Mnie osobiście zadziwia nie tyle to, że Królewscy sięgają po wielkie nazwiska (to naturalna konsekwencja ich przerośniętej ambicji), ile to, że piłkarze tak chętnie tam przechodzą. Real otacza fama najsłynniejszego klubu świata, której gracze nie wiedzieć czemu łatwo ulegają. Wydaje im się, że w Madrycie wszystko jest lepsze, sławniejsze, „na innym poziomie”, niż w jakimkolwiek innym klubie. A tak naprawdę Blancos dzisiaj nie są ekipą, która przewyższa wszystko co żyje, tak jak miało to miejsce np w latach 50-tych. Po prostu – jeden z wielkich klubów, obciążony ogromnymi oczekiwaniami i wymaganiami kibiców oraz mediów, a czasem także faneberiami prezesa. Niełatwe miejsce na układanie sobie życia.

A jednak lep działa. W wielu przypadkach okazuje się, że zamiast posmakować sławy i wielkości, piłkarz marnuje tam kilka lat kariery, albo „cofa się w rozwoju”, prezentując formę niższą niż ta, z powodu której w ogóle chciano go na Bernabeu. Woodgate, Owen, Metzelder – coś Wam to mówi.? A jest takich cwaniaków więcej. Real jest trochę jak Hollywood – z daleka niczym ziemia obiecana, a będąc w środku trafia się na bagno. Tylko nieliczni mogą przetrwać…