Nie z nimi. Po stokroć wolałbym przerżnąć z Liverpoolem, nawet Chelsea (jakoś się przyzwyczaiłem), nie mówiąc o Arsenalu. Nie z głośnymi sąsiadami znaczącymi cokolwiek tylko dzięki kaprysowi zaropiałych szejków. Nie z Tevezem i nie z ludźmi, którzy Tevezowi nogi całują po tym, jak przez pół roku pokazywał im rzyć.

Nie w ten sposób. Nie po frajerstwie XXI wieku z Evertonem, ale przede wszystkim nie po tym, co działo się dziś. Nie po wyjściu na prowadzenie przy grze w 10. Nie po stanie, który sprawił, że przebiegu naszego spotkania nie pamiętam. Nie po tym jak zrezygnowany opuściłem pub w przerwie i, odpaliwszy w pokoju komputer, zobaczyłem 1:1 na Etihad. Nie po tym jak chwilę później wyciągnąłem z szafy klubowe szalik i czapkę jednocześnie i mało nie rozwalając głowy o framugę, wyskoczyłem na korytarz. Nie po tym jak odpływałem w trakcie spotkania. Czemuż oni nie wygrali gładko i przyjemnie jak dwa lata temu Chelsea z Wigan?

Do tego sposób, w jaki QPR skapitulował. Dlaczego nie wytrzymali? Dlaczego Barton, mający 130 występów w barwach City, łapnął czerwo? Dlaczego dwie decydujące bramki wpadły po tym, jak Stoke dogoniło Bolton i widmo spadku londyńczyków odleciało? Dlaczego nasuwa to myśli o wpływie panów w prześcieradłach na rozmach, z jakim piłkarze przyjezdni spędzą wakacje?

Aha, jeszcze ta widownia ze Stadium Of Light tak zachwycona zwycięstwem tego błękitnego badziewia. Jak postronny z grubsza kibic może się cieszyć z triumfu zachcianki bogacza nad ekipą wcale nie biedną, ale stworzoną na zupełnie innych, zdrowych podstawach? Mało dla nich zrobili nasi piłkarze? O’Shea, Brown, Bardsley, Campbell, Welbeck… Niewdzięczna hołota, o!

Nie będzie przemyśleń pozytywnych o większej nadziei na transfery, o feniksie z popiołów, o pięknie piłki nożnej czy innych wymysłach. Nie ma się co oszukiwać – całą tę sytuację o kant dupy rozbić.

Premier League,

Z angielskiej czołówki tylko Manchester United i Arsenal na pewno nie zmienią latem trenera. Z drugiej strony nie jest powiedziane, że zajdą jakiekolwiek roszady. Mimo to kibice i dziennikarze swoje wiedzą.

Mimo świetnych wyników, najpoważniejszym kandydatem do wymiany zdaje się być Roberto di Matteo. Szwajcarski reprezentant Włoch miał być tylko chwilowym wypełnieniem luki po jego wcześniejszym bezpośrednim przełożonym – Andre Villasu-Boasu. Nawet Chelsea nie zwolniłaby trenera, który właśnie zdobył z nią Ligę Mistrzów i Puchar Anglii oraz podźwignął drużynę z zapaści. Inna sprawa, jaki wkład w upadek Chelsea miał di Matteo, będąc asystentem Portugalczyka, a także historia z Avramem Grantem być może pożegnanym przez poślizgnięcie się Terry’ego w Moskwie… Zatrudnienie Guardioli w Chelsea wydaje się najbardziej prawdopodobne – Romek Abramowicz lubi za plecami wszystkich jeszcze w trakcie trwania rozgrywek znajdować menadżera na kolejny okres. Najpotężniejszy argument leży gdzie indziej – Pep nie rezygnowałby definitywnie z prowadzenia Barcy, gdyby nie był z kimś dogadany, a The Blues najotwarciej szuka kogoś nowego.

W grę wchodzi Manchester City, gdzie polityka trenerska szejków jest jeszcze nieznana. Dotychczas podziękowali za współpracę tylko Markowi Hughesowi, by w jego miejsce umieścić obecnego coacha Roberto Manciniego. Według większości postronnych komentatorów, Włoch robi dobrą robotę po gorszej stronie Manchesteru, drużyna się rozwija i zgrywa pomimo kolejnych historii z Balotellim i innymi Tevezami. Bóg jeden raczy wiedzieć, jak zareagują natomiast Arabowie na ewentualną wieść, iż ich klub nie tylko dał ciała w europejskich rozgrywkach, ale zeszłoroczny Puchar Anglii to tylko wypadek przy pracy, bo rodzime trofea zgarnęła konkurencja. Tutaj Guardiola mógłby zrobić to, co już mu się udało w Barcelonie – przyjść na niemal gotowe, przejąć drużynę potrzebującą kosmetycznych zmian i czegoś nieokreślonego w rodzaju powiewu świeżości.

Tottenham Hotspur – wciąż niepewna przyszłość Harry’ego Redknappa, będącego wciąż faworytem do zostania rzutem na taśmę selekcjonerem angielskiej reprezentacji. Mało prawdopodobne, by w takim przypadku 65-latek łączył obowiązki względem ojczyzny i klubu. Tottki musiałyby kogoś ściągnąć. Może O’Neilla z Sunderlandu? Może kogoś z zagranicy? Wątpię szczerze w Guardiolę. Londyńczyków chyba nie stać na opłacanie takiej osobistości na stołku trenerskim, a sam Katalończyk byłby zmuszony od pierwszego dnia pracy nie tyle prowadzić normalne przygotowania, co walczyć o utrzymanie zawodników, choćby Bale’a czy Modricia. W dodatku jak brzmi nazwa Tottenham przy takich markach, jak FC Barcelona czy Liverpool…

Niniejszym wypadliśmy poza czołówkę Premier League. Doszliśmy do Liverpoolu, klubu, w którym kilkuletnia już degrengolada zaszkodziła nawet odwiecznemu (przynajmniej dla piszącego ten tekst) hurraoptymizmowi w materii zdobycia 19. w historii mistrzostwa. Niby jest Król Kenny, niby już za winy bliżej nieznanego kowala powieszono murzyna w postaci jednego z działaczy, niby In Dalglish we trust, niby drużyna się buduje. Trudno jednakowoż wykluczyć rozwiązanie kontraktu za dobrowolnym porozumieniem stron ze Szkotem, który z zawodu wypadł na dekadę i być może jedynym argumentem dającym nadzieję na odbudowanie świetności The Reds była magia jego imienia. Jeśli Pep rzeczywiście chce podjąć prawdziwe wyzwanie, Liverpool byłby klubem dla niego. Kropka. Byłoby ciekawie, chociaż wariant jeszcze atrakcyjniejszy (szczególnie dla fanów United), a zarazem częściowy vox populi, bo z Dei bym nie przesadzał, to Rafa Benitez, znany i lubiany ekspert Eurosportu.

Wszystkie znaki na niebie i ziemi wskazują, że przyszły pracodawca Josepa Guardioli z Anglii się wywodzi. Jakakolwiek z wymienionych opcji nie stanie się faktem, liga angielska na tym zyska. Do grona menadżerów Premier League dojdzie człowiek młody, z wielkimi osiągnięciami, innym patrzeniem na futbol, ale też trenera, dla którego praca z drużyną w mniejszej bądź większej rozsypce, w deszczowych realiach północy to całkowita nowość. Może na nowo rozgorzeją Mind Games, bo od czasu, gdy odszedł Mourinho i Benitez, zastępowani przez Hodgsonów, Scolarich czy Villasów-Boasów, a Fergie jeszcze bardziej szanuje Wengera, zbyt nudno jest na tym polu…

W każdym razie.
Welcome to England, the Home of Football.

Chelsea FC, Liverpool FC, Manchester City, Pep Guardiola, Tottenham Hotspur,

Dośrodkowania w (znów) portugalskie trybuny?

W kontekście zapłaty za tegoż pomocnika przewijają się obok gotówki postacie występujące na co dzień od czasu do czasu na Old Trafford. W przypadku Bebe nawet słowo rzadziej jest życzliwym nadużyciem i wbrew pozorom mało ważna jest jego kontuzja czy wypożyczenie do Besiktasu, gdzie, jak słyszymy, popadł w niełaskę trenera po nocnych ekscesach z klubowymi kolegami. Historia tego człowieka w United mogłaby bez przesady służyć za podstawę do jakiejś zacnej powieści, a przynajmniej opowiadania. Czymś, o czym może lepiej nie wiedzieć, śmierdziało od samego początku, a po doniesieniach o rzekomym zniknięciu części pieniędzy z jego transferu, można snuć całkiem ciekawe teorie spiskowe. W każdym razie, nigdy nic nie zwiastowało, iżby poziom piłkarski Czerwonych Diabłów miał z tego tytułu choć trochę podskoczyć. Puszczenie Portugalczyka nie przyniosłoby wybitnych korzyści finansowych, lecz jego dalszy pobyt u nas na dłuższą metę żadnej ze stron nie zrobi dobrze.

Jak go zechcą, niech biorą. A jak dopłacą (czytaj: obniżą cenę za Gaitana), to tym lepiej, ale na kokosy bym nie liczył.

Gdy jedno odejdzie, skorzysta oboje

O osobie Andersona już pisałem i ani trochę nie wycofuję się z opublikowanych opinii. W skrócie: nadszedł czas na definitywne ucięcie nadziei, „że on jeszcze wszystkim pokaże”. Targ z Benfiką może stać się okazją do podziękowania Brazylijczykowi za współpracę i dania mu szansy „ogarnięcia się” gdzieś poza United, w którym się już, śmiem twierdzić, nie rozwinie, a obecny stan jego sportowej jakości nie zadowala chyba ani klubu, ani samego piłkarza. Ando w Portugalii pamiętają jeszcze z czasów radosnego hasania w FC Porto za młodu, kaska więc jakaś wpaść powinna, a i cieplejszy klimat mógłby wywrzeć zbawienny wpływ na Syna Andrzeja.

Fabio? Ale jak? Po co? I w ogóle, kto to wymyślił?

Fabio da Silva w barwach Benfiki to opcja najczęściej przewijająca się i najszerzej komentowana. Niewątpliwie, Brazylijczyk jest materiałem na piłkarza bardzo dobrego, o czym wiedzą ludzie z Lizbony, więc możliwość sprowadzenia go do siebie choćby na rok kusi. Druga, nasza strona też powinna mieć tego świadomość i kilka razy zastanowić się nad wykonaniem pochopnego ruchu.

Któż bowiem w razie rozdzielenia bliźniaków zostaje na lewej obronie? Patrząc czysto statystycznie, praktycznie większej zmiany zauważyć się nie da, skoro Patrice Evra właśnie kończy piąty sezon bezustannego orania w tym miejscu na boisku bez żadnej chwili wytchnienia (paradoksalnie – olbrzymia odporność na urazy może działać nieco na niekorzyść Francuza, redukując jego świeżość). Zmęczenie materiału plus brak realnej rywalizacji na tej pozycji powodują formę naszego vicekapitana, o której nie bardzo chce się mówić.

Po fatalnym sezonie w wykonaniu Evry mielibyśmy odjąć mu jednego konkurenta i zmiennika, pozostawiając w tej roli jedynie młodziutkiego Ezekiela Fryersa. Anglik zapowiada się co najmniej ciekawie, lecz na rolę zawodnika wchodzącego do wyjściowej jedenastki (w razie braku poprawy Patryka musi znaleźć się ktoś, kto go zastąpi bez bólu w kilku meczach pod rząd) jest jeszcze za wcześnie. Fabio, udowodniwszy wielokrotnie swoją wartość, do takiej roli nadaje się znakomicie. Szkopuł tkwi w jego licznych kontuzjach – mimo wszystko wydaje się (choć, odpukać, może okazać się to jedynie moim chciejstwem), iż w tej materii będzie coraz lepiej, wszak okres wzrostu i kształtowania się ciała bliźniacy powoli mają za sobą.

Załóżmy, że rzeczony da Silva przeniesie się na Półwysep Iberyjski bądź na stałe, bądź na rok. Niestety, czasy, w których ratowaliśmy się uniwersalnym Jaśkiem O’Shea minęły bezpowrotnie. W obu przypadkach trzeba będzie ściągnąć już ukształtowanego lewego defensora. Po co szukać, wydawać pieniądze, ryzykować niedopasowanie do zespołu, skoro mamy u siebie odpowiedniego człowieka? Trudno prosto, przyjemnie i od ręki znaleźć odpowiedniego następcę.

Fajną opcją byłby tu Gareth Bale. Wpierw trzeba by wymodlić wypadnięcie Tottków poza Ligę Mistrzów, następnie namówić go na przejście do nas i, co równie ważne, przekonać do przestawienia się z pozycji ofensywnej na defensywną, czyli coś niekoniecznie atrakcyjnego dla Walijczyka… Przy takim wariancie, stratę Brazylijczyka bym przełknął bez trudu, ale wolałbym przestać fantazjować i wrócić do Fabiana.

Wypożyczenie poza Anglię wiąże się z dwoma podstawowymi zagrożeniami. Praktyka w lidze południowej, różniącej się od realiów brytyjskich, nie musi przełożyć się na realną wartość w Manchesterze United. Przede wszystkim jednakowoż, staż zagraniczny zakłada powrót do drużyny po roku i kontynuowanie tutaj kariery. W tym momencie stać się może rzecz nieciekawa – da Silvie przekonuje się o tym, że trawa w niższych szerokościach geograficznych ładniej się zieleni, postanowi pozostać tam bądź w kraju sąsiednim, czym zmusi Fergiego do zmiany założonej koncepcji. Najgorsze jednak, iż stracimy naprawdę dobrego piłkarza.

Tu urywam i daję Wam pole do popisu. Czegokolwiek jednak nie stwierdzicie na temat Gaitana, zapewne upierać się będę, że puszczanie Fabio da Silvy to wielki błąd – tym większy, iż wydaje się nie być warunkiem koniecznym do ściągnięcia Argentyńczyka. Nie powinniśmy sobie fundować kolejnego roku przeciętności i strachu na lewej obronie, jednak sytuacja ku temu dąży.

Chyba, że o czymś nie wiemy.

Anderson, Bebe, Fabio da Silva, Nicolas Gaitan, transfery,

Na szczęście nie dostało się żadnej formacji politycznej, narodowi czy orientacji łóżkowej, a tylko fanom z Warszawy. Po meczu Wisły Kraków z Legią, idąc wraz z pozostałymi piłkarzami, pokazał pewien gest kibicom przyjezdnym. Każdy wie, o co w nim chodzi. Każdy też pewnie ma na ten temat swoje zdanie, w tym na pewno eksperci z Canal+ Sport / Ekstraklasa.tv.

Patryk Małecki pokorą nie grzeszy, krystalicznym wzorem do naśladowania nie jest, lecz święte oburzenie nad jego zachowaniem tym razem jest smutne. Wkurza potępianie w czambuł związku (a może jego efektów), który czuje on ze sferą kibicowską. Za gest nie wypada go publicznie chwalić, mimo to fala krytyki w takich kwestiach zupełnie mija się ze stosunkiem do pozostałości futbolowego romantyzmu w postaci Giggsów, Maldinich, Del Pierów czy Scholesów do końca wiernych barwom klubowym. Od zarania miłość do jednego klubu wiązała się zazwyczaj przynajmniej z niechęcią do drugiego – i tak będzie nadal. Chyba, że takie uczucia się wypleni, wtedy wyżej wymienionych bohaterów zastąpią Tevezy, Ibrahimovicie i Morrisony patrzące na kibiców jako na tych frajerów, co zasilają im konta przez kupno koszulek z ich nazwiskami na plecach.

Węszenie sensacji wokół Małeckiego, jako rzekłem we wstępie, nie dziwi, skoro sam piłkarz solidnie sobie na takie zainteresowanie zapracował. Nie opowiadam się po żadnej ze stron sporu Wisła-Legia, pomocnik z Suwałk zaś mocno podpadł mi zachowaniem w stosunku do trenera Moskala, więc o używanie specjalnych standardów dla tego zawodnika mowy być nie powinno. Widzę jednak, iż nie nastąpiło podobne napiętnowanie piłkarza Górnika, który po strzelonej Cracovii bramce, pozdrawiał w drodze ku sektorowi Torcidy trybuny Pasów. W Anglii z kolei Steven Gerrard po pokonaniu De Gei pokazał piątkę fanom United i nie jest to traktowane jako grzech wołający o pomstę do nieba. Na pewno relacje fanów z Old Trafford ze słitaśnym Steviem się od tego nie polepszą, ale bez dwóch zdań wolę takie czyny w wykonaniu piłkarzy, nawet Scouserów, emocjonalnie związanych ze swymi klubami niż potulne głaskanie się po główkach i odcinanie od wszelkich sporów bandy najemników.

Patryk Małecki,

Absolutnie statyczny w rozwoju Anderson, chory Fletcher, obrońca Jones, zdecydowanie za bardzo wynoszony pod niebiosa Carrick, zacny, ale za często kontuzjowany Cleverley sprawiają, że zanadto eksploatuje się Giggsa i Scholesa bliższych z kolei wygodnego siedzenia w fotelu bujanym i oglądania futbolu w telewizji aniżeli gry na najwyższym poziomie. Do tego poroniony pomysł z przesuwaniem ze skrzydła (a raczej ławki) Parka. Ktoś zaprzeczy, że CM z prawdziwego zdarzenia jest na gwałt potrzebny?

O klasie Stevena nie ma co się rozpisywać. Jest to jeden z najwspanialszych angielskich zawodników ostatnich kilkunastu lat, piłkarz godny wielkiego szacunku, z którejkolwiek strony by nie patrzeć. Szkoda, że jego klasę wykorzystuje Liverpool – choć przyznać trzeba, iż lepiej pasuje tu słówko „marnuje”. Nie jest miło patrzeć na taki stan rzeczy, tym bardziej, że kunszt Gerrarda przydałby się w naszym klubie.

Kapitan The Reds bez wątpienia wniósłby wiele jakości. Z nim w składzie znikłaby impotencja w rozegraniu, znalazłby się w końcu ktoś, kto potrafi nieraz huknąć z powodzeniem z dystansu i punktować bezpośrednio z rzutów wolnych. Poza tym Stevie cały czas korzystałby pełnymi garściami z olbrzymiego doświadczenia. Zyskalibyśmy też człowieka świadomego wagi w futbolu takich wartości jak honor, czysta gra i wierność klubowi. Tyle lat spędzonych w jednych barwach dowodzi, iż nowy lider środka oddaniem Manchesterowi United szybko osiągnąłby uznanie wśród kibiców, a niewykluczone, że i opaskę kapitańską po słabym ostatnio Evrze.

Jak nie teraz, to kiedy? Takie pytanie powinien sobie zadać Fergie i błyskawicznie dojść do wniosku, iż dobrej odpowiedzi nie znajdzie. Gerrardowi latka lecą, w chwili obecnej ma ich 31, ale jeszcze sporo spotkań przed sobą, czego ludzie związani z United, zważywszy na przypadki weteranów, są całkowicie świadomi. Przede wszystkim jednak, stosunkowo łatwo byłoby Stevena z dumy Merseyside wyciągnąć. Liverpool z roku na rok stacza się coraz bardziej, nadzieje na osiągnięcie wielkich celów z tym klubem gasną, a przykład Michaela Owena dobitnie ukazuje możliwość pozostania np. mistrzem Anglii. Natomiast fani The Reds w takiej sytuacji nie mogliby mieć mu za złe takiego ruchu. Swego czasu mówiło się o transferze do Chelsea, wówczas postanowił pozostać na Anfield – tym razem mogłoby być inaczej.

Przyszli koledzy z zespołu wydają się nie mieć nic przeciwko zakupowi liverpoolowej ósemki. Ferdinand, Carrick czy Rooney znają Stevena choćby z reprezentacji Anglii. Ten ostatni potwierdził kiedyś sympatię i uznanie dla urodzonego w Whiston piłkarza.

On jest najmocniejszym ogniwem swojego klubu. To także jeden z najlepszych pomocników na świecie. Wydaje mi się, że gdyby Liverpool straciłby go, nawet w połowie nie byliby teraz tym, czym są. Stevena jest naprawdę ciężko opisać, gdyż to unikatowy gracz. Na całym świecie nie ma drugiego takiego.

Naprawdę, bardzo chciałbym, aby kiedyś trafił on do Manchesteru.

Wayne Rooney

Czas pokaże, czy Boss będzie upierał się przy tezach o potędze naszego środka. Jeśli zdobędzie się na odrobinę obiektywizmu i zdrowego rozsądku, sięgnie po pomocnika z zewnątrz. Byłoby niewypowiedziane przyjemnie, gdyby zdecydował się na transfer Stevena Gerrarda. Nikt z Czerwonej części Manchesteru nie pożałowałby takiego ruchu, z tym zawodnikiem w środku bylibyśmy w stanie zniszczyć każdego. A do tego idol z dzieciństwa pozdrawiałby fanów na Old Trafford w koszulce ulubionego przez nich klubu…

Steven Gerrard, transfery,

Po co ten cytat? Wspaniale pasuje do osoby Franciszka Smudy. Więcej – pasuje podwójnie, bo Franz jest królem sam dla siebie. Zdawać by się mogło, że warto w takim przypadku skorzystać z sytuacji i wydawać takie dyrektywy, które nie tylko można, ale i zamierza się spełnić. Może i warto, ale można też nie mieć szacunku do własnego autorytetu i ostentacyjnie olewać obrane sobie ramy postępowania.

SE: Kuszczak zbiera w Anglii znakomite recenzje i pali się do powrotu do kadry. Mówi, że mógłby dać jej doświadczenie i pozytywne nastawienie.

FS: To, co mówi Tomek, to jedno, a to, co my myślimy, to druga sprawa. Cieszę się, że w końcu regularnie gra, to dobre dla jego kariery. Ale nie jest tak, że ktoś przez 5 lat nie był podstawowym zawodnikiem, a teraz zagrał w kilku meczach i myśli, że jest znakomity i od razu wskoczy do pociągu na EURO.

SE: Czyli zamyka pan mu drzwi? Kuszczak teraz gra w każdym meczu, a powoływany przez pana Fabiański grzeje ławę.

FS: Musi pan zrozumieć jedno – za każdym razem, kiedy Fabiański bronił u mnie w kadrze, nigdy nie zrobił błędu i nie zawalił bramki.

Miało nie być już szukania „Polaków” po całym świecie. Oczywiście Perquis i Boenisch pojawili się reprezentacji i tutaj jest moje poparcie – mają przodków z naszego kraju, jeśli chcą i są na tyle dobrzy powinni u nas grać. Co innego historia z Arboledą, którego o babkę Polkę trudno posądzić, zakończona na szczęście śmiercią naturalną. Swego czasu Smuda opowiadał prasie niemieckiej, jak to on znalazł i wprowadził do wielkiej większej piłki Roberta Lewandowskiego. Kto ciekaw, jak było naprawdę, niech wygugla, bo skupić się chcę na innym temacie.

W reprezentacji będą ci, co grają u siebie w klubie – jedna z głównych myśli powtarzanych na początku przygody z prowadzeniem kadry. Reguła ta najskrupulatniej zwykle stosowana jest przy doborze bramkarzy, więc biada Kuszczakowi wołano. A jednak kilka meczów z Orłem na piersi za Smudy rozegrał, pech chciał, że trafił na łomot w wykonaniu mistrzów świata i Europy, na który wpływu nie miał i nie mógł mieć. Wątpię, by to spotkanie zaważyło o jego dalszych losach, ale może służyć jako symbol.

Nikt nie robi tajemnicy z tego, że na bramce podczas Euro stać ma Szczęsny. Jest to tak oczywiste, że aż bije po oczach. Problemy narastają przy doborze jego zmienników – nagle okazuje się, że z ponoć potężnej polskiej szkoły bramkarskiej mało kto regularnie gra w piłkę. Zatem, powiedzmy z braku laku, kolejne szanse dostawał Fabiański. To rozumiem. Popieram natomiast ignorowanie Artura Boruca, czyli bramkarza tyleż przebojowego, co niepokornego i mającego autorytet (swoją drogą podkopany przez swego właściciela) selekcjonera daleko w tyle, czego dowód dawał dwukrotnie. Nieważne Mniej ważne, ile konkretnie wypił były golkiper Celtiku, czy rozrabiał, czy wreszcie sam absolutny zakaz spożywania procentów ma sens. Tu liczy się niesubordynacja a ta w drużynie winna karaną być.

Trwamy więc przy duecie z Arsenalu, aż tu pojawia się alternatywa. Kuszczak, kierowany prawdopodobnie zarówno chęcią pojawienia się na Euro, jak i znalezienia sobie nowego, jak najzacniejszego pracodawcy, przeszedł na czas pewien do drugoligowego Watford i tam poza pierwszym występem, mówiąc dziećmi Haxa, jest pro. Smuda, będąc konsekwentnym, przetestowałby zawodnika, do którego jeszcze nie tak dawno miał spore zaufanie, a przynajmniej sprawiałby pozory zainteresowaniem jego usługami. Jako że wiemy, jak to z wywiązywaniem się z danego słowa i pogardą dla własnego słowa bywa u naszego trenera, nie powinniśmy być wybitnie zdziwieni, że już teraz zamyka drzwi do kadry bramkarzowi Manchesteru na cztery spusty. Co najwyżej możemy czuć zawód. Zapewne tak samo, jak sam Kuszczak.

Na początku przytoczyłem fragment książki Exupery’ego i, dążąc do końca, znów się doń odniosę. Czy ktoś mi wytłumaczy, po co Franciszek Smuda (który z gówna bicza i tak by nie ukręcił) stawiał sobie tyle obostrzeń? Tak doświadczony trener powinien wiedzieć, iż sytuacja lubi się zmieniać i czasami trzeba sięgać po środki wcześniej nieprzewidziane. Czyż nie lepiej od samego początku było głosić „Buduję drużynę po swojemu. Jak? Obserwujcie.”? Teraz poza gorzkim piwem, jakie zwykle towarzyszy pracy z kadrą narodową, trzeba będzie wypić i to nawarzone w ramach przekraczania planu i wypełniania 300% normy.

Póki co, przyzwyczaiłem się, że wypowiedzi Franza w chwilach, gdy dziennikarze nietaktownie pytają bądź chociaż ocierają się o drażliwą materię jego licznych zapewnień, przypominają bełkot niejakiego Jarosława z filmu Chłopaki nie płaczą. I tak już chyba pozostanie aż do końca..

Oby w tym szaleństwie była metoda. Oby Smudę obroniły wyniki. Oby Szczęsny nie złapał kontuzji. Za dużo tych oby…

Franciszek Smuda, Fulham FC, Johnny Evans, reprezentacja Polski, Tomasz Kuszczak,

Dymitar być może jutro zagra, ale w ataku mam kilka ciekawych opcji i nie ma gwarancji. Sytuacja z jego kontraktem wygląda tak, że skorzystamy z zapisu o możliwości przedłużenia umowy o dodatkowy rok. Rozmawiałem z nim i wiem, że chce regularnie grać, przez co na pewno będziemy go brać pod uwagę w końcówce sezonu. W obecnej chwili zostaje piłkarzem Manchesteru United, ale słyszymy, co do nas mówi. Myślę, że jest zaniepokojony faktem, iż nie gra wystarczająco dużo w pierwszym zespole. Trudno mi zagwarantować mu grę, a wcale mnie nie dziwi, że jako 31-latek na to liczy. Może to doprowadzić do tego, że będzie musiał poszukać sobie gry gdzieś indziej.

sir Alex Ferguson

Tako rzekł boss dzień przed blamażem w Bilbao. Wierzyć się nie chce, że mistrz Anglii (którym nie byłby bez bramek Berbatowa) rezygnuje z króla strzelców minionego sezonu. Akcentuję rezygnuje, a nie sprzedaje czy pozwala odejść. Na wiarę przyjąć to trudno nawet fanowi Manchesteru United, który powinien przywyknąć do dziwactw sir Alexa.

Podjąłem więc próbę zrozumienia takiego ruchu i, co ciekawe, nie jest to takie trudne. Nietrudno się domyślić, iż chodzi o stawianie na Welbecka i Hernandeza, a więc, jakkolwiek by nie patrzeć, prawdopodobną przyszłość ataku Red Devils, oczywiście przy boku będącego nie do ruszenia Wayne’a Rooneya. Zaważyło zapewne kryterium, które oburzyłoby piewców wyrównywania szans i walki z dyskryminacją – wiek. Dimitar ze swoimi 31 latami na karku mógłby zdziałać wiele pożytecznego w tym oraz paru następnych sezonach. Ale na dłuższą metę trzeba pogodzić się ze skutkami upływu czasu, a nieprzebranymi zapasami tego z kolei, bardzo niestety, nie dysponuje Ferguson. Szkot ma chyba świadomość tworzenia swej ostatniej drużyn. Ekipę tę odda w ręce komuś, kogo nie będzie stuprocentowo pewny z prostego powodu – ten ktoś nie będzie nim. Dlatego przed swoim odejściem chce wypieścić skład tak, aby jedna z największych zmian w sportowej historii miasta nad Irwell przebiegła możliwie łagodnie. Regularnie występujący Bułgar zaburzałby wizję sir Alexa i dlatego musi prawdopodobnie odejść. Można by go trzymać, by wzorem Owena czy Neville’a samą swoją obecnością pozytywnie wpływał na kolegów z drużyny, ale nie o to chyba piłkarzowi chodzi, co warto uszanować.

Czynnikiem najbardziej szokującym (przynajmniej mnie, ale sądzę, że znaczną część kibiców takoż) nie jest sama treść wypowiedzi sir Alexa, lecz sam fakt całkowitej oficjalności tego oświadczenia. Zazwyczaj podobne decyzje pozostają między zawodnikiem a menedżerem – zainteresowani ze świata zewnętrznego oczywiście wiedzą, a przynajmniej domyślają się, co miało miejsce, jednak czym innym jest potwierdzenie takiej, a nie innej, sytuacji na konferencji prasowej. Boss takim działaniem sprawił, iż oferty za Bułgara powinny się posypać, z drugiej strony opiewać będą na kwoty niższe, wszak ogłoszenie pełnej gotowości do handlu musi tak podziałać. Niewątpliwie jest to ukłon w stronę Dimitara, by ten, jeśli zdecyduje się odejść, miał lepsze pole manewru, a strona finansowa ewentualnego transferu na tym nie ucierpi. Fergie bowiem zapowiedział przedłużenie o rok kontraktu z Berbą, więc coś tam do klubowej kasy wpadnie. A takiemu PSG, który zdawał się dotychczas być głównym chętnym dokonania transakcji, w chwili obecnej kwestia gotówka przeszkody nie stanowi.

Na osobny akapit zasługują głosy krytykujące Fergusona za brak szacunku do Bułgara. Jako się rzekło – boss myśli o sportowej przyszłości klubu, lecz niepewności dotyczą również rozszerzenia kontraktu w czasie o 12 miesięcy. Po co to robić, skoro z jego usług Szkot korzystać zbyt często nie zamierza? Choćby dla pieniędzy, które w dzisiejszym futbolu, nie ukrywajmy, nieraz odgrywają kluczową rolę. Zresztą nieważne. Zastosuję to samo kryterium, którym oceniałem m.in. Cristiano Ronaldo i Tomka Kuszczaka – Bułgar podpisał kontrakt, który umożliwiał jego pracodawcy podjęcie suwerennej decyzji co do momentu jego wygaśnięcia, zatem z góry zaakceptował taką sytuację. Lekceważeniem woli napastnika byłoby właśnie zaprzeczanie podpisanemu przezeń dokumentowi. Cichajcie więc.

Jaki procent z nas pomyślałby jeszcze dwa lata temu, iż wieść o opuszczeniu klubu przez Bułgara będzie czymś smutnym i choć trochę niezrozumiałym? Ubiegły sezon zmienił wszystko – wspaniała gra i klasa, której dowód złożony został już po zakończeniu kampanii, gdy Dimitar nie dąsał się, lecz zapowiedział normalną, sportową rywalizację o miejsce w składzie. Czegokolwiek teraz nie wybierze, wypada życzyć powodzenia i spełnienia sportowych celów, jeśli nie u nas, to gdziekolwiek indziej.

Aktualizacja

Tekst ów powstał wcześniej niż został opublikowany. Dlatego dla ścisłości dodaję świeżą wypowiedź agenta Dimitara Berbatowa wyjaśniającą to i owo.

Miałem trzy spotkania z menadżerem United. Musimy po prostu zaakceptować fakt, iż stara się on zbudować zespół na kolejne kilka lat, a Berbatow nie jest częścią jego wizji. Ferguson chce zmienić nieco styl gry drużyny, wprowadzić więcej szybkości. Byłem zadowolony, gdy usłyszałem od władz United, że nie będą sprzeciwiali się odejściu Dymitara w letnim okienku transferowym. Berbatow najprawdopodobniej opuści Anglię, ale nie zamierza on dołączyć do jakiejś drużyny w Stanach Zjednoczonych, Japonii, Zjednoczonych Emiratach Arabskich, czy tego typu lig.

Alan Danczew

Cóż, można się było spodziewać takiego wyboru Bułgara. Troszku cieszy, iż prawdopodobnie przeniesie się poza Wyspy (jakoś smutno byłoby na niego patrzeć u boku np. Suareza, o czym już zaczęło się mówić). Bardziej pozytywne jest odrzucenie opcji dołączenia do jakichś egzotycznych bogaczy w akompaniamencie bulgotania ropy i zgrzytania pustynnego piasku między zębami bądź występowanie w USA – kraju, gdzie futbol uważają za jakąś karykaturę rugby. Berba zasłużył na dalsze granie i wygrywanie na najwyższym poziomie. Uda mu się. Amen.

Dimitar Berbatov, napastnicy,

„Mieć zły, głupi i nieudolny rząd to źle, ale mieć też jednocześnie beznadziejną opozycję, to już prawdziwe nieszczęście” – powtarza często jeden z polskich publicystów. Przeniósłszy tę mądrość na grunt piłkarski – tragedii nie doświadczyliśmy, ponieważ lansowany na ostoję bramki United najbliższych kilkunastu lat David de Gea miał realną konkurencję w osobie Andersa Lindegaarda, którą w newralgicznym momencie, pomimo zaufania do talentu młodziaka, Sir Alex postanowił wykorzystać. Chwała mu za to. Sytuacja chwili tego wymagała: Hiszpan poza babolami notował też sporo niepewnych zagrań nieskutkujących wymiernymi stratami. Paradoksalnie ta decyzja w perspektywie dwóch miesięcy pomogła przede wszystkim bramkarzowi z Madrytu.

Miękka wyściółka foteli pełniących funkcję ławki rezerwowych na Old Trafford musiała dać do myślenia odsuniętemu bramkarzowi. Okazało się, że, cokolwiek by mu się nie zdawało w trakcie rundy jesiennej Premier League, do statusu świętej krowy mu daleko i pewne rzeczy trzeba zmienić. David mógł również przez chwilę odpocząć od presji, z jaką ścierał się w każdym spotkaniu i skupić się w pełni na solidnych treningach. Trwało to krótko, gdyż Duńczyk w końcówce stycznia nabawił się kontuzji na treningu, ale, jak widać, wystarczyło.

De Gea wrócił do gry odmieniony. Nie całkowicie, wżdy niepewności przy dośrodkowaniach wciąż się zdarzały, ale ich ilość i wartość z meczu na mecz konsekwentnie spada. Efektywność jego pracy wzrosła także dzięki wyśrubowaniu swojego poziomu w kwestii refleksu i bronieniu piłek sytuacyjnych.

Pobieżny obserwator wyciągnąłby wniosek, iż, skoro David po prostu wykorzystał szansę (czytaj kontuzję kolegi z zespołu), to wystarczyło nie strącać go z bramki, a doszedłby do obecnej jakości szybciej. Zaprawdę powiadam – myli się. Pewny siebie De Gea, mając bezpośrednio pod sobą w hierarchii ogórka mającego do zaoferowania tyle, co sprzedawca oranżady w proszku na pustyni, wciąż stałby w miejscu. I to nie dlatego, że uważam Hiszpana, za mało ambitnego cwaniaczka – nic z tych rzeczy. Po prostu bez realnej konkurencji na swojej pozycji nikt, nie licząc jednostek wybitnych (a takiej wśród golkiperów już nie mamy), nie jest w stanie prezentować się z najlepszej z możliwych strony, za idealną ilustrację czego służyć może Patrice Evra. Prawo wolnego rynku, ot co.

Dobrze, iż kłopoty w bramce United powoli odchodzą do lamusa, co pozwoli się skupić np. na postawie obrony przeciw Baskom w czwartek. Szczególnie cieszy pozytywne rozwiązanie sytuacji przed decydującą serią spotkań w kampanii zwanej Premiership. Miło by jednak było, gdyby HOP-y* doceniły rolę odważnej decyzji trenera i kunsztu niedocenianego zmiennika w zachodzącej metamorfozie Davida de Gei.

*Hiszpana Obrońcy Płomienni

Anders Lindegaard, bramkarze, David De Gea,

Bałem się powrotu Rudzielca. Cholera, każdy się obawiał. Dokąd, jak dokąd, ale do Premier League w tym wieku bez przepracowanego okresu przygotowawczego, patrząc zdroworozsądkowo, wrócić się nie da. Pewnych zagrań w siedem miesięcy się nie zapomni, dar dostrzegania na boisku wszelkich niuansów pozostaje, lecz piłkarz, który w poprzednim sezonie oddychał rękawami po godzinie gry, nie miał prawa wytrzymać kondycyjnie stawianych przed nim zadań. Jednakże Scholes błysnął geniuszem i oto stała się światłość.

Paul od swojego powrotu gra dużo, a mimo to pokazuje się z najlepszej strony. Na pewno dużo dobrego czyni w tym wypadku taktyka – Anglik stosunkowo mało biega, nie jest motorem napędowym akcji, a jednak umiejętnym ustawianiem się, przetrzymywaniem i rozrzucaniem piłki. Tego się nie docenia, ale praca 37-latka zapewnia zespołowi wiele korzyści.

Właśnie dlatego pojawiły się plotki, co było pewne w przypadku pomyślnego powrotu. A skoro temat przedłużenia kontraktu Giggsa właśnie się zakończył, następne tygodnie upłyną pod znakiem dywagacji o przyszłości Scholesa. Sam Anglik wykluczył podjęcie jakiejkolwiek decyzji w tym momencie, trudno jednak, aby obecna dyspozycja Rudzielca nie miała wpływu na ostateczny jego wybór. Na szczęście, weteran United może liczyć na rady ludzi dobrej woli.

Jeżeli uzna, że to jest już czas na zakończenie przygody, to on to zrobi. Jednak jeśli powie sobie, że może nadal grać na wysokim poziomie to przedłuży kontrakt. Patrząc na to co on teraz prezentuje, to musi myśleć o przedłużeniu kontraktu na następny sezon. (…)

Jeśli on poprosiłby mnie o radę to bym mu powiedział, żeby został na następny sezon. Wierzę, że spokojnie może zagrać następne 12 miesięcy, może nawet następne dwa lata. Wydaje mi się, że powinien grać dalej w następnym sezonie. W każdym swoim meczu po powrocie wypada bardzo dobrze.

Nicky Butt

Decyzję podejmie oczywiście sam zainteresowany. Dzięki doświadczeniom z ubiegłego roku, tym razem nie mamy prawa się bać o słuszność jego wyboru. Pozostaje kwestia drugiej strony – czy Manchester United powinien zaoferować przedłużenie kontraktu swojemu weteranowi.

Odłożywszy na bok wszelkie oczywistości z cyklu „robienie atmosfery w zespole”, „naukę młodszych” czy „obecność legendy”, skupmy się na bezpośrednich skutkach takowej transakcji. Trudno tak naprawdę znaleźć jakiś poważniejszy minus poza jednym – Sir Alex znów może uwierzyć w klęskę urodzaju w środku pola, traktując Paula i Ryana jako pełnodystansowych zawodników. Od razu odrzucam łatkę osoby panikującej i wołającej o spektakularny transfer do pomocy. Niestety, nie jest tajemnicą, iż w sytuacji obecnej kontuzja Carricka rozwala nam grę, a patrząc perspektywicznie, oczekiwanie od Andersona, by na stałe przeskoczył pewien poziom oraz liczenie na pełne wyzdrowienie i powrót do formy Fletchera może zaprowadzić nas donikąd.

Będzie dobrze, jeśli sir Alex potraktuje ewentualny prezent od losu jako dodatek, nie podstawową część maszyny o nazwie Manchester United. Do tego czasu wszystko musi się jednak potoczyć przede wszystkim po myśli rudego pomocnika, a, czy tak się stało, przekonać nam się przyjdzie za kilka miesięcy.

Paul Scholes,

1. Mylił się ten, kto przewidywał porywające spotkanie. Szczególnie pierwsza połowa przebiegła pod znakiem gry w środku pola i stawiania na niepopełnianie błędów. Ataków z obu stron było jak na lekarstwo, oba bloki defensywne wywiązały się ze swych zadań. W przerwie spotkania najwidoczniej obie ekipy dostały polecenie odważniejszego napierania na przeciwnika, na czym widowisko nieco zyskało. W grze ofensywnej lepiej wyglądał Manchester i to Diabły zdobyły dwie bramki, czym dowiedli, że formacja zaczepna ostatnio działa jak należy i nawet przy mniej efektywnym Rooneyu możemy punktować na terenie chociażby mistrza Holandii.

2. Pochwaliłem atak, wypada rzec parę dobrych słów o obronie. Linia defensywna zagrała tak, jak powinna, czyli praktycznie nie było jej widać. Tradycyjnie świetnie spisali się Ferdinand i Evans, chociaż temu drugiemu przydarzył się błąd, który jednak dzięki spokojowi De Gei nie zaowocował niczym poważnym. Po raz pierwszy od dawna na boisku zagościł Fabio da Silva – pomimo paru niepewnych momentów, jego występ wypadł in plus również dzięki mądremu i pożytecznemu podłączaniu się do akcji ofensywnych. Na prawej stronie widzieliśmy Phila Jonesa, ale o tym w następnym punkcie.

3. Mecz z Ajaxem był szczególny ze względu na powroty kontuzjowanych piłkarzy. Sir Alex postanowił odważnie postawić na każdego z nich od pierwszej minuty, co summa summarum wyszło nam na dobre. Phil Jones przyniósł spokój na prawej flance obrony. Z początku można było dostrzec lekką bojaźliwość przede wszystkim w poczynaniach ofensywnych, lecz z upływem czasu i w tym elemencie młody Anglik pokazywał się z dobrej strony. Jeszcze lepszy występ zaliczył Ashley Young – pewny siebie walczył i szarpał na lewym skrzydle, korzystając z pomocy Fabio. Swoje 75 minut przypieczętował bramką, przy której ze stoickim spokojem wpierw położył obrońcę, by dopiero za drugim zamachem pokonać golkipera gospodarzy.

4. Dużo mniej pochlebnie mogę napisać o drugim powracającym na murawy skrzydłowym – Nanim. Portugalski rekonwalescent nawiązał do formy sprzed spotkania z Arsenalem, w którym nabawił się urazu i dziś nie pokazał niewiele pozytywnego. Najjaśniejszym momentem jest bezsprzecznie podanie wewnątrz pola karnego miejscowych tuż przed pierwszą bramką United. Zawodnik z Cabo Verde musi porzucić usprawiedliwienia kontuzją i skupić się na prędkiej odbudowie formy, gdyż dotychczasowy skrzydłowy numer 1 – Antonio Valencia – może wypaść z gry nawet na cztery tygodnie. Aż tak źle nie było w przypadku Toma Cleverleya. Wraz z Carrickiem solidnie zaopiekował się środkiem pola. Brakło tego, na co po cichu liczyliśmy, czyli niekonwencjonalnych zagrań i ciągu na bramkę, lecz z upływem czasu Tomek powinien załapać pewność siebie i konkurować na równych prawach o miejsce w pomocy z będącym obecnie w świetnej dyspozycji Paulem Scholesem.

5. Na ostatek zostawiłem sobie mój ulubiony ostatnimi czasy temat – Davida de Geę. Hiszpański defensor nie marnuje szansy danej mu przez los w postaci kontuzji Andersa Lindegaarda, chociaż do ideału wciąż brakuje opanowania pewnych elementów. Dawid utrzymał koncentrację przez okres sennej gry w pierwszej części pierwszej połowy i, gdy nadeszła taka potrzeba, doskonale interweniował przy mocnym i precyzyjnym strzale Siema de Jonga. Do końca spotkania zaliczył jeszcze kilka pewnych interwencji. Niestety wciąż brakowało zdecydowania w przypadku dośrodkowań Holendrów, co przeszło bez większego echa dzięki owocnej grze kolegów z linii defensywnej. Młody Hiszpan nie ma wyjścia – musi działać w sprawie poprawy zachowania przy wrzutkach, albowiem, jak już widzieliśmy, realia angielskie niezdecydowania nie wybaczają.

Ajax Amsterdam, Liga Europy, Manchester United,