Tyle ode mnie, resztę także moich przemyśleń bardzo wyczerpująco zawarł w swojej wypowiedzi Hadaszyszek.

Sama gra była bardzo ładna dla oka. Mówię o fragmentach w wykonaniu United oczywiście. Jeżeli mieliśmy piłkę to od razu pędziliśmy z nią skrzydłami (patrz Valencia i Evra) bądź rozgrywaliśmy ataki pozycyjne. Te były naszą pięta Achillesową w tym meczu, bo raz za razem nieprecyzyjne podania kończyły się stratą. Pomijając jednak to, parę razy bardzo ładnie udało nam się rozmontować obronę drużyny pana Granta (głównie przez wspaniale dopracowane zagrania „z klepki”), przez co ta musiała się uciekać do fauli. Czy na jedenastki? Tu się już można spierać, ale faule w polu karnym na pewno były.

Najgorsza w ekipie Fergiego była obrona. To, co nasi defensorzy dziś wyprawiali wołało o pomstę do nieba. Prawie zero krycia, nieporadność w interwencjach… daliśmy się rozmontować (i to nie raz) najsłabszej drużynie w lidze. No przepraszam, nawet w obliczu kontuzji, to drużyna na którą rok temu wołano „Najlepsza obrona na świecie” zupełnie w dziesiejszym meczu nie istniała i nie funkcjonowała. Nie ma tego złego, co by jednak na dobre nie wyszło – Kuszczak miał więc parę okazji do pokazania się z dobrej strony Fergusonowi. Czy to zrobił? Oczywiście – moim zdaniem był, obok Rooneya i Giggsa, najlepszym piłkarzem w tym spotkaniu. Parada sezonu to może nie była, ale swoje zadanie spełnił w stu procentach dając do myślenia i SAF’owi, i Tosterowi (bardzo chciałem, by realizator pokazał jego minę przy wspaniałych interwencjach Tomka).

Rooney. Emocje po meczu opadły, zachwyty również. Nie oszukujmy się – strzelił hat-tricka, ale po dwóch karnych. Te oczywiście też trzeba umieć strzelać, no ale… no ale jest „ale”. Nie chcę powiedzieć, że był niewidoczny, ale to dalej nie jest ta forma Wazzy z początku sezonu. Brak większego zaangażowania, czekanie na podania od kolegów… to nie ten Wayne, wierzyć się nie chce. O ile w poprzednich meczach ranga jego formy graniczyła ze słowem „Katastrofalna”, to w tym meczu urósł do rangi „Nie najlepszej”. Czekam na odrodzenie Wazzy i coraz lepszą grę z meczu na mecz. A nie coraz gorszą.

Giggs. Pierwsze 45 minut nie należały do jego najlepszych, ale zniwelował wszystko po ładnej asyście i przepięknej bramce z rzutu wolnego na 4-1.

Mimo tych zachwytów graliśmy wyrównany mecz, a Portsmouth raz po raz się dosyć mocno odgryzało. Nieskutecznie na szczęście, ale odgryzało. Nie powinno, powiem szczerze. Nie uznaję tego meczu za jakąś wytyczną przyszłości i naszego późniejszego losu w bardziej „poważnych” meczach, bo jednak mierzyliśmy się z ostatnią drużyną w lidze. Ale optymizm jest. Czekamy na potknięcia Chelsea i na wygraną Arsenalu w meczu właśnie z ekipą Ancelottiego.