – przydałaby się opcja save jak w grze komputerowej. Okazało się, iż bardziej niż myślał na początku.

Zapytany ochroniarz wyjaśnił, że, owszem, wejście jest od strony południowej, ale trzeba obejść cały ogrodzony plac. Posłuchaliśmy jego sugestii i postanowiliśmy okrążyć stadion z drugiej strony. W zgodzie z zaktualizowanym planem minęliśmy halę oraz hotel Wisły, by trafić na pusty i ciemny parking. Tam uśmiech wywołała siatka ogrodzeniowa okalająca asfaltowy plac. Szczęściem znaleźliśmy używane chyba przejście, czyli fragment nadwyrężonego ogrodzenia, z którego chcąc nie chcąc musieliśmy skorzystać. Jeszcze tylko ten murek i jesteśmy na miejscu – to cytat z Adama. Zachodzę w głowę, jak chciał sforsować jego i korytarz za nim służący pojazdom bardzo słusznych rozmiarów do wjeżdżania pod poziom ziemi. Niestety, znalazłem inną drogę i nie dane było mi zobaczyć skoku w dal z miejsca dającego niewątpliwie kwalifikację do kadry olimpijskiej. Tak wygląda droga do konferencji prasowej poważnych, wedle słów pana Platiniego, rozgrywek zwanych Ligą Europy.

„No questions? Any? OK, thank you.”

Samą konferencję tak chyba wypada podsumować. Trwała ponad dwa razy krócej niźli analogiczne wydarzenie z Martinem Jolem w roli głównej – dziennikarze uwinęli się w niepełne dziesięć minut. Co Adriansee dyplomatycznie skomentował mus gry w środę (Teoretycznie to źle, ale młodzi się przygotują.) i zwolnienie trenera Maskaanta (W Holandii ludzie się dziwią, że zwolniono trenera młodego i perspektywicznego.) oraz krótko odpowiedział na pytanie o wystraszonych holenderskich kibiców, którzy odpuścili wyjazd do Królewskiego Miasta („Nie wyjechali.”). Po czym, wraz ze swoim zawodnikiem, zdziwiony brakiem większego zainteresowania mediów opuścił salę.

Sesja zdjęciowa zwana dla niepoznaki treningiem otwartym niezbyt różniła się od tej w wykonaniu Fulham FC. Zainicjowana przebieżką dookoła skończyła się dreptaniem w najodleglejszej dla fotoreporterów części boiska. W tym momencie wykazał się Adis, który strzelił parę fotek Holendrom i uchwycił w gąszczu średnio znanych ogółowi kibiców piłkarzy polskiego golkipera – to ów jegomość na zdjęciu w dolnym prawym rogu wskazującym na ciemne od paru godzin niebo.

Fajnie by było śledzić wiosną poczynania dwóch polskich drużyn w europejskim pucharze. Fajniej, gdyby nie odgrywały roli kelnerów. Najfajniej, gdyby udało się powalczyć z przedstawicielem Premier League. Gdyby okazał się nim Manchester United nie byłoby fajnie – to słowo za mało oddaje mój stosunek do takiego wydarzenia. Wówczas niejeden redaktor Redloga mógłby zrobić coś, nazwijmy to bardzo niestandardowego, w obecności Diabłów i samego sir Alexa.

Liga Europejska, Twente Enschede, Wisła Kraków,

Na szczęście działacze nie próżnują i w miejsce Andersona szybko znaleźli nowego piłkarza, którego prawdopodobnie zaprezentują w najbliższych dniach. Z twarzy ów tajemniczy piłkarz nawet przypomina Ando, oby nieco lepiej grał w piłkę. Oto on:

Jeśli macie pomysły, kim jest ów zawodnik, piszcie w komentarzach. Jeśli ktoś wie, gdzie się podział Anderson, również prosimy o cynk…

Anderson,

From your balls: NO!

Meczu nie widziałem, byłem na koncercie. Za to w trakcie powrotu do miejsca obecnego zamieszkania, śpiewając na pustej ulicy We’ll Never Die, przyszła mi do głowy pewna scenka z pewnego filmu.

Dzięki wyczynowi United przypomniałem sobie ów film. Fajnie, trzeba oglądnąć.

Wolne wieczory!

Tak, dotychczasowe spotkania United w Lidze Mistrzów wygrywały z nauką na zajęcia dnia następnego. A że co środę i czwartek i tak jest ciężko, wieczorne mecze podnosiły poprzeczkę. Dzięki Diabełkom mam więcej czasu na naukę. W końcu czwartkowy wieczór to już prawie weekend, a spotkań rezerw dotychczas nie oglądałem, więc jak czasem opuszczę te w ramach LE, nic wielkiego się nie stanie.

Manchester United w Polsce – podejście numer 2!

Gdyby Wisła Kraków awansowała do Ligi Mistrzów, istniałoby 12,5-procentowe prawdopodobieństwo, że parę kroków ode mnie znajdować się będzie Alex Ferguson i jego ekipa. Wisełka pokpiła sprawę, w wyniku czego wraz z Radziem musielismy zadowolić się Fulham. Jednak do Diabełków prawdopodobnie dotarło telepatyczne wezwanie z Polski i próbują raz jeszcze wylosować drużynę z naszego pięknego kraju. Istnieje szansa, iż Wiślacy rzutem na taśmę wyjdą z grupy; jeśli nie, niech United przyjedzie do Warszawy. Nie obrażę się. Tam też się zjawię.

W końcu 13 lat od ostatniej wizyty to dla polskiego fana zdecydowanie za dużo.

Emocji też mi dostarczą!

Jak już po zaciętych bojach odprawią jeden, a następnie drugi polski klub, nadejdzie czas kolejnych emocji. Wszak cóż to za prestiż z Apoelem Nikozja? Niech z niby pykają Szwajcarzy, na nas czekają wielkie derby Manchesteru i trzecia w bieżącym sezonie okazja do zemsty na rywalu.

Tworzą historię na moich oczach!

Mamy szansę wygrać Ligę Europejską, dawny Puchar UEFA. Tego trofeum jeszcze nie ma w gablotach na Old Trafford, najwyższy czas to zmienić i zacząć pościg za Liverpoolem, który w tych rozgrywkach okupuje pieprzoną grzędę z trzema zwycięstwami na koncie. Jak już detronizować Scouserów to na całego!

» Cudze chwalicie, swego nie znacie
» Niespełniony talent czy zwykły przeciętniak?
» Niespełnione nadzieje

Anderson Luís de Abreu Oliveira został zaprezentowany jako piłkarz Manchesteru wraz z Luisem Nanim. Powszechnie uważa się, iż w pierwszych miesiącach po przybyciu na angielską ziemię to Brazylijczyk pokazywał się z lepszej strony. Zasłynął wówczas ze zdominowania w środku pola takich gwiazd jak Gerrard czy Fabregas dzięki wykonywaniu, co ciekawe, obowiązków defensywnych. Czyli zupełnie innych niż spodziewali się po nim kibice United jeszcze przed sezonem 2007/08, bazując chociażby na jego występach w FC Porto.

Jestem na ogół zdecydowanym przeciwnikiem wykorzystywania jutjubowych kompilacji jako argumentów w dyskusji o walorach piłkarza. W tym wypadku czuję się jednakowoż w pełni usprawiedliwiony, albowiem mam świadomość, że zamieszczone wyżej akcje są pojedynczymi perełkami z wielu występów Syna Andrzeja na boiskach portugalskich czy międzynarodowych. Przytaczam powyższy filmik, bo nie potrafię przywołać wspomnień chociażby jednej akcji z diabłem na piersi podobnej do w nim ukazanych. Premier League to bezsprzecznie inna półka niż liga portugalska, lecz, nawet uwzględniwszy tę nierówność, Brazylijczyka winno być stać na zafundowanie jednego, dwóch tego typu rajdów na sezon. A tak nie jest.

To jeszcze nie jest dowód słabości Andersona, natomiast nie pozostawia wątpliwości, że styl gry Andrzejowego Syna uległ diametralnej zmianie. Brazylijczyk w Manchesterze przybrał na wadze, dostał od Fergiego również obowiązki w defensywie, od których żaden środkowy pomocnik w United nie jest od wolny. Od tego czasu o rajdach, akcjach znikąd, pakowaniu piłki do siatki z zabójczą pewnością, niszczeniu przeciwników w pojedynkach jeden na jeden możemy tylko pomarzyć.

Chyba, że akurat trafimy na okres świetności Syna Andrzeja, a takich do dnia dzisiejszego doświadczyliśmy już paru. Trwają one zawsze nie więcej niż kilka meczy, w których Anderson rzeczywiście dzieli i rządzi na swojej pozycji. Gdy peany na cześć nowego Ronaldinho przybierają na sile, gwiazda Brazylijczyka rychło gaśnie, jeszcze gwałtowniej niż nastąpiło jej zaświecenie. Tak było chociażby rok temu w okolicach grudnia i meczu z Arsenalem (1:0 po golu Parka), na wiosnę 2011 i na początku bieżącego sezonu, kiedy to do spółki z Tomkiem Cleverleyem Syn Andrzeja porozstawiał po kątach defensywy chociażby wspomnianych już Kanonierów czy Kogutów. Za każdym razem następne występy naszego bohatera dążą do poziomu wołającego o pomstę do nieba – liczby niedokładnych podań i strat oraz ogólna impotencja w pomocy rzucają się w oczy nawet jego największym fanom. Sęk w tym, że dziwnym trafem uchodzi mu to wszystko na sucho.

W tym miejscu należy spojrzeć na otoczkę związaną z Andersonem do wypowiedzi dotyczących naszych dwóch innych środkowych – Fletchera i Carricka. Temat doceniania zawodników z serii: Darren, Michael, John O’Shea wałkowaliśmy już nieraz, więc wracać do tego nie zamierzam. Jednakże intryguje, a zarazem irytuje mnie tendencja do ciągłego wybielania* Syna Andrzeja niejako kosztem Michała i Darka. Ostatnio doszło do sytuacji groteskowej, gdy po arcytragicznym meczu derbowym w wykonaniu Ando, zrypkę dostał… Carrick, który mimo grzania ławki przez okrągłe 90 minut okazał się być głównym winowajcą smutnego poziomu drugiej linii w United. Ręce opadają, gdy Szkot i Anglik otrzymują miano wiecznych drewien godnych jedynie obserwowania gry zza linii bocznej nawet po lepiej niż solidnych potyczkach, podczas gdy Amerykanin Południowy przez większość zawsze dostaje etykietkę przyszłej gwiazdy.

Różnica między rzeczonymi zawdonikami jest prosta – obaj Brytyjczycy poniżej pewnego poziomu nie schodzą i pewnie nigdy nie zejdą; Ando natomiast raz na jakiś czas udowadnia niedowiarkom, iż dolną granicę swojej wartości dla drużyny można przesunąć jeszcze niżej. Nie robię tu z Fletcha i Carricka nie wiadomo kogo, choć uważam, że Michał w formie jest dla naszej drużyny nieoceniony. Wskazuję jedynie na fakt, iż ogólna przydatność dla klubu w przypadku Andersona jest mniejsza niż każdego z obu jegomościów z osobna i nie zmienią tego nawet krótkotrwałe wzwyżki jego formy. A skoro tym rzemieślnikom wiele brakuje do światowego topu, czy w Manchesterze United jest miejsce dla Syna Andrzeja?

Moim zdaniem jedynie do czasu wejścia do składu jakiejś świeżej krwi w środku pola. Nie rozsądzam, czy należy podążać w kierunku transferu, czy wprowadzić kogoś z rezerw – grunt, by ktoś o zacnych umiejętnościach się pojawił.

W czasie, gdy dogania nas City, Chelsea nie zamierza spuścić z tonu, a w Europie zdają się rządzić Real i Barca nie możemy sobie pozwolić na grę z czarną* dziurą w środku przez n spotkań w oczekiwaniu na mecze n+1, n+2, względnie n+3. Wiadomo przecież, iż nasz Brazylijczyk nie jest w stanie z miejsca wskoczyć do składu i zagrać po prostu fajnie, pierwej musi wystąpić wiele razy, by powoli zbierać pewność w wykonywaniu podstawowych elementów gry w futbol.

Rozpaczliwym argumentem obrońców Ando jest natomiast historia Naniego. Portugalczykowi spisywanemu na straty, jak wiadomo, zaczęło iść z górki dopiero w połowie sezonu 2009/2010 czyli 2,5 roku po przywdzianiu koszulki z numerem 17. Od tego czasu jest jednym z głównych filarów teamu z Old Trafford i nikt nie pamięta narzekań na jego niegdysiejszą dyspozycję. Na naszych oczach z kolei do historii przechodzi piąta jesień Andersona w United, a Brazylijczyk nawet nie zbliża się do poziomu, co prawda na innej pozycji, ale prezentowanego przez Luisa. Wątpię, by w naszej ekipie kiedykolwiek ta przepaść się zmniejszyła.

Andersona ma obecnie 23 lata i skrócone dredy. Niewiele, bo przed nim sporo czasu na grę w piłkę i prowadzenie sportowej kariery. Dużo, gdyż w tym wieku wypadałoby jasno dawać do zrozumienia, że stawianie nań opłaci się. Może i się opłaci. Pytanie brzmi – czy Sir Alex nie powinien powiedzieć pas i pozwolić zaryzykować komuś innemu?

Odpowiedzcie sobie sami. Moja opinia jest oczywista.

*Bez podtekstów rasistowskich, proszę :)

Anderson,

Kuszczak, Kuszczak number one

Kto mnie zna, zgodzi się, iż od zawsze byłem fanem Tomka. Zrozumiałe, iż nie było mowy, by pierwszy nasz rodak w United z miejsca nie cieszył się handikapem w mojej hierarchii sympatii do poszczególnych zawodników. Stosunkowo szybko przekonałem się (w roku 2006 nie miałem jeszcze możliwości dokładnego śledzenia Premier League, przez co umknęły mi jego wyczyny w WBA), że Polak posiada spore talent i umiejętności, które odpowiednio rozwinięte i uzupełnione w momencie zamiany korków na kapcie przez Van Der Sara dają mu mocne argumenty w kwestii zastąpienia wielkiego Holendra. Tomasz od debiutanckiej obrony karnego z przeciw Arsenalowi tak naprawdę nigdy nie zawodził, swoje szanse wykorzystywał i systematycznie poprawiał dwa największe mankamenty – grę nogami i na przedpolu.

W międzyczasie zostawił w tyle kolejną nadzieję angielskiej bramki Bena Fostera, by chwilę później na przełomie jesieni i zimy 2009 zaliczyć apogeum swojej formy i przez wiele meczów z rzędu dzielnie nadrabiać to, czemu nie zdołała zapobiec zdemolowana wówczas przez kontuzje quasi-obrona. Jego grę doceniały również media, opisując go niejednokrotnie jako piłkarza meczu. Kuszczak, osiągnąwszy pewność siebie, bez problemu wyłapywał górne piłki, a do użytkowania kończyn dolnych przyczepić mogli się tylko stali antagoniści. To był ten moment, gdy bramkarz z Krosna Odrzańskiego miał w moim odczuciu bluzę po Edwinie na wyciągnięcie ręki.

Następne miesiące, kolejny sezon nie umacniały już pozycji naszego rodaka. Powoli jasnym stawało się, iż sir Alex nie widzi Polaka w swoich długodystansowych planach. I tak doczekaliśmy się przybycia Lindegaarda, a następnie De Gei. Co dziwne, pomimo rzekomego zainteresowania kilku poważnych angielskich firm, Tomek pozostał w praktyce w szeregach rezerw Manchesteru United. Od tego czasu jego historia pozostaje szerzej nieznana. Aż do listopada.

Od 5 lat, nie ukrywam, Tomek należał do mojego zdecydowanego topu zawodników z Old Trafford. W wielu dyskusjach broniłem jego decyzji o pozostaniu i nie porzucaniu nadziei o jedynce na plecach, sporo razy argumentowałem (chociażby tu) za odważnym na niego postawieniem, a gdy przyszło bronić rzuty karne na bałtyckiej plaży, między wbitymi patykami stawał Kuszczak, a nie VDS…

Są jednak zachowania, postawy i wybory, wobec których nawet u ulubionego sportowca najzwyczajniej w świecie nie mogę pozostać przynajmniej neutralnym.

Kwaśna pomarańcza

Tuż przed wielkim świętem całej manchesterowej społeczności, jakim bez krzty wątpienia było ćwierć wieku pracy sir Alexa Fergusona na Old Trafford, przez polskie media przewijała się wypowiedź Tomka udzielona Orange Sport.

Moje wypożyczenie do Leeds było niemożliwe, ponieważ zablokował to Alex Ferguson. Mogłem odejść tylko do Sheffield United albo do Doncaster.

Tomasz Kuszczak

Obecnie bramkarz numer-niestety-4 (?) chciał zwrócić uwagę na to, iż trener drużyny ma wpływ na losy swoich aktualnych podopiecznych, a władzę swą wykorzystuje nie zawsze tak, jak oni by tego chcieli. Rozumiem jego rozgoryczenie po pięciu latach mamienia wizjami cyklicznego zatrzymywania Van Persiech, Drogbów i Torresów (choć ten ostatni nadzwyczaj często robi to samoistnie); nie chciałbym przeżyć tego, co on, gdy dowiedział się o transferze De Gei. Sęk w tym, że Tomasz, jako zadeklarowany wieloletni fan Manchesteru, powinien zrozumieć konsekwencje animozji na linii United-Leeds. Przede wszystkim jednak głupio z jego strony, iż w tych dniach nie ugryzł się w język i nie powiedział kilku oklepanych frazesów o ilości pucharów bossa bądź chociaż odmówił komentarza, jeśli obaj panowie aż tak zatruli swoje relacje.

Wywiad nie taki super jak nazwa gazety

Siódmego dnia listopada sprawa ruszyła z kopyta, gdy wywiad z bramkarzem opublikował pewien polski tabloid. Tym razem nie rozchodzi się o stosunek do Fergiego – wszak uroczystości się skończyły, trybunę ochrzczono i nadeszła dwutygodniowa przerwa reprezentacyjna pełniąca funkcję substytutu sezonu ogórkowego. Zamierzam się czepić nie otoczki, ale wartości merytorycznej fragmentu wypowiedzi.

Stałem się więźniem Manchesteru United – stwierdził Kuszczak. Chwila, jak to więźniem?? O ile się orientuję, osobę Tomasza obowiązuje aktualny aż do lata kontrakt. Innymi słowy jest to umowa o pracę, której warunki własnoręcznym podpisem on sam dobrowolnie zaakceptował. Nic nie wskazuje na to, że już wtedy był więziony, zatem kontrakt jest i musi być ważny. Do zapisów w umowie stosować muszą się obie strony, zatem nic nie stoi na przeszkodzie klubu, by korzystał ze swoich praw tak długo, jak wywiązuje się z obowiązków, w tym np. płacy. Nie podoba się? Sorry Gregory – było myśleć zawczasu!

» „Ronaldo niewolnikiem”. Po co podpisywał kontrakt?!

Takie wypowiedzi irytują mnie niepomiernie. Za swoje decyzje trzeba ponosić konsekwencje i futbol nie jest tu żadnym wyjątkiem. Niestety, sportowcy zbyt często o tym zapominają, robiąc z siebie niejednokrotnie ofiarę ciężkich prześladowań i dziejowego spisku z powodu… konieczności wypełnienia kontraktu. Przecież to jest absurd czystej wody! Nieważne, czy rolę bohatera kłótni pełni Kuszczak, Obi Mikel, Tevez (całokształt) czy Cristiano Ronaldo, który, co zadziwiająco niewielu kibiców pamięta, rozpaczał o byciu z kolei niewolnikiem Manchesteru. To jest klasyczny przykład braku profesjonalizmu i akceptacji dla takich zachowań być nie może.

Pacta sund servanda! Amen.

Pewnie za jakiś czas mi przejdzie, o ile nie wypłyną na wierzch nowe, ciekawsze wypowiedzi. Szkoda, iż przygoda Polaka z United kończy się w ten sposób, winnych takiego stanu rzeczy szukać nie zamierzam, zresztą i tak na dobrą sprawę nie wiemy, co naprawdę działo się ok. 1000km stąd. I prawdopodobnie się nie dowiemy. W każdym razie trzymam kciuki za dalszy rozwój kariery Tomasza Kuszczaka, a nie mniejszą żywię nadzieję, że między reprezentantem Rzeczypospolitej a wybitnym Szkotem koniec końców zapanuje zgoda. Za dobrą monetę biorę więc końcowe zdanie z ekspresowego wywiadu:

Jestem sfrustrowany, ale nie zamierzam opluwać czy krytykować Fergusona. To nie jest mój styl. Mam do niego szacunek, bo dla mnie jest wielkim menedżerem. Jednak liczę, że w zimowym oknie transferowym pozwoli mi odejść, że rozstaniemy się w normalnej atmosferze.

Tomasz Kuszczak

Sir Alex Ferguson, Tomasz Kuszczak,

1. Formalnie drugi, praktycznie trzeci mecz z rzędu jako środkowy pomocnik rozegrał Wayne Rooney. I tym razem był zawodnikiem bardziej cofniętym niż teoretycznie bardziej defensywny Darren Fletcher. O ile z Otelulem występ Wayne’a był pozytywny, o tyle z Sunderlandem 26-letni Anglik dzielił i rządził w drugiej linii. Raz za razem posyłał świetne piłki, zdarzało mu się też ruszyć z piłką w stronę bramki i tym samym zwiększyć liczbę nominalnych napastników pod bramką rywala. Wszystko fajnie, lecz nasuwa się pytanie: jak długo? Fergie przyzwyczaił nas do swoich dziwacznych nieraz posunięć jak choćby ostatnio sprawa Antosia Valencii na prawej flance obrony – na szczęście z tego pomysłu Szkot dość szybko się wycofał. Nie wątpię, że podobnie będzie z Wazzą, którego powołaniem jest oczywiście gra w ataku i strzelanie bramek. Mam nadzieję, że nadchodząca przerwa reprezentacyjna pozwoli dojść do siebie kontuzjowanym, by Roo mógł być obsługiwany, a nie musiał obsługiwać. Chociaż, jeśli alternatywą dla naszego Scousera miałby być Anderson… Ale o tym za chwilę.

2. Skoro jesteśmy przy napastniku (przynajmniej nominalnie), parę słów wypada napisać o pozostałych snajperach. Javier Hernandez znów nie pokazał wiele – widać niezbicie, iż jeśli nie ma blisko siebie Rooneya lub chociaż Berbatowa w formie, traci na efektywności. Wczoraj błysnął raz, gdy po dośrodkowaniu z rzutu rożnego świetnie znalazł się w polu karnym i oddał groźny strzał na bramkę rezerwowego Westwooda. Poza tym kilkakrotnie dał się przepchnąć przyjezdnym obrońcom, a gdy w drugiej połowie otrzymał świetną piłkę w polu karnym, zmarnował dogodną sytuację, jakby nie zauważając wolnej przestrzeni wokół niego. Drugi z napastników, Danny Welbeck, również nie zachwycił. Biegał, pracował, ale nic wielkiego nie uczynił. Niestety, nie lepiej poradził sobie grający przez ostatnie 20 minut Dimitar Berbatow, który, wydawać by się mogło, powoli odzyskiwał swoją wielką formę. Możliwe, iż Bułgar miał zbyt mało czasu, by oceniać jego występ, lecz trzeba przyznać, iż król strzelców minionego sezonu brylował jedynie w stratach piłek. Może gdy na dobre powrócą Cleverley i Young, nasi ofensorzy dostaną pozytywnego kopa w cztery litery, wszak w Swansea, będące naszym następnym rywalem, nie gra żaden nasz wychowanek śpieszący w razie trudności z pomocą.

3. Nareszcie parę stoperów tworzyli Ferdinand i Vidić. Czekaliśmy na to od czasu spotkania inaugurującego Premier League 2011/12, w którym jednakże obu doświadczonym defensorom nie dane było dotrwać do gwizdka wieszczącego koniec sportowej walki. Serb i Anglik tworzyli dziś bardzo solidną zaporę przed zakusami duchów złych Bendtnera i spółki niemal jak za starych, dobrych lat. Fakt – przeciwnikowi nijak się porównywać do chociażby Tottenhamu. Mimo to fakt dobrej współpracy cieszy, szczególnie, gdy weźmiemy pod uwagę w końcu solidny występ Evry i jak zwykle pozytywnego Jonesa.

4. Zgodnie z moim życzeniem od pierwszego gwizdka na murawie widzieliśmy Ji-Sung Parka. Koreańczyk rozegrał świetne spotkanie, śmiem twierdzić, iż nawet lepsze od Rooneya. Mimo, iż wyszedł jako skrzydłowy, schodził nieraz do osi boiska, gdzie popisywał się nie tylko walecznością i żelaznymi płucami. Park imponował startem do piłki, przebojowymi rolami w akcjach ofensywnych oraz oczami dookoła głowy przy podawaniu futbolówki do kolegów z drużyny. (Mało) ciekawe, co byłoby, gdyby zadania rozprowadzania piłek i wspomagania ofensywy dostał Anderson, którego zapewne ominęła taka sytuacja z powodu kontuzji. Podpisuję się obiema rękami pod ideą, by w przyszłych meczach to Park, a nie Brazylijczyk wychodził w podstawowym składzie jako CM – w poprzednich sezonach udowodnił, że na tej pozycji jako wolny (acz jednocześnie szybki) elektron również potrafi dać dużo dobrego drużynie, a wczorajszy występ potwierdza doświadczenia lat minionych.

5. Spodziewam się, że po spotkaniach z Sunderlandem i Otelulem sporo fanów podniesie larum o słabiutkiej formie United. Jestem przekonany, iż obydwa mecze nie stanowią żadnej solidnej podstawy do oceny aktualnych możliwości Czerwonych Diabłów. Zarówno przed Stalowcami, jak i Czarnymi Kotami spodziewałem się takiego obrotu sprawy, jedynie na wyrost przewidziałem drugą bramkę we wczorajszych końcowych minutach. W każdym razie każdy z przeciwników nie stanowił realnego zagrożenia dla 3 punktów United, zatem i taktyka zapewne bardziej wskazywała na spokojne kontrolowanie wyniku niźli na ciągłe natarcia na bramkę wroga. A skoro zwycięstwo ani przez chwilę nie wyrywało się z rąk gospodarzy, spowolnienia nie można uznać za coś wybitnie negatywnego. Nie dziwię się też, iż w obu przypadkach brakło szczypty motywacji naszym, chociaż oczywiście wolałbym oglądać ich niszczących oponenta niczym Blackburn rok temu. Z ocenami wstrzymajmy się do wyjazdowego spotkania na niełatwy teren w południowej Walii.

Swoją drogą szkoda, że nie dane było wystąpić Johnowi O’Shea. Sądzę, że nie jest mniej wierny starym barwom klubowym od Wesa Browna i z pewnością wygralibyśmy 2:0…

Manchester United, Premier League, Premiership, Sunderland,

Z tego miejsca chciałbym telepatycznie doradzić sir Alexowi, by nie podejmował pochopnych decyzji i przemyślał dobrze sprawę. Biorąc wszystkie za i przeciw, sugeruję następujący skład.

Rezerwa: Lindegaard, Fábio, Park, Valencia, Berbatow, Hernandez, Jones

Tak, dokładnie: kopiuj-wklej. Ci sami ludzie, którzy w spotkaniu z City doprowadzili do takiego blamażu powinni dostać zadanie specjalne. Nie chodzi rzecz jasna o jakieś bzdurne przełamanie się. Niech powyższa jedenastka, mając w nogach (no, może Evans nie – nietrudno jednak dołożyć jakieś dodatkowe obciążenie na treningu) ciężki mecz sprzed dwóch dni, jedzie na drugi koniec Anglii, by w 33 tys. miasteczku dać popis piłki na najwyższym (he, he), pierwszoligowym poziomie. Oczywiście przejście obok meczu nie wchodzi w rachubę – plan do wykonania brzmi prosto: zafundować miejscowym dwucyfrówkę. Nieważne, jak zechcą przedrzeć się z piłką przez gąszcz nóg w niebieskich spodenkach – 10 goli to minimum. Jednym słowem cały mecz na pełnych obrotach.

Usłyszę, że zajmą miejsce młodym – ten jeden raz nic się nie stanie, są pewne priorytety, rzeczy, które trzeba naprawić tu i teraz. Ktoś powie, że są zmęczeni i nie warto ich obciążać – nie wydaje mi się, żeby wagary były męczące. A opuszczenie zajęć (w przypadku Jaśka opuszczenie zuchwałe) trzeba nadrobić nawet w najmniej wygodnym terminie.

A taki termin wypada dziś.

Aldershot Town, Carling Cup,

1. Mecz, patrząc całościowo, w wykonaniu Wazzy nie należał do genialnych. Dopiero po 60. minucie nasz snajper był naprawdę bliski trafienia, kiedy to po strzale z małej odległości piłka minęła słupek. Na szczęście chwilę później Roo otrzymał kolejną szansę, którą wykorzystał. Cieszy fakt, iż to właśnie Rooney wpisywał się na listę strzelców. Po incydencie w Czarnogórze forma zawodnika narażona jest na załamanie, jak to bywało w przeszłości przy okazji różnych kontrowersji związanych z owym piłkarzem. Co prawda Wayne miał ułatwione zadanie, wszak wykonywał oba podyktowane w tym spotkaniu wapna. Bramek jednak nikt mu nie zabierze, a nawet trafienia z jedenastu metrów dodają być może potrzebnej Anglikowi pewności siebie.

2. Wszyscy ze zdumieniem przecieraliśmy na wiosnę oczy, patrząc na formę Antonio Valencii po powrocie z długiego urlopu zdrowotnego. Start bieżącego sezonu dla Ekwadorczyka opóźnił się z powodu innego urazu, lecz tym razem gra Antosia nie jest już tak spektakularna. Na nienaturalnej dla siebie pozycji prawego obrońcy spisywał się solidnie, jednak chociażby z Norwich zdarzyła mu się poważna wpadka. Wczorajsze spotkanie w jego wykonaniu nie dostarczyło powodów do zachwytu – podobnie jak w przypadku innego rekonwalescenta, Nemanji Vidicia. Nasz kapitan nie tak wyobrażał sobie pierwszy występ po kontuzji. Serb zaliczył parę niepewnych zagrań, a w jego grze było widać brak pewności. Jego konta nie obciąża natomiast zbyt pochopnie pokazana czerwona kartka przez Felixa Brycha z Niemiec. Mimo to, Sir Alex powinien kilka razy przemyśleć kwestię wystawienia bałkańskiego zabijaki w arcytrudnym meczu z City.

3. Historia zna wielu piłkarzy, którym na różnych stopniach kariery kontuzje krzyżowały plany i rozwój. My pamiętamy przede wszystkim Owena Hargreavesa, ale także Rodrigo Possebona czy Louisa Sahę. Mam nadzieję, że za parę lat nie dopiszemy do tej listy nazwiska da Silva. Póki co, rozwój naszych bliźniaków jest co najmniej zadowalający. Zapewne byłoby jeszcze lepiej, gdyby nie liczne kłopoty zdrowotne, co rusz dotykające obu braci. Rafael od kilku tygodni nawet nie zbliża się do ławki rezerwowych, natomiast Fabio zalicza kolejne spotkanie, w którym doznaje jakiegoś urazu i, choćby częściowo, z jego powodu opuszcza boisko. Nie jestem w tej dziedzinie specem, więc nie będę się wychylał z radą, by Brazylijczycy pili więcej mleka, a pochłaniali mniej chipsów. Tutaj zostawiam pole do popisu sztabowi medycznemu – pewnych rzeczy nie da się przeskoczyć, ale każda uniknięta kontuzja to spory plus dla wciąż rozwijających się obrońców.

4. Kartka Vidicia wymusiła na Fergusonie decyzję o wpuszczeniu Evansa za Valencię. Jonny w tym sezonie prezentuje się o niebo lepiej niż w minionych rozgrywkach, wciąż jednak miewa mniej chwalebne momenty. 20 minut spędzonych na murawie Irlandczyk przeznaczył na solidną grę w obronie i parę ciekawych zagrań. Niestety, obie groźne sytuacje Rumunów miały miejsce dzięki gapiostwu Jaśka, który raz odpuścił wyskok do główki po rzucie rożnym, za co został słusznie zrugany przez kolegów z drużyny, później zaś dał się wyprzedzić innemu ofensorowi gospodarzy, po czym padł na szczęście niecelny strzał. Jeśli Jonny poważnie myśli o zadomowieniu się w wyjściowym składzie United, musi wyeliminować takie chwile nieuwagi.

5. W sumie nadszedł czas na wniosek główny, prezentowany na końcu, gdyż nie dotyczy bezpośrednio Manchesteru United. Faza grupowa Ligi Mistrzów jest, jak okazuje się po raz kolejny, koniecznością wątpliwej atrakcyjności. Mecze z kelnerami, przy całym szacunku dla wymienionych drużyn, pokroju Otelulu czy Bursasporu mają się nijak do spotkań nawet z beniaminkami Premier League. Mecze z drużynami wyżej notowanymi też nie przynoszą Bóg-wie-ilu emocji. Zwykle traktuje się je jako zło konieczne w przerwie między meczami rodzimych lig, a pewność awansu do 1/8 finału nie wpływa dobrze na widowisko. Przypomnijcie sobie spotkanie z Benfiką czy ubiegłoroczne potyczki z Valencią czy Rangers. Jedynym ratunkiem okazują się decyzje o posyłaniu w bój piłkarzy drugiego garnituru, którzy przynajmniej teoretycznie powinni dobrymi występami walczyć o przychylność trenera. Smutne, że nawet oni dostosowują się nieraz poziomem zaangażowania do lepszych kolegów z ekipy. Niestety – jesienna część Ligi Mistrzów jest po prostu nudna i przebijają ją nawet rozgrywki o krajowe puchary.

Champions League, Liga Mistrzów, Manchester United, Otelul Galati,